gedê bajêr
@2serhat1
Çağların kirli beyaz fırçasıyla karalanmış bir manzarayız.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Richard'ı kaybedişin ve seni o kocaman, sert, çelik, erkeksi gövdesinin, inanılmaz şefkatinin ve şiirler ve müzikler yaratan ve insanları şaşırtan zengin sesinin anısıyla bıraktığında karnında uğuldayan kocaman bir boşluk bırakışı. onun o müthiş büyük şansı ve gücü ve patlamasıyla hayatına devam edip yüzlerce başka kadına, başka şiire doğru yol alacağını biliyorsun -"seviştikçe daha çok sevişiyorum." richard'ın şefkati ve erkekliği ve estetik uyumu seni onun ardından hemen bir başkasını bulmak isteyecek bir hale getirdiyse, şiirleri ve zenginliğiyle ted* büyük bir kurtuluş sağlamayacak - kendini küçük ve fazla-emniyetli hissetmene sebep olacak: sevecen biri değil o ve sana aşık değil. yalnızca bir vücutsun - bir kadın şair, bir perde arası.
bu kitap, virginia woolf'un kendisini öldürme sürecini anlatıyor malesef. tüm ayrıntılarında bu ve kadının bütün düşünme biçimi, ölüme yaklaşımı gizli. üstelik daha ilk romanı. onun bir yakını olsam ve ölümünün ardından bu kitabı okusam saçımı başımı yolardım sanırım.
zihnimin içinde bu roman hakkında dönüp duran bir sürü düşünce var. ama bir türlü bunları yazıya dökme gücünü kendimi bulamıyordum. sanırım nereden başlamam gerektiğini bilemediğimden. biraz bahsetmek istiyorum, bu romanı çok sevdim çünkü. hiçbir şey söylemeden geçersem ayıp olur gibi hissediyorum ve kesinlikle virginia woolf'a herhangi bir saygısızlıkta bulunmak istemiyorum.
virgina woolf'un yazdığı eser ve kendi deyimiyle kitapların en anlaşılmazı ve karmaşığıdır.
woolf bu kitabı şövalesinde yazdıktan sonra ayakta sesli okuyarak düzeltmiştir.
üslup bakımından zirvelere ulaşan eseridir. gerek anlatım tekniği gerekse tasvirlerin kuvvetliliği ve şiirselliğiyle gönlümde bambaşka bir yer edinmiştir. kitabın giriş kısmından bir paragraf aktarıyorum:
"kıyıya yaklaştıkça yükseldi her çizgi, topladı kendisini, dağıldı, ak damlacıklarından ince bir örtü serdi kumlara. uykusunda bilinçsizce soluk alıp veren birinin iç çekmesi gibi durakladı dalga, sonra yeniden yayıldı. eski bir şarap şişesindeki tortu dibe çökmüş, camı yeşile kesmişçesine ufuktaki kara çizgi yavaş yavaş belirginleşti. ardından da gökyüzü açıldı; oradaki beyaz tortu çökelmiş ya da ufkun altına uzanmış bir kadının kolu bir lambayı kaldırmış gibi ak, yeşil, sarıdan kalın çizgiler, yelpaze kanatları denli yayıldı gökyüzüne.sonra kadın lambasını yükseltti, yükseltti: tel tel oldu sanki hava; şenlik ateşinden kükreyerek yükselen dumanlı yalımlara benzer kızıl, sarı dillerde titreyerek, yanarak yeşil yüzeyden koptu. şenlik ateşinin dilleri, gri gökyüzünün ağırlığını üzerinde yükselten, onu yumuşak maviden milyonlarca atoma dönüştüren bir tek buğuda, akkorda eridi ağır ağır. denizin yüzeyi saydamlaştı usulca, koyu çizgiler silininceye kadar küçük küçük dalgalanarak, parıldayarak uzandı. lambayı tutan kol onu yavaş yavaş yükseltti, yükseltti geniş bir yalım dilimi iyice belirgin oluncaya dek; ateşten bir yay ufkun kıyısında tutuşuyordu, çevresinde deniz altın ışıklarla donandı."
