Ancak dünyada kalıcı bir şey yoktu asla, dolayısıyla mutluluğu artık ilk dakikadaki gibi değildi. Üçüncü dakikada ise mutluluğu daha da azaldı ve nihayetinde bir çakıl taşının düşerken suda yarattığı dairelerin sonunda pürüzsüz bir yüzeye dönüşmesi gibi sıradan bir ruh haline döndü sessizce.
Eşqdən gileylənib üzmə özünü.
Qismətin bu payı bölmək istəmir.
"Əlvida" söyləyən əllər gözünü
Silmirsə, görünür, silmək istəmir.
Yalan evlər yıxar - qaç qabağından.
Gözaltın gül dərir özgə bağından.
Çiskinlər yağdırıb qaşqabağından,
Gülmürsə, güman ki, gülmək istəmir.
İllər zalım olar, qırar səbrini,
Bəmbəyaz bar verər həsrətin dəni.
Sevdiyin içində çəkdiklərini,
Bilmirsə, mən bilən, bilmək istəmir.
Oldun ömrü-günü solan bir çiçək,
Gözləri yollarda qalan bir çiçək.
Dərdindən divanə olan bir çiçək,
Solmursa, inCimə, ölmək istəmir.
Yenə də hönkürtün ərşə dayanıb,
Yarın yoxa çıxıb, qaçıb, yayınıb.
Nə yollar dağılıb, nə körpü yanıb -
Gəlmirsə, deməli, gəlmək istəmir.
Vahid Əziz