Dersaadet
@34DersaadeT
Öğretmen
Dokuz Eylül Üniversitesi / YL Yıldız Teknik Üniversitesi
İSTANBUL
5 Ocak 1993
176 kütüphaneci puanı
359 okur puanıAğustos 2015 tarihinde katıldı
En iyi , en popüler denilebilecek bi gerilim kitabını bir yana , Zweig'in herhangi bi kitabını bir yana koyun seçimim kesinlikle Zweig olur .
Çünkü hissediyorsun ...
Adamın yazdıklarını iliklerine kadar hissediyorsun .
Upuzun psikolojik tahliller , betimlemeler içinde boğulmadan küçücük bir anda kelimelerin anlamını hissediyorsun. Seksen sayfalık bir kitapta bir insanın geçmişini, şimdisini, geleceğini görebiliyorsun .
Ben Dr. B.'nin yerine , o otel odasına yerleştim. Yalnız kalmaya bayılan biri olarak yalnızlıktan ürktüm . Çünkü benim yalnızlığımda yanımda en azından kağıdım, kalemim , kitabım, müziğim var...
Yalnızlığı gideren aslında ne insanlarmış , ne eşyalarmış,
Yalnızlığın tek çaresi aslında kelimelermiş.
Duyu organlarımızın temelinde betimlemek var. Gördüğümüzü , işittiğimizi , duyduğumuzu, kokladığımızı, tattığımızı herşeyi betimleyerek anlatmaya çalışırız. Tek gerekli olan şey ise kelimeler...
Düşünün her gün aynı duvara , aynı masa örtüsüne , aynı renklere bakıp , aynı oda da kokusuzluğu , sessizliği hissediyorsunuz. Örüntü gibi tekrarlayan bir kısır döngünün içine düşüyor bir çok şeyin tarifini unutuyorsunuz. Kelimelerin yerini hiçlik alıyor...
Yani şimdi şanslı mıydı Dr. B. bir otel odasına yerleştirildiği için?
Diğer soru daha acıklı sanırım.
Acaba toplama kampına gönderilmiş olsaydı onun için daha mı iyi olacaktı?
Otel mi ? Toplama kampı mı ?
Düşünsenize bir insan için "keşke" toplama kampına gönderilseydi diyorsunuz.
Düşüncesi bile insanın tüylerini ürpertirken belki de onun için doğru olan şey toplama kampına gönderilmekti... Çünkü etrafında insanlar, kelimeler olacaktı. Bir ses , belki anlamsız bir gülümseme , ona güç verecekti. Belki de yalnızlığı çaresizlik olmaktan çıkacaktı.
Dr. B.'nin o an için
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kişisel gelişim bir süreçtir. Bireyin anne rahminden çıkıp ölene kadar adım adım yürüdüğü yoldur. Kitaplarla okuyarak tamamlanacak bir süreç değildir. Fiziksel , ruhsal , sosyo-kültürel doygunluk gerektirir. Bu da ancak yaşayarak , gelişimsel evreleri sağlıklı atlatarak elde edilir. Diğer türlü kişisel gelişim kitaplarıyla yaptığımız yegane şey temeli olmayan binaya kat çıkmaktır.
Bir temele dayandırılmadan kişisel gelişim adı altında ortaya çıkan kitaplara çok fazla sıcak baktığım söylenemez. Herkesin anıları , tecrübeleri , yaşadıkları kendi kişisel gelişiminin bir parçasıdır.
Peki ben neden bu kitabı okudum o zaman ?
Tek bir cevap var. O da merak. O sıralar Aret Vartanyan'ın ismini çok fazla duymaya başlamıştım. Bu adam da ne var acaba diyerek , önyargılarımı bir kenara bırakıp elime alıverdim kitabı.
İlk başta aynı şeyleri düşünebiliyor olmanın hazzını yaşadım . Dedim ki şükür bu konuda varmış beni anlayacak biri . Tek başına olduğunu düşünürken uzun zamandır görmediğin , sohbetini sevdiğin biri çıkıverir ya karşına tatlı tatlı konuşursun kısa bi süre aynı onun gibiydi başlarda . Sonra dedim ki bu alelade , ayak üstü yaptığın bi sohbet değil. Bi eksiklik var burada . Dil yavan , edebi yanı zayıf kısacası kitap bi süre sonra basit gelmeye , kullandığı dille yaptığı tespitler iyi olsa da tat vermemeye başladı. Bunun yanı sıra belki de aynı fikirde olmak beni sıkan taraf oldu. Neyleyim bana sadece benim gibi yaklaşan kitabı. Belki fikirlerimiz uyuşmuyor olsaydı , belki bende okurken şaşırabilseydim belki de böyle düşünmeyecektim. Kimbilir...
"Farklılıklar hayata renk katar." deyip sözü daha fazla uzatmayacağım. :)
(Genelde kitapları yarım bıraktığımda üzülürüm . Acaba bir şey kaçırdım mı veya herhangi cümlesi benim için anlamlı olacak mıydı ?
Kitapta en çok beğendiğim şey kurgu oldu . Sonlara doğru kitap insanı çok iyi sarıp sarmalıyor. Fakat dilde rahatsız eden bi şey vardı beni kurguya göre çok basit kalmış bana göre . Daha iyi bir anlatımla çok daha iyi bir kitap haline gelebilirmiş bence.
Erebos bir bilgisayar oyunu.Ama öyle sıradan bir oyun değil.Oyuncularıyla oynayan bir oyun. Böyle deyince insanda belki çok bi beklenti yaratmıyor fakat çok ustaca kurgulanmış bi kurguya sahip eser. Çok özgün ustaca yazılmış bir roman . Konusuyla kurgusuyla anlatımıyla yoldaşlarını sollayıp geçiyor tabiri caizse.
Gerilim severlerin mutlaka okuması gereken bi kitap bence. Ted Dekker'ın Oyun adlı romanından sonra beni etkileyen ikinci kitap diyebilirim.
İkisi de benzer temayı kullanmış gibi görünse de yorumlama kurgu çok çok farklı ve çekici işlenmiş.
Hepimiz alışkınızdır Ahmet Ümit'in kitaplarının kalın kalın kütüphanemizde yer edinmesine. Ama bu alışılmışın dışında incecik bi eseri Ahmet Ümit'in.
İçinde Ahmet Ümit'in kendi üslubunun anında fark edildiği kısa kısa hikayeler yer almakta.
