Atmaca , 1990’lı yıllardan 2019’a uzanan bir zaman diliminde ana karakter Ömer’in hayatını, duygularını ve içsel çatışmalarını anlatıyor. Ancak bu eser, klasik anlamda olay odaklı bir roman değil; daha çok karakterin zihinsel ve duygusal gelişimine odaklanıyor.
Ömer, lise yıllarından itibaren hayatı sorgulayan, kendini hiçbir yere ait hissedemeyen ve içinde sürekli eksiklik duygusu taşıyan bir karakter. Onu en çok tanımlayan şey ise bastırdığı öfke. Bu öfke zamanla büyüyor, şekil değiştiriyor ve hayatının farklı dönemlerinde farklı biçimlerde ortaya çıkıyor. “Atmaca” metaforu da tam olarak bu noktada anlam kazanıyor: Ömer’in içindeki karanlık, saldırgan ve kontrol edilmesi zor tarafı temsil ediyor.
Romanda öne çıkan en önemli temalardan biri kimlik arayışı. Karakter, hayatın gerçekten ne zaman başladığını sorgularken aslında modern insanın içsel boşluğunu yansıtıyor. Ne ailesine, ne çevresine ne de topluma tam anlamıyla ait hissedememesi, onu giderek daha içe kapanık birine dönüştürüyor.
Kitap, büyüme sürecini de oldukça gerçekçi bir şekilde ele alıyor. Burada büyümek; hayallerin gerçekleşmesi değil, çoğu zaman hayal kırıklıklarıyla yüzleşmek anlamına geliyor. Zaman ilerledikçe kaçırılan fırsatlar, yarım kalan ilişkiler ve pişmanlıklar daha görünür hale geliyor.
Dil sade ama etkili. Karakterin zihnine girerek onun düşüncelerini ve duygularını doğrudan hissedebiliyorsunuz. Geçmiş ve şimdi arasında yapılan geçişler de anlatıya ayrı bir derinlik katmış.
Kitap kurgusu başarılı. Heyecan ve merak uyandırıyor. Ancak polisiye kitap okumayı sevenler en ince ayrıntıya kadar bakar. Dikkatle inceler satırları. Bir şey yakalar mıyım diye. Bu kitapta bazı ayrıntılar oturmamış. Olaylar 2029 da geçiyor. Teknoloji çok iyi, uzaktan sorgu odasına bile sızıyorlar. Ama bir emniyetçi telefondan bir bilgiye ulaşamıyor. 2019’a gidiyor erkek kardeşi hakkında 5 yaşında ama çocuk gibi davranıyor cümlesini kuruyor ve 2002 doğumlu kız kardeşi bundan küçük…. Uzatmak mümkün…
Reklam
@Neyazsaokurum 2025 yılı okuma Maraton kitabımızdı ATMACA
1995-2019’a kadar uzanan bir hikayeydi.
Atmaca aslında "öfkeyi temsilen bir metafordu Fakat" atmaca" metaforunun işlevini yerine getirmediğini düşünüyorum. Havada kalmış, yüzeysel olmuş bazı konular.
Kitapta bir çok Türk ve dünya edebiyatı eserinden bahsediyor. Ve bu beni çok mutlu etti hele ki okuduğum kitapların da bahsi geçince pek bi sevindirik oldum :))
90 'lı ve 2000' li yılları çok iyi yansıtmış Hikmet bey. Yakın tarih, nostalji, biraz da Murakami kaleminin havası var Murakami sevenler muhtemelen kitabı sevecektir.
Ömer le aynı yıllarda lise sıralarından geçmiş biri olarak beni o günlere çok iyi geri götürdü.
Fakat olmayan bir şeyler, yer yer sanki kopukluklar vardı. Oturmayan taşlar var bu kitabında Sonra gözler görür kitabında da vardı bu.
Harika bir hayat, Sonra Gözler Görür, Ve Atmaca kitaplarını okudum. Kalemi çok sağlam yazarlarımızdan biri Kör Burun' u da muhakkak okumak istiyorum. Daha doğrusu Hikmet Hükmenoğlu ne yazsa okurum. Herşeye rağmen :))
Okuyucularına şimdiden keyifli okumalar.
“ Çelenk tasarımı yaparken çelenkler yuvarlak şekilde hazırlanmalıdır. Çelengin yuvarlak olması sonsuz yaşamı simgeler.”
Üç ayrı mekan…
Beş ayrı zaman…
Yıllar önce meydana gelen kuşkulu bir ölümün yeniden peşine düşülmesi ve beraberinde başka ölümlerle karşılaşılması zemininde ilginç ve farklı bir kitap okudum. Unutmadan, benzer ölümleri de deşifre edeceğine inandığı bir de Defter var anlatıcının. Bir de içini kemiren endişeleri. Ruh halini öyle gerçekçi anlatmış ki yazar, anlatıcı kadar endişe duyuyorsunuz okurken.
1900’lü yılların başından 2019’a değin kayıtları okurken tahminlerle ilerlemek kitaba hareket katıyor. Özellikle 1 Kasım 1907’de Büyük Londra Oteli ve Madam Musurus’un ölümü ile ilgili kısımları ilgiyle okudum. Ansiklopedik tarafı ile de çok kıymetli olduğunu düşünüyorum. Müthiş bir bilgi birikimi gerçek ve kurgu arasında çok güzel harmanlanmış.
Kitabın sonlarına doğru Bergen ve Esengül’e rastlamak da güzel oldu. Geriye dönük ne çok olay var düşününce ve her biri için çelenge bir çiçek de siz ekliyorsunuz.
Bu denli kişi, mekan ve olay kapsamında çiçekler de zihninizin labirentlerinde gezinip yerlerini alıyorlar.
SUSMANIN HÂLLERİNE DAİR BİR KİTAP: SUSMAK DERDİ
“Kelimeler başta olmak üzere zaman içerisinde insanlar, aşklar, meslekler, evler, yollar her şey değişiyor ama değişen pek bir şey yok aslında. Bu coğrafyanın hikâyesi de kendini tekrar ede ede büyüyor. Susmak Derdi, buna bir itiraz…” Bu cümleler Abdullah Ataşçı’nın Everest Yayınları etiketiyle okuyucuyla buluşan “Susmak Derdi”nin arka kapağında yer alıyor.
Abdullah Ataşçı, “Susmak Derdi”nde, 1915’ten 2019’a Anadolu’nun farklı kentlerinde, yaşamlarını sürdüren on bir insanın susmasını dert edinmiş öyküleriyle çıkıyor bu kez karşımıza. Kitap, on bir kahramanın öyküsünden oluşuyor. Bu nedenle de her öykünün kahramanının ismi, öykünün de ismi olmuş. Yazar, bunu yaparak yaşarken yok sayılanlara, esamisi bile okunmayanlara, horlananlara bir nevi saygı duruşunda bulunmuş sanki.
“Rukiye”, ilk öykünün kahramanı… Mekân Rize, yıl 1915. Cihan Harbi’nin tam ortasında, jandarmanın getirdiği bir mektupla aklını yitiren bir taze gelinin, acısını insana değil de bir ıhlamur ağacına anlatması, susmanın ilk çeşidi olarak karşımıza çıkıyor.
İkinci öykünün suskunu Sarkis… 1922’de o büyük İzmir yangınında geçen bu öyküde, Sarkis’in içsel yangınını, nefes almadan okuyoruz.
Üçüncü öyküde Sivaslı Mıhmığ çıkıyor karşımıza. Savaştaki kahramanlıkları nedeniyle köylüsünün gözünde kâh kuş olup uçan, kâh at olup kanatlanan ve türküleri dinlediğinde kendisi de türküleşen Mıhmığ’ın; köyünün gözbebeği iken nasıl da iki paralık olduğunu okuyunca hüzünleniyoruz.
Lena, dördüncü öykünün adı ve kahramanı… Bu kez İstanbul’da, 1943 senesindeyiz. Varlık vergisini ve azınlıklara yapılan dayatmaları Lena üzerinden okuduğumuzda insanlık adına utançla susuyoruz.
Beşinci öyküde anlatılan Mazlum, 1953’ün Erzurum’unda yaşıyor. Mazlum, zulüm gören demek. Zorba babasının zulmünü iliklerine kadar hisseden
Her şey olduğu gibi mi hatırlıyoruz, yoksa aklımızda kalanlar zamanla değişiyor mu?
1995-2019’a kadar uzanan bir hikaye..
Lise yıllarından başlayıp 40’lı yaşlara kadar uzanan
Ömer’in hayata tutunma hikayesi..
Öfke bir insanı ele geçirebilir mi? Olmayan olayları varmış gibi gösterir mi? Öfkeliyken gözünüz o kadar döner mi?
Karakterimiz Ömer işte böyle bir kişi. Öfkeli. Hayata, otoriter babasına, adaletsizliğe, alttakini ezip tepedekini koruyan düzene, yaşayamadığı hayallere, aşklarına.. Öfkesi Ömer’i ele geçiriyor, onu çaresiz bırakıyor. Yaşamaktan soğutuyor. Elini kolunu bağlıyor.
Lise, üniversite derken İşe giriyor, bırakıyor. Meslek değiştiriyor. Hayatında üç şey değişmiyor; Mutsuzluğu, Travmaları, Öfkesi. Kitap sonlarına doğru beklemediğim bir şekilde bitti, sürpriz oldu.
Aynı zamanda 90’lı yıllardaki lise hayatını, o dönemin Türkiyesini, değişen dünyayı okumak çok keyifliydi.
Hikmet hükümenoğlunu okuyun, okutun!
Tavsiyemdir.
Cemil Meriç’in dediği gibi ‘’Kitaplar insanı kitaplara götürür.’’ Atmaca kitabında da bir çok türk ve dünya edebiyatı eserinden bahsediyor.
Ian mcewan / sonsuz aşk
Ayfer tunç/ yeşil peri gecesi
Jules Verne / Ay’a seyahat
Birkan Keskin / Y’ol
Ayhan Gençgin / Son Adım
Albert Camus / Yabancı
Italıo Calvıno / Bir kış gecesi eğer bir yolcu
Jules Verne / Denizler altında 20000 fersah
Leyla Erbil / Mektup Aşkları
Yusuf Atılgan / Anayurt Oteli
Şibumi / Trevanian
Dostoyevski / suç ve ceza
İhsan Oktay Anar / Puslu kıtalar atlası
John Steinbeck / Fareler ve İnsanlar
Erdal Öz / gülünün dolduğu akşam
Reklam
Reklam