Normalde bu kadar uzun bir kitaba detaylı bir inceleme yazmak beni bayağı bir zorlar çünkü genelde kalın kitapları okumam normalden çok daha uzun sürer ama bu seriyi ve ejderhalarını biraz fazla sevdiğim için okurken notlar aldım ve tek tek düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istiyorum çünkü diğer incelemelere baktığımda gördüm ki fazlasıyla abartılmış bir kitap.
Bu inceleme spoiler içermektedir.
Öncelikle besmele çekip nas felak okuyarak kitabın kapağını açıyoruz sonuçta 900 sayfalık kitap ne olur ne olmaz.
Baştan şunu söylemeliyim, ejderhalara bayılıyorum. Fantastik yaratıklar arasında en sevdiklerim kesinlikle ejderhalar. Biraz da bu yüzden bu kitaba bu kadar uzun süre katlandım çünkü gereksiz yere uzatıldığını düşünüyorum. Aslında sadece ben değil diğer incelemelere şöyle bir göz atsanız bile okurlarının neredeyse hepsinin bu kitabın gereksiz uzun olduğu kanaatinde olduğunu görürsünüz. Örnek vererek açıklayayım; ilk bölümde Aretia'daki kurulun kendi aralarında savaş oyunlarından sonra oraya giden öğrenciler hakkında karar vermelerini okuyoruz. 20. sayfanın sonunda bu konuşmalarla ilgili Brennan'ın söylediği ilk cümle geçiyor. Sonra 21. sayfaya geçiyoruz, doğal olarak sohbetin devamını okuyoruz demi. Yok o iş öyle değil. 21. sayfada Violetin o mekan hakkındaki düşüncelerini okumaya başlıyoruz. Tamam 1 sayfa boyunca okuduk, güzel sıkıntı yok. 22. sayfaya geçtiğimizde önceki sayfada söylenen sözün cevabı oradaki başka bir biniciden geliyor. Sonra Brennan tekrar bir şey söylüyor ve sohbet devam ediyor demeyi çok isterdim ama yine violet araya girip odayı anlatmaya başlıyor. Bu sözün cevabı da 23. sayfanın başında geliyor. Yani anlayacağınız üzere, kitapta ciddi bir problem var ki bu da kesinlikle violet ve hiç susmayan düşünceleriyle sürekli araya girilmesi. Şimdi
Ilk kez okuduğum bir yazarla geldim bugün. Adını çok duyardım ama okumak bu zamana kısmet oldu .Ben okuyana kadar kitabın üçüncü cildi çıkmış. Ne kadar hızlıyım
Kitabın kapağnda ki kurma bebek gibi duran genç kadın ve onu yukarıdan kontrol eden iplerden, başkalarının yönlendirmesiyle hareket ettiklerinin düşünmüştüm hep ama bu kadar da degil ..
Farah Tozlu ..Zengin bir ailenin ,zengin olmaktan hoşlanmayan kızı.Giyimi kuşamı son derece sıradan. Çünkü o zekasıyla !öne çıkmak isteyen bir kız.
Gurur Kalender de zengin bir ailenin oglu .Mafyatik tipli bir birey .Leyla Mahlaz la nişanlı..
Bu Tozlu lar ve Kalender ler birbirine düsman iki aile.Gurur un nişanlısının bir depoda cesedinin bulunmasıyla iki aile arasındaki savaş tekrar alevleniyor .
Öncesinde Farah kuzeni Seçille Kalender lerin sahibi oldugu Avm ye gittigi bir gün kendisini Tozlu ailesinin hizmetçisi olarak tanıtıyor (tam bir Yeşilçam klişesi )
Gurur nişanlısını öldürenin Tozlu lar oldugunu düşündüğü için o da o aileden bir kız kaçırır. Bu kız Farah tır .İntikam diye başlayan daha aşka dönüşüyor ama ikisininde haberi yok ..
Yani Gurur çok da sevmiyormuş Leyla yı diye düşündüm. Öyle olsa hemen başkasına aşık olmazdı .
Gurur tam bir bad boy ..Eminim yaş aralığı 20-25 arası kızlar bayılacak bu karaktere .Ama ben no...
Oğlum manyak mısın? Asker misin ,polis misin? Suçluların cezasını vermek sana mı kaldı yani ..
Wattpad kitabı hiç okumadım ben daha önce. Bu kitap da wattpad sanırım.
Karakter bolluğu çok fazla .Kafam karıştı yani çoğu zaman .Farah tatli bir karakter. Gurur da iyi de işte cok sıkıldım bu mafya pozlarından ben ya..
Dark rom diyorlar galiba bu tarza .Bana göre değilmiş pek ,anlamış oldum ..Ama meraktan diger kitapları da okur muyum ?bakicezzz. ..
Kitapla kalın dostlar. ..
Sarkaç 1 
Maral Atmaca
Sarkaç 1 Maral Atmaca
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Puan vermedi
#İnceleme
James Joyce okumaya karar verdiğimizde (kalın kafalar grubu), kimdir nedir diye bir bakındım.
James Joyce (1882-1941), 20. yüzyıl modernist edebiyatının en etkili ve devrimci figürlerinden biri olarak kabul edilen İrlandalı romancı, şair ve edebiyat eleştirmenidir. Karakterlerin zihin akışını doğrudan yansıtan "bilinç akışı" tekniğini ustalıkla kullanması ve dilin sınırlarını zorlayan biçimsel yenilikleriyle tanınır.
Ulysses ile birlikte Dublinler'e başladım ve bitti şükür
On beş öyküden oluşan kitap yazıldıktan on beş yıl sonra basılabilmiş.
Dublin'de yaşayan İrlandalıların hayatını anlatır eser. Dönemin yaşam koşulları, kadın erkek ilişkileri, din, din adamlarının toplum üzerindeki baskısı. On beş öyküden en aklımda kalan Ölü oldu.
Kitabın akıcı bir dili var ancak her hikayenin sonunda durup düşünmeniz gerekiyor. Burada yazar ne demek istedi? Öyle bir çırpıda okunacak kitap değil, sakin kafayla sindire sindire okumak lazım.
Zoru seviyorsanız okuyunuz efendim, yoksa yanından bile geçmeyin
Kitapla kalın.
Puan vermedi·225 syf.·
2020 648. kitabı
Kitabın isminden de anlaşılacağı üzere eser savaş temalı. Yazarımız 1. Dünya savaşına katılmış bir Alman askeri. Savaşta yaşadıkları ve düşünceleri üzerinden bu romanı kaleme almış. Yazar savaşın ne kadar acımasız olduğunu, toplumlara ne kadar ağır acılar yaşatıp, bedeller ödettiğini çok çarpıcı bir şekilde kaleme almış. Bir çoğumuz bu tür kitaplar okumuşuzdur fakat savaşa katılmış birinin kaleminden okumak insanı çok daha derinden etkiliyor.
Arka kapakta kitapla ilgili Yaşar Kemal'in de sözleri var. Tamamını yazamayacağım fakat kısacık bahsetmek istiyorum; "Bu kitap 20. yüzyıl dünyasının el kitabı sayılabilir" demiş Yaşar Kemal. Bu sözler de kitabın önemini anlatıyor sanırım.
Okumayı düşünen her okur arkadaşıma şimdiden keyifli okumalar diliyorum.
Garp Cephesinde Yeni Bir Şey Yok (Ciltli)Erich Maria Remarque · Everest Yayınları · 20204,059 okunma
Yıllardır aşık olduğu adam onu kardeşi olarak görür ve aralarında hiçbir şey olmayacağını 20 yaşında, zor da olsa, kabullenmiştir. Rosie, 27 yaşında l Enzo'nun en yakın arkadaşıdır ve hala ona aşıktır. Teknoloji binasına yapılan saldırı sonrasında kaçırılır ve aylarca tutsak kalır. Ancak binayı imha eden kendisi olduğu için yakınları onun öldüğünü düşünür. Bu sırada Enzo, Rosie'ye karşı olan duygularını netleştirmeye başlamıştır. Herkes onun öldüğünü söylese de Enzo bunu kabul etmez...
Bu son kitap, bundan önceki iki kitabı kafamdan sildi. Rosie için düzenlenen cenaze törenini okurken ben de ağladım. Kitabın içeriğini böyle beklemiyordum; araya zorunlu bir ayrılık girmesi beni şaşırttı. Açıkçası ben sürekli yan yana olan iki karakteri okuyacağımızı zannediyordum ama öyle olmadı.Keşke çift oldukları kısmı biraz daha okuyabilseydik, bence o sahneleri az okuduk. Yazar keşke bu kadar kısa kesmeseydi. Kitaplarını neden böyle kısa yazıyor anlamıyorum; uzatılması gereken konuları ve sahneleri uzatmıyor, çok yüzeysel bırakıyor. Oysa bu kitapta daha fazla sahne yazılabilirdi. Enzo'nun Rosie için ağlaması ve çabalaması gibi sahneleri okurken çok duygusallaştım. Yazar o duyguyu bana göre çok güzel aktarmış. Sonuç olarak serinin son kitabını beğendim.
Öf yani!İnsan ve Duygular
Bu kitabı belki birşeyler hissederim diye aldım?
Ama sayfaları okudukça ''evet şimdi birşey olacak '' düşüncesi ile sayfaları çevirmem bir işe yaramadı,aynı sayfaların tekrarını okudum durdum.
Neyse dedim tamam hadi 20 sayfa kalmışken şimdi olay patlayacak yok olmadı.Bana göre çok belirsiz bir sonla bitti.Ya bari neden hapsedildiniz onu yazsaydın .
Bazı kitapları okurken öf diyorum işte buda onlardan biri oldu!
Kısaca tavsiyem;olaylı distopya bir kitap bekliyorsanız benim gibi almayın.
Diğer türlü beklentinizi karşılayabilir.