gedê bajêr
@2serhat1
Çağların kirli beyaz fırçasıyla karalanmış bir manzarayız.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
emrah serbes'in ayan beyan şekilde kendini, beni, seni, babasından dayak yiyip mahalle'de ahkam kesenleri, aynı kızı beraberce sevenleri, onüç onbeş yaşlarındayken günlerce karşı komşunun kızının koca götünden başka bir şey düşünmeyenleri, mala asılırken anne tarafından yakalanmayı, bir kızı sevdiğin halde nedeni bilmeden sevgiye tamamen zıt davranılmasını... kısacası şu topraklarda sorunlu bir şekilde yetişen/yetiştirilen(ben böyle değilim diyen var mı acaba?) genç erkeklerin acınası, komik, hüzünlü, sapık, gururlu hallerini anlattığı kitabı.
yazar diğer kitaplarına nazaran bunu kalbiyle yazdığını belirtmiş, amenna diyoruz.her hikaye kaybetmenin hem mizahi hem de hüzünlü bir şekilde gönülden tasviri. hele aile ve mahalle ortamları, o ortamların böyle dinlemek hiç aklıma gelmezdi. küfür etmeyi ve bunun erdemin içselleştirildiği dünyaların insanı olduğumuzu öğreniyoruz.
velhasıl okurken kendimi bu içinde ve güvende hissettiğim başka bir kitap görmedim.
emrah serbes'in ilk romanı.
radikal kitap ekindeki tanıtımda "kızılay, sakarya caddesi, ssk işhanı, dil ve tarih-coğrafya fakültesi, atakule, öğrenci evleri, emniyet, cinayet masası... ankara'da, hayata kendine ait bir adalet anlayışı çerçevesinden bakan, "yeni müktesebatla" uyum sorunları yaşayan, lambur lumbur, "dişli" komiser behzat ç.'nin dünyaya bakışını sorgulatan bir cinayet işlenir... öğrenci alemine, başka alemlere, ama asıl polis alemine dikiz atan, bol entrika vaat eden soluk soluğa okunacak bir polisiye." deniliyordu. ankaralı olan, ankara'da yaşayan üstüne bir de ankara'da okuyan birinin ilgisini çekmemesi, hemen alıp da okumaya yumulmaması mümkün mü?
aldım ben de, bir solukta denir ya, öyle okudum işte. su gibi, esprili, entrikası, bulmacası bol, süper de bir ankara polisiyesiymiş kitap. baş kahraman behzat ç.'nin sesi de, içtiği 216'nın kokusu da sinmiş kitabın her satırına. kızı berna'yla ilişkisi ve hazin sonu da çok etkileyiciydi. ve tabii vosvos falı.
kitabın teşekkür kısmında da selam ediyor yazar
f.m.dostoyevski'nin insancıklar'dan bir sene önce yazdıgı uzun öyküsü;tek tutkusu bilim olan sık sık beyin humma nöbetleri gecirip hülyalara dalan ordinov karakterinin sıkıcı ve yabani hayatında aşkı kesfetmesiyle baslar.
aşk belki de insan hayatında kesfedilmesi gereken en zaruri karşı bilimdir.
karşı bilim; gözlem,veri toplama,deney olmaksızın anlık tutulma,kara bağdır
aşk karşı-bilimin gözdesidir
yine dostoyevski acısı,ızdırabı,hastalıgı,yabaniligi olan bır karakter ordinov'la bize yine mutsuz bir sevda ve aşağılılık duygularıyla süslenmis bır kitap sunuyor.
kitap döneminde elestırmen belinski tarafından agır elestirilere ugramastır
öyle ki kimi elestirmen ve yazara göre dostoyevski'nın ilk kitabı insancıklar'dır.
ev sahibesi umutsuz,antipatik bir karakterin ''ben de varım'' dercesine insanların gözüne batma cabasını betimler.
ordinov karakterinın bası-bos,plansız sokak arşınları raskolnikovu anımsatır.
su acıktır ki dostoyevski'nın tüm kitaplarındakı bas karakterler dostoyevskiden örnekler kapmıstır.
