gedê bajêr
@2serhat1
Çağların kirli beyaz fırçasıyla karalanmış bir manzarayız.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
deliduman, dermansız ve güdük bir ilçeden haykırmaya başlıyor, istanbul’a uzanıyor. çocukluğumuzun, hatıralarımızın ve bütün sokaklarımızın üzerinden dangır dungur geçen imar ve para iştahına lanet! `riyakâr dünyaya allahsız sermayeye, martılara, küçük bir kızın kalbini kıranlara isyan ediyor`. barikatların arkasında, soluk soluğa, yapayalnız, erken kaybeden bir delidumanın öyküsünü çemkiriyor.
okurken bölüm sonlarında çiğdem'in son cümleleri özellikle ah şimdi bir orhan gencebay olsa da dinlesek hissi uyandırdı bende. arabesk her zaman satar bu memlekette, benim için de öyle. yazar da bunu bol bol ama iyi kullanıyor.
çağlar'ın çürük domates satan pazarcıya seslendiği bölümse tanıdıktı, çünkü selim ışık da tutunamayanlar'da bundan pek muzdaripti. neyseki gezi'de o dilenci çocuğun peşinden niye koşturduğunu yaşlı amcaya anlatabildi de biraz rahatladık :) böylece ezik olmadığını kanıtlayabildi çağlar.
parti adları, tanımlamalar, mayonez yapma sahnesi pek komikti.
cer-modern'deki söyleşisinde emrah serbes "gittiğim psikolog bile bana behzat ç.'yi soruyor, başka bir kitap yazamayacağım diye çok korkuyorum" demişti, ben naçizane bir okur olarak tatmin oldum bu kitaptan.
afili filintalar'daki parçaların tamamını okumamıştım, işte, bölük pörçük, arada sırada. bu bakımdan şimdi hepsini topluca okumak çok iyi oldu.
ve arkadaş, gerçekten çok güzel bir kitap bu. çok yerde ağladım ben. tam bir alıntılar kitabı aynı zamanda, o paramparçalık bunu da getiriyor yanında. ayrıca yanılmıyorsam kendisi şöyle demiş emrah serbes, "erken kaybedenler'den sonra yazı namına ürettiğim şeylerin tamamı bu, elde bu var." bu minvalde. eğer böyle düşünüp üzülüyorsa üzülmesin. bu kitap son derece iyi.
ama yazsın da artık yine. boşlamasın. hem yazmak da ayakta tutuyormuş bak onu.
polisiye ve özellikle türk edebiyatındaki polisiye açısından da önemli bir adım, bir aşama olsa gerek. çünkü emrah serbes bu romanla her şeyden önce polisiyenin o dar kalıplarını aşmış, hikayeyi klişelere boğmamış; saçma sapan şaşırtma çabalarına, zorlama oyunlara, manasız zeka gösterilerine girmemiş; romanı "katil kim" bulmacasına indirgeyip karakterleri bu bulmaca içindeki rolünden başka hayatları ve meseleleri olmayan figürlere-kuklalara dönüştürmemiş. sadece merak ve heyecanı körükleyip okuyucuya romanın sonunu hedef göstermekten ziyade, zengin ve renkli bir roman dünyası kurmaya gayret etmiş. bu anlamda, hayatın en ciddi, en gerilimli anlarında bile kendini gösterebilen mizahı yakalamış, çok çok az romanda görülebilecek bir ustalıkla kullanmış. hikaye çoğu polisiyenin aksine diyaloglarda zirve yapmış. mesaj kaygısı tabii ki gütmemiş, ama romanın en hafiflediği yerlerde bile gerçeklikle müthiş kesişme noktaları oluşturmuş. yine polisiyelerde sıklıkla görülen gereksiz detaylara boğulmuş ve olması gerekenden kalın kitaplar yerine, aslında göründüğünden daha kalın, daha dolu bir kitap yazmış. daha çok okunmayı, daha ciddi değerlendirilmeyi hak ediyor kesinlikle.
