Yazar:
Fyodor Dostoyevski
Çevirmen:
Hamit Kaplan
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 10 dk.
Sayfa Sayısı:
112
İlk Yayın Tarihi:
1847
Yayınevi:
Timaş Yayınları
Orijinal Adı:
Хозяйка
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9789753626859
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
36 diğer baskı · Tümünü Göster
Ev Sahibesi
10,6bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Şubat 2024 · 159 s.
Ev Sahibesi
605 okunmaTimaş Yayınları · · 112 s.
Ev Sahibesi
508 okunmaCan Yayınları · Eylül 2021 · 104 s.
Ev Sahibesi
352 okunmaVarlık Yayınları · 30 Eylül 2016 · 79 s.
Ev Sahibesi
206 okunmaAntik Kitap · 2009 · 96 s.
Ev Sahibesi
135 okunmaAntik Dünya Klasikleri · 2010 · 110 s.
Yorumlar ve İncelemeler
Dostoyevski en sevdiğim yazardır. İlginç bir kurgusu olan bu kitabı zaaflara yenik düşmek, çerçevesinde değerlenedirebilirim. Çünkü kitaptaki her karakterin zaafının oluşu ve bunlara karşı gelememekten ötürü bir acı çekme söz konusu. Belirtmeliyim ki acı çeken var ise acı çektiren de vardır zannımca.
Antiparantez Dostoyevski okumak ayrı bir özen istiyor. Gerçekten kitap okuma alışkanlığı olmayan kimseler onu anlamakta ve Dostoyevski üslubuna bağlanmakta çok zorlanacaktır.
Ufak bir tüyo, kitap kısa olduğu için çapraz okuma yaparak okumanız sizi şevklendirecektir. İyi okumalar.
Ev sahibesinin Peterburg'dan ayrılması üzerine kendine yeni bir ev arayan Ordinov'un Kaşmarov'un evine taşınıp odasını Murin ve Katarina ile paylaşması üzerine başlıyor olaylar.Saçma sapan bir son ile biten bir kitaptı, üzdü. Çok bir beklentiniz olmasını tavsiye etmem. İnce bir kitap fakat okuyucu çok fazla yoruyor. Çok ağır bir anlatım olmuş. Pek beğendiğimi söyleyemem.
Kitaba adını veren '' novella'', bilime tutkun olduğu için gece gündüz çalıştığı söylenen ana karakterimizin dışarı dünyayı keşfedip aşık olmasıyla başlıyor. Dostoyevski'nin ruh hallerini enfes şekilde yansıtması bu öyküsünde de görülüyor. Fakat kitapları kadar etkileyici olduğunu söylemek de yalan olur bu uzun öykünün. Yine de sırf sizi de olayın içine çekebilen güzel ruhsal betimlemeleri için bile bence okunmalı.
GERİSİ SPOİLER
Öncelikle öyküde en sevdiğim karakter Yaroslav İlyiç. İnsanların kötülüğünün, dost diye bir şeyin olmadığının farkına vardığı için akıllandığı söylenen ama Ordinov'u görür görmez vazgeçemediği huylarından dolayı yelkenleri suya indirip onun kalbini kazanmaya çalışan, naif - hatta aptal- olarak nitelendirilen Yaroslav İlyiç; ne kadar da tanıdıksın :)
'' Mutluluğunu devam ettirmek isteyince bazı ters gelecek şeyleri söyleyemiyorsun.''
Her ''aşık''ın düştüğü hatayı ne kadar da net söylemiş Dostoyevski.
Ve tabii ki kitapta aşk diye bahsedilen şey asosyal, sıkıcı hayatı olan karakterimizin hayatında ilk kez heyecanın varlığını keşfetmesi, onu yaşaması ve kaybetmesi. Diğer taşındığı evdeki kızı '' iyi ama sıkıcı'' olarak nitelendirmesi boşuna değil.
Kitap boyunca aklımda Camus' nün bana göre bütün öyküyü özetler nitelikteki şu sözü dolandı durdu:
'' Bir adam tanıdım, kafasız bir kadına yirmi yılını verdi, her şeyi feda etti ona; dostlarını, emeğini, dürüstlüğünü bile. Ama bir akşam kadını hiç sevmemiş olduğunu anladı. Canı sıkılıyordu, hepsi bu. İnsanların çoğu gibi canı sıkılıyordu.''
Tabii belki karakterimiz gerçekten de çok sevmiştir, aşık olmuştur Katerina'ya; tıpkı bizim de birilerine aşık olduğumuz gibi ya da belki de hepimizin toptan canı sıkılıyordur, olamaz mı?:)
Kitapta, yazarın Ev Sahibesi, Bay Proharçin, Dokuz Mektupluk Roman ve Polzunkov adlı dört hikayesi yer alıyor.
EV SAHİBESİ : En sonunda Ordinov, oturmakta olduğu evi değiştirmeye karar vermişti. Şu anda oturduğu yer, bir evin bir odasıydı. Ev sahibesi ise bir memuru yaşlı ve dul karısıydı. Oldukça yoksul olan kadın, ayın bitmesini beklemeden ani bir kararla evden ayrılmıştı. Tasını tarağını toplayıp taşradaki akrabalarının yanına gitmek üzere Petersburg'dan ayrılmıştı. Genç adam, o ayın kirasını ödemişti. Bu nedenle hemen evden çıkmak zorunda değildi ancak ev sahibesi gittiği için ay sonunda bu evden ayrılmak zorundaydı. Bu durum canını çok sıkıyordu. Doğallıkla da oldukça üzgündü. Genç adam oldukça yoksuldu, ev kiraları ise inadına çok yüksek.Genç adam ve ev sahibesi arasında geçen garip ilişkiyi işlemiş yazar.
BAY PROHARÇİN : Kiracı olarak kaldığı evde cimriliği ve eli sıkılığıyla ün yapan, sürekli yoksulluğundan ve yengesinin de geçimini sağlamak zorunda olduğundan dem vuran Semyon İvanoviç Proharçin’in ölümünden sonra döşeğinin içinden önemli miktarda para çıkar.
DOKUZ MEKTUPLUK ROMAN : Petro İvaniç arkadaşı olan İvan Petroviç’e mektup yazarak aralarında yaşanan küçük bir problem üzerine görüşmek istediğini bildirse de bu iki kişi çeşitli sebeplerden ötürü bir türlü yan yana gelemezler. Problemi mektuplarla çözmeye çalışırlarken olay daha da büyür.
POLZUNKOV : Rüşvet alan patronu tarafından kandırılan ve işsiz kalan Polzunkov, para kazanmak amacıyla soytarılık yaparak hikayesini insanlara anlatır.
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski'nin romanları hayranıyımdır. Ama bu eserleri pek beğenmedim. Sanırım ilk eserleri olmasından dolayı...
Uzun zaman sonra Dostoyevski okudum. Dilinin agirligindan, psikolojik tahlillerden, karmakarışık olaylardan, kitabın kime ait olduğunu anlamak zor değil.
Murin--Katerina ev sahipleri, Ordinov ise evin bir odasını kiralayan okulunu yeni bitirmiş ilme düşkün kimsesiz bir genç. Ordinov ile Katerina arasında oluşan çekim, daha sonra Katerina için oyuna donusse de Ordinov kara sevdaya tutulmuştur. Ve bunun farkına varan Murin cesitli oyunlarla Ordinovu evden uzaklastirmayi başarır.
Kitabin kapağına bakınca mutlu son beklerken, gozyasiyla bitmesiyle bir hayli üzdü. Okumak isterseniz düşüncelerinizin etkisinde kalmadiginiz bir ortamda okumanızı oneririm
- Yoo, hayır, Murin aralarında olamazdı. Baskından üç hafta önce karısıyla birlikte memleketine gitmişti.. Kapıcılarından duydum.. Hani Tatar bir kapıcıları vardı, hatırlıyor musunuz?
Ev sahibesi kitabın ilk hikayesi. Konu olarak cok enteresan geldi fakat dostoyevskinin bitse de gitsek dediğim bir kitabı olarak raflarda yerini aldı.
Ordinov isimli kitap okumayı çok seven bir gencin birgün klisede yaşlı bir adam ve genc bir bayan dikkatini çeker, onları takibe alır ve kiracıları olur.genç bayanın adı Katerina..Ordinov hastalanınca ona iyi bakan Katerina , Ordinov’un aşkına cevap vermez.Ordinov a Katerina hakkında yapılan yorumlarla kafası karışır...kitabın kapağı sonuyla ilgili ipucu veriyor zannetmiştim ama farklı bir sonra bitiyor.Açık konuşmak gerekirse beğenmedim
Zaman Kaybı
İnceleme yapmayı çok isterdim ancak ortasından sonra ızdırapla okudum. Başladığım kitapları yarım bırakmama prensibim olmasaydı bırakırdım. Bahsetmek gerekirse yazarın ne anlatmak istediği muallak kalmış, karakterler son derece zayıf oluşturulmuş. Uzun uzun tasvirleri Dostoyevski'de görmek son derece normal ve belki de yazarı sevme sebebimiz ancak bu kısa romanda olduğu gibi amaçsızca olursa öhh dedirtiyor.
Hani bazen bir insanın bize zarar verdiğinin farkında oluruz, yeri gelir ondan nefret eder bir daha asla konuşmayacağım deriz de bir türlü lafımızı icraate dökemeyiz. Bir şekilde o insana bağlanmışızdır. Görünmeyen bir güç bize engel olur da ondan kopamayız. İşte bunun güzel bir şekilde yansıtıldığı bir eser. Katharina ne kadar istese de kocasından vazgeçemez. Baskının insanı ne denli esir edebileceğinin güzel bir örneği.
Reklam
Yazar Hakkında
Fyodor DostoyevskiYazar · 137 kitap
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski (Rusça: Фёдор Миха́йлович Достое́вский) (d: 11 Kasım 1821, Moskova - ö: 9 Şubat 1881, Sankt Petersburg), Rus roman yazarı.
Dostoyevski, Mikhail ve Maria Dostoyevski'nin oğlu olarak 11 Kasım 1821 tarihinde Moskova'da doğdu. Altı çocuklu ailenin ikinci çocuğuydu. Babası Mikhail, askeri cerrahlıktan emekli olduktan sonra Mariinsky Hastanesi'nde yoksullara hizmet etmeye başladı. Hastane, Moskova'nın en kötü yerlerinden birinde bulunuyordu. Dostoyevski de bu hastane de doğdu. Mikhail, alkole bağımlıydı ve evini sıkı disiplin ile yönetiyordu. Çok kolay sinirlenebiliyordu. Dostoyevski'nin annesi Maria ise bir tüccar kızıydı.
Dostoyevski, çocukluğunu çoğu zaman sarhoş bir baba ve hasta bir anne arasında geçirdi. Babasının çalıştığı hastaneden bulunan hastalar ile vakit geçirmeyi ve onların hikâyelerini dinlemeyi çok seven Dostoyevski, ilköğrenimini Moskova'da yaptı. Annesi tüberküloz hastalığı yüzünden öldüğü zaman, sert disipliniyle tanınan Petersburg Mühendis Okulu'na gönderildi. Arkadaşlarının, sinirli ve aşırı duyarlı bir yapıya sahip olduğu için "Ateş Fedya" lakabını verdikleri Dostoyevski, Petersburg'ta zamanını kitap okuyarak, düşüncelere dalarak ya da kardeşi Mihail ile söyleşerek geçirdi. Babasının 1839'daki ani ölümünü burada öğrendi.
Okulu başarıyla bitirdikten sonra İstihkâm Müdürlüğü'ne girdi. Bir yıl sonra istifa ederek buradan ayrıldı. Ordudan ayrıldıktan sonra edebiyata yönelen Dostoyevski'nin ilk kitabı İnsancıklar, 1846 yılında yayımlandı. Bu eserinin ardından yazdığı kitaplarla beklediği başarıya ulaşamayan Dostoyevski'nin umudu kırıldı ve politikayla ilgilenmeye başladı.
1849 yılında devlet aleyhindeki bir komploya karıştığı iddiası ile tutuklandı. On ay hapishanede kalan Dostoyevski, kurşuna dizilmek üzereyken diğer sekiz tutuklu arkadaşı ile affedildi. Cezası dört yıl kürek, dört yıl da adî hapse dönüştürüldü. Cezasını çekmesi için Sibirya'da bulunan Omsk Cezaevi'ne gönderildi. Burada geçirdiği dört yılın ardından er rütbesi ile hizmete verildi. Subaylığa kadar yükseldi. 1857 yılında Maria Dmitrievna Isayeva ile evlendi. Beş yıl boyunca görev yapan Dostoyevski, 1859 yılında özgür bırakıldı ve Petersburg'a yerleşti.
Petersburg'a döndükten sonra Ezilenler (1861) ve Ölüler Evinden Anılar (1862) adlı eserleri yazdı. Kardeşiyle birlikte iki dergi çıkardı. 1862'de arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar bağımlılığı yüzünden maddi açıdan darlığa düştü. Bu dönemde Yeraltından Notlar (1864), Suç ve Ceza (1866), Kumarbaz (1866), Budala (1868), Ebedi Koca (1870) ve Ecinniler (1872) gibi eserleri yazdı. Eşinin ölümünden sonra sekreteriyle evlendi. Yeniden borçlandı ve kumarhanelerde gezmeye başladı. Kızının ölümünün ardından büyük bir sarsıntı geçirdi. Delikanlı (1875), Bir Yazarın Günlüğü (1876) ve Karamazov Kardeşler (1879) adlı eserlerinde yazarlık hayatı boyunca konu edindiği temaları yeniden ele aldı. Karamazov Kardeşler adlı yapıtını üç yılda bitiren Dostoyevski, bir ciğer kanamasıyla yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dünya edebiyatını en çok etkileyen ve en çok okunan yazarlardan biri olan Dostoyevski'nin eserleri birçok 20. yüzyıl düşünürünün fikirlerini derinden etkiledi.
İlk yazarlık dönemi
Ordudan ayrıldıktan sonra kurgusal roman yazmaya başladı. Dostoyevski'nin ilk kitabı olan İnsancıklar (Bednye Lyudi) ilk olarak 1846 yılında yayımlandı. Dostoyevski, toplumunu acımasız kurallarında yaşlı bir adamın öksüz bir kıza duyduğu sevdayı iç dünyasındaki derin çatışmalarla işledi. Halkın sıcak ilgisiyle karşılanan bu kitap, eleştirmenlerden de övgüler aldı. Ünlü eleştirmen Belinski, romanı okuduktan sonra Dostoyevski'ye gelecekte büyük bir yazar olacağına dair övgü dolu sözler söyledi. Şair Nikolay Neksarov, Dostoyevski hakkında "Yeni bir Gogol doğdu" diye konuştu. Yazarlıkta ün sağladıktan sonra 1846 yılında Gogol esintileri bulunan kitabı Öteki (Dvoynik) yayımlandı. Yazar bu romanda, kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma halinde bulunan bir memurun hikâyesini anlattı. Bu romanda ele aldığı çift kişilik temasını daha sonra bazı romanlarında kullansa da roman, Belinsky dahil hiçbir eleştirmence beğenilmedi. Eleştirmenler romanı sıkıcı buldu ve alay etti.
1847 yılında ise Ev Sahibesi (Hozyayka) isimli romanı yayımlandı. Dostoyevski bu eseri ile de beklediği övgülerin aksine olumsuz eleştiriler aldı. Dostoyevski, ruhsal çöküntüye düştü ve üzüntüden hasta oldu. Ancak yazarlığı bırakmayan Dostoyevski, 1848 senesinde Beyaz Geceler (Belıye Noçi) ve Bir Yufka Yürekli (Slaboye Serdtse) adlı kitapları yayımlattı. Bir Yufka Yürekli, yazara itibarını yeniden kazandırsa da beklediği başarıyı elde edemeyen Dostoyevski'nin umudunu kırdı. Yazarlıkta umudunu kırılan Dostoyevski, politikayla ilgilenmeye başladı ve genç liberallerin (Tetrashevski) grubuna girdi.
İkinci yazarlık dönemi
1859'da ordudan terhis edilerek Moskova dışında küçük bir yerde kalmaya zorlanan Dostoyevski, özgürlüğüne kavuştuktan sonra Petersburg'a döndü. Kardeşi Mihail ve arkadaşı N.N. Strahov ile birlikte Vremya (Zaman) ve sonra da Epoha (Dönem) adlı dergileri hazırladı. Bu dergilerde Slavcı düşünceyi savunduğunu belirten yazılar yazdı. Ezilenler (Unijenniye i Oskorblyonniye) ve Ölü Evinden Anılar (Zapiski iz Mertvogo Doma) ile kendinden söz ettirdi. 1863 yılında arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar borçları yüzünden sıkıntıya düşen ve yayımcılardan yazmadığı romanların avanslarını alarak yaşayan Dostoyevski, Yeraltından Notlar adlı yapıtı 1864 yılında yayımlandı. Romanda bir zihnin derinliklerine indi. Suç ve Ceza (Prestuplenie i Nakazanie) ve Kumarbaz(İgrok) adlı yapıtları 1866 yılında yayımlandı. Dostoyevski, Suç ve Ceza'yı 1858 yılında Semipalatinsk'te bulunduğu zaman Roussky Slovo dergisi için uzun bir hikâye olarak tasarlamıştı. Bunun nedeni, Sibirya'dan ayrılana dek roman yazmama kararı almasıydı. Dostoyevski, kardeşi Mihail'e gönderdiği bir mektupta kitap hakkında:
“ ...Konusu gerçekten çok güzel. Kahramana gelince, bugüne kadar hiç denenmemiş bir kişi. Ama bugünün Rusyasına bakacak olursak, böyle bir kişi karşımıza sık sık çıkmaktadır. Bu sonuca halkın kafasını yeni fikirleri anlayarak vardım. Öyle hissediyorum ki, yeni fikirler ve görüşlerle döndüğüm zaman, romanımı genişletmekte başarılı olacağım. Kişi aceleye gelmemelidir dostum. Ve insan iyi olanın dışında hiçbir şey yapmamalıdır... ”
diye yazdı.
Dostoyevski, bu eserinde bir Rus aydını olan Raskolnikov'un kendi doğrusu adına işlediği cinayetleri ve vicdanıyla hesaplaşmasını konu edindi. Yazar, küçük bir otel odasında ve kötü bir ekonomik durumla yazdığı Suç ve Ceza'yı 1866 yılında tamamlamıştı. Dostoyevski'nin yazdığı Budala (Idiot) eseri 1866, Ebedi Koca (Veçnıy Muj) 1870, Ecinniler (Besı) 1872 yılında yayımlandı. Bütün bu başyapıtlar birbirinin izledi. Karısı öldükten sonra sekreteri Anna Grigoriyevna Snitkina ile evlendi. Yeniden borçlanan ve kumaranelerde dolaşmaya başlayan Dostoyevski, bir kız çocuk sahibi oldu. Ancak kızı fazla yaşayamadı ve doğduktan kısa süre sonra öldü. Dostoyevski de bu yüzden büyük bir sarsıntı geçirdi. 1875'te Delikanlı (Podrostok), 1876'da Bir Yazarın Günlüğü (Dnevnik Pisatelya)[ ve 1879'da Karamazov Kardeşler (Bratya Karamazovi) adlı romanları yayımlandı. Hayatı boyunca eserlerinde işlediği temaları yeniden ele aldığı, insan duygularının derinliğine inen eserler yazan Dostoyevski, Karamazov Kardeşler'de Ivan ve Alyosha Karamazov adlı karakterler için filozof Vladimir Sergeyevich Solovyov'dan ilham aldı. Zosima ve Alyosha'nın öne çıkacağı Bir Büyük Günahkarın Yaşamı adlı eseri tamamlayamadı. 1881 yılının Ocak ayında bir ciğer kanaması geçirerek yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dostoyevski için yapılan cenaze töreninde yaklaşık otuz bin kişi tabutunun arkasında yürüdü.
Dostoyevski, beğeniyle karşılanan ilk romanı İnsancıklar'dan sonra yazdığı Öteki ve Ev Sahibesi ile olumsuz yorumlar aldı ve depresyona girdi. Ancak yazar, kendisini ruhsal çöküntüye götüren düşüncelerden uzaklaşmayı bildi. Dış dünyadan kopan zihninin parçalanışını kendi çözen yazarın eserlerindeki ruhbilimsel açıdan en zengin tema da çift kişilik temasıdır. Kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma hali içerisinde bulunan bir memuru anlattığı Öteki adlı yapıtında daha sonra da işleyeceği bir tema olan çift kişilik temasını işlemişti.
Ellili yaşlarında içine bazen bir karamsarlık ve ağırlık çöken Dostoyevski, bu durumu ikinci eşi Anna Grigoriyevna Snitkina’ya "Sanki bir suç işlemişim gibi bir çeşit sebepsiz hüzün ve keder içindeyim" diye açıklamıştı. Ecinniler'de Stavrogin'i bir çocuğa tecavüz ettirmiş olması yüzünden de kendini hep suçlamıştı.
Dostoyevski kendi çocukluğunda, annesine acı çektirmesinden, sürekli sarhoş olmasından ve hizmetkârlara kötü davranmasından dolayı babasından nefret ediyordu. Eserlerinde kullandığı, kaderine boyun eğen ve uysal kadın örneğini kendi evinde; annesinde gördü. Kadının alttan alması, erkeği daha da kızdırmaktan başka bir işe yaramayacağını görmüştü. Çok duyarlı biri olan Dostoyevski, bu yüzden babasına kin besliyordu. Babasının ölümünü haber aldığında, "Babamın ölümünde benim hiçbir suçum yok, ama bu öldürmenin kefaretini ödemeye hazırım, çünkü içimden onu öldürmek geçiyordu" diyerek Karamazov Kardeşler adlı romanında yer alan Dimitri Karamazov'un tepkisinin benzerini gösterdi. Dostoyevski, babasının ölümünü istediğini düşünerek depresyona girdi. Bazı yazarlara göre de ilk sara nöbetlerine de bu düşünce sebep oldu. Sigmund Freud ve birçok psikanalizci, babaya duyulan bu nefrete ve bunu izleyen suçluluk düşüncesine dayanarak Dostoyevski'nin hastalığının sinirsel kökenli olduğunun ortaya çıkardı.
Andre Gide, Ezilenler adlı romanın, aşağılanışın insanı cehennemlik ettiği, alçakgönüllüğünse kutsallaştırdığı fikriyle dolu olduğunu söylemişti. George Steiner ise Charles Dickensvari bir havanın olduğunu söylediği Ezilenler'de bulunan temanın Ebedî Koca'da, Ecinniler'de ve Karamozov Kardeşler'da da yer aldığını söyledi. Nicholas Berdyaev, Dostoyevski'nin bütün yaratıcı gücünü insana ve insanın kaderi temasına adadığını, bunun da onu ölümsüz kılmaya yettiğini belirtti.
Devlet aleyhinde bir komploya katıldığı iddiası ile tutuklandıktan sonra sekiz ay hapisanede kalan Dostoyevski, suç ve ceza kavramlarıyla en yoğun şekilde burada karşılaştı. İdam edilmek üzereyken affedildi. Cezası dört yıl kürek ve altı yıl adî hapse dönüştürüldü. Dört yılın sonunda er rütbesi ile kışlaya verildi ve 1859 yılında terhis edildi. Suç ve Ceza adlı eserini 1858 yılında oluşturmaya başladı. Bu eserinde ahlak kavramını ve siyaseti harmanladı. Dostoyevski, bu romanda sadece Rus halkını değil, tüm insanlığı tehdit eden bir kısır döngüden kurtulmanın gerçekleşebileceğini vurguladı. Yazar, John Stuart Mill'in ekonomik refah için bireysel bencilleşmeyi öneren kuramını Semyon Zaharoviç Marmeladov'un ağzından eleştirdi.
Dostoyevski, düşünce ve sanat deneyimini sürekli olarak arttırdı. Tanrı'dan, ateizmden, kötülükten, özgürlükten söz eden roman karakterleri, gerçekte aynı bilincin farklı anları gibidir. Bu karakterler aracılığıyla Dostoyevski, cinleri ruhundan uzaklaştırır. Bakış açısı değişmekle beraber eserleri, gerçeğin hep aynı çoşkulu ve acı veren arayışı içerisindedir.
