"SÖNMÜŞ YILDIZLAR"
“Mademki arkadaşlarımın söylediği gibi bir insan, hiç olmazsa hayatında bir kere sevmeye mecbur oluyor, mademki bir kere olsun sevmemiş insanın hayatta bir eksiği kalıyor. Sizi haberiniz olmadan bütün gönlümle sevecektim.”
Reşat Nuri Güntekin, bu eserinde bizi bir mektup kutusunun başına oturtuyor. Her hikâyeyi açtığımızda, yıllar önce yazılmış ama hâlâ tazeliğini koruyan bir mektup buluyoruz. Kimi satırlar sevda dolu, kimi gözyaşıyla ıslanmış, kimi ise "keşke"lerle dolu.
Mektup nedir ki? Bir insanın içini en doğal haliyle dökmesidir. Ne bir maske vardır ne bir rol. Mektup yazan kişi, karşısındakine belki yüz yüze söyleyemediklerini, kalemle fısıldar. Yazar, karakterlerinin ağzından bize fısıldıyor: "Bak, hayat böyle, aşk böyle, kayıplar böyle..."
Kitabın sayfaları arasında dolaşırken, kendimizi tanıdık sokaklarda yürürken buluyoruz. Belki bizin başımıza gelmemiştir o hikâyeler ama içimizde bir yerlere dokunuyor. İnsan ruhunun en derin kuyularına ışık tutuyor. Ayrılıklar, kavuşamayan aşıklar, vaktinden önce sönmüş hayaller... Hepsi var bu kitapta. Ama öyle sade, öyle yalın bir dille anlatılmış ki, sanki kitap bizi değil, biz kitabı yaşıyoruz. Okurken hüzünleniyorsunuz ama o hüzün bize iyi geliyor. Çünkü biliyoruz ki yalnız değiliz. Kaç yıl önce yazılmış olursa olsun, insan olmanın ortak yanları var: sevmek, kaybetmek, özlemek, pişman olmak...
21 öykü yer alıyor eserde ve her biri bambaşka bir duygunun kapısını aralıyor. Mektuplarla ilerleyen bölümlerde sanki gizlice bir başkasının iç dünyasına şahit oluyormuşum gibi hissettim. Satır aralarında nefes alan cümleler, yarım kalmış itiraflar, cesaret edilememiş sözler... Bir yanda hayal kırıklıklarıyla yüzleşen, diğer yanda umutları tükenmiş ama hâlâ içten içe bir şeyleri bekleyen karakterler,
21/06
Bu aralar popüler olmuş kitapları okumaktayım. Ben de bu düzene düştüm arkadaşlar.
Kitaptan bahsedecek olursam övüldüğü kadar var diyemem ama yine de ben mi kitabı bitirdim kitap mı beni bitirdi bilmiyorum. Sebebine gelirsem gerçekten duygulandığım, ağladığım birkaç nokta oldu. Örneğin ( bundan sonrası spoiler içerebilir.).
Youqing’in öldüğü sahne beni benden aldı sadece o da değil Fugui’nin zaten sıra bende diye düşünmesine rağmen sevdiklerini sırasıyla kaybetmesi ve bizim kitabın kapağındaki altı çizginin ne demek olduğunu kavramamız… Bunlar beni gerçekten kitaba çekti.
Kitaptan duygusal olarak çok etkilendim ancak başta dediğim övüldüğü kadar yok meselesine gelirsem ben yazarın dilini çok yalın ve sade buldum daha derin bir anlatım biçimi sunabilirdi diye düşünmekteyim yani bence basit bir kitaptı ama olay örgüsü açısından değer verdiğim bir kitap oldu benim için.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kendimizi sorgulatacak bir kitap ve güzel insanlar.
İnsanı o kadar etkiliyor ki müslüman oluşlarını anlatırken kurdukları cümleler, verdikleri savaşlar, nefislerine mücadeleleri..
Müslüman bir topluma bir aileye doğmanın çok fazla şükür sebebimiz oluşunu anladım.
Kendimde ki eksiklikleri tamamlamak için iyi bir ders oldu bı kitap bana.
Özellikle Türkiye'ye olan hayranlıkları, İslam'ın Türkiye'de dışarıdan bakan bir göz ile yüce bir yerde olması büyük gurur ve görev bizim için.
seni seviyorum can yücel... son zamanlarda okuduğum en temiz, okuyucuyu yalnızca en güzel şekilde zorlayan şiir kitabıydı. hiçbir duyguya hapsolmadan keyifle gezinebileceğiniz bir duygular mahzeni sunuluyor size, okumaktan başka çareniz yok ki ne...
ayrıca bu kitabın bende büyük bir anısı var, zamanında bu ufacık hediyemi kabul etmeyen sevgili çocuk, umarım yine de yengeçler gibi kendine koşmuyorsundur, dört yıl uzaktan öpüyorum onu
ayrıca en uzun günde okumuşum bu kitabı, 21 Haziran. Gün doğumu ve batımını aynı anda izlemek için en az fedakarlığı yapmanız gereken gün, yani bu demek oluyor ki, dünyayı kapışan şairler arasında bir köşe diliyorum hepimize!!
Sesi hayati ve hafif. Korkacak bir şey yok.·208 syf.·
10/10
2026 11. kitabı
Merhaba 1000Kitap,
21 Haziran’da, Babalar Günü’nde bitirdim. Bu tesadüf bile kitabın etkisini benim için daha da artırdı. Kitabın son sayfasını kapattıktan kısa bir süre sonra babamı aradım. Babalar Günü’nü kutladım, hediyesini alıp almadığını sordum. Sesindeki o heyecanı, o çocuksu sevinci duyunca uzun süre düşündüm. İnsan bazen anne-babasını hep olduğu gibi kalacak sanıyor. Oysa zaman sessizce geçiyor ve bazı anların değeri, yaşanırken tam olarak anlaşılamıyor.
Bu kitap bana en çok sevdiklerime daha sık sarılma isteği verdi. Onların varlığının kıymetini biraz daha derinden hissettirdi. Ama aynı zamanda insanın içinde başka bir kapıyı da aralıyor. Çünkü aile dediğimiz şey yalnızca sevgiyle değil, bazen yaralarla da örülü. Bizi büyüten ellerin bıraktığı izler de var, bizi hayata bağlayan sıcaklığı da. Hangisi daha ağır basıyor, hangisi daha galip geliyor sanırım bunun cevabı herkeste farklı.
Bir anne olarak kitabı okurken kendimden de parçalar buldum. Çocuklarımın bana topladığı birkaç papatyanın beni nasıl mutlu ettiğini düşündüm. Çocuklardan gelen küçücük şeylerin bile insanın kalbinde nasıl kocaman bir yer açabildiğini yeniden fark ettim. Sonra babamın aldığı o küçük hediyeyi düşündüm. Belki de sevgi, çoğu zaman büyük sözlerde değil, böyle küçük ama unutulmaz anlarda saklı.
Georgi Gospodinov, ölümün kaçınılmazlığına bakarken hayatın kıymetini hatırlatmayı başarıyor. Kitap boyunca hüzün hep yanı başınızda yürüyor ama bu karanlık bir hüzün değil daha çok insanı sevdiklerine yaklaştıran, onları biraz daha sıkı tutmaya çağıran bir hüzün. Özellikle babasını kaybetmiş okurların bu kitabı çok daha farklı bir yerden hissedeceğini düşünüyorum. Bu vesileyle hayatta olmayan tüm babalara Allah’tan rahmet diliyorum.
Kitap bittiğinde geriye şu duygu kaldı içimde: Bir gün
Kitabın icinde ki her hikaye sonunda ki Türkiye de ki lere söylenenler kulağa küpe yapılması gerekenler ve okullarımızda üzerine konuşulması gerekenler… Kaleminize sağlık