Hayat masalıma bakıyorum da hikâyeden çok, bir operaya benziyor. Sürekli ayakta ve dekor içinde, sürekli el ve kol sallayarak konuşuyor, bağrışıyor, sürekli öteye beriye düşüp ölüyoruz.
Abutalip şimdi, biraz önce karşılaştığı o çok acı durumu, görüp de görünmemek, yanından geçip de duramamak, kavuşamamak acısını bütün ağırlığıyla çekiyordu.