"Çocuklar Filistin'de erken büyürler."
Torununu kaybeden Halid dede, büyük bir popülariteye ulaştı. Bu da bir imtihandı onun için. Bir yolunu bulup Gazze'den çıkabilir, nerede isterse yaşayabilirdi. Batı'da pek çok ödül alabilirdi. Gazze'de kaldı. Torunu Rim'den geriye kalan küpeyi gömleğinin yakasına iliştirip yardım çalışmalarına başladı. Käh yemek dağıtıyor kah çocuklara elbise giydiriyordu. Hastanelerde yaralılara moral verirken de görebiliyordunuz onu, kedileri beslerken de çocuklarla top oynarken de. Annesine gül uzatırken, onunla geçirdiği vakitlerin kıymetini bilmeye çalışan hayırlı bir evlat oluşuna tanıklık ediyor, uçurtma uçururken onunla birlikte özgürlüğün tadını hissedebiliyordunuz. Mikrofon uzatıldığında "Buradan çıkmayacağız. Allah bize yaşamayı yazdıysa merhaba hayata; yok eğer ölümü yazdıysa merhaba ölüme. Merhaba Allah ile buluşmaya."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Christopher Meeks de bu dönüşümü yaşayanlardan biriydi. Meeks, Halid Nebhan'ın görüntulerini izledikten sonra şu cümleleri kuruyordu: "Bana gerçek imanın ne olduğunu gösterdi. Allah, bu adam aracılığıyla beni İslâm'a yönlendirdi.
Batı'dan içinde bulunduğumuz coğrafyaya oryantalistçe bakıldığında yıllar boyunca sarıklıların, uzun sakallıların, şalvarlı insanların teröre teşne, kaba, nobran kişiler olduğu; sevgiden, anlayıştan ve merhametten yoksun kaldıkları algısını, bir video kaydı yerle bir etti. Torununun cansız bedenine sarılan Halid dede, buz kesmiş milyonlarca kalbi ısıttı, Gazze ile milyonlarca insan arasında gözyaşından oluşan bir merhamet köprüsü kurdu.
Varsın vursunlar, İnce Memed ölünce dünya durulur mu sandılar.
Kitaplar,adam ol diyor,olduk mu? İnsan-ı kamil ol diyor,olduk mu? Mesele bilmek değil,yaşamaktır...
