Herkese merhaba uzun zamandır kitaplığımda bekleyen bir kitabın yorumuyla geldim size. Kitabı #korkuyoruzamaokuyoruz grubum için okudum. Aslında Goodreads'e bakınca kitabın çok az (52) oylandığını ve çok az okunduğunu fark ettim. Türkiye'de okuyanların da beğenmediğini duydum. PR listesi dışında okuyan kişi yok onlar da romantik okurları olduğundan kitabın fazla gelmesi normal. Malum sanki sadece romance ve smut kategorisi varmış gibi PR listeleri hazırlanıyor (
Gülseren Alkan ). Ama ben çok beğendim. Bir korku okurunu tatmin edecek derecede buldum. Bu arada baskısının özellikle iç kapağının çok güzel olduğunu söylemem lazım.
John, bir baba, niteliksiz bir ressam ve bir eroin bağımlısı. 6 yaşındaki oğlu Jacob ile bir depoda mahsur kalıyor. Korku unsuru bir depoda mahsur kalmalarının yanında eroini seven ve onu yücelten bir babanın varlığı. Hatta sağlığının daha iyi olduğunu bile iddia edecek kadar bağımlı. Bence bu durum çok korkunç. Jacob ise tam gaz çocukluğunu yaşayan ve bazı süper güçlere sahip olduğuna bir de iblislere inanan bir çocuk. Babasıyla birlikte depoya gittiğinde depo kapısı bir kazayla üstlerine kapanıyor ve emniyet çıkışları da işe yaramıyor. 3x3 metrelik bir depoda binlerce eşya arasında yiyeceksiz ve ışıksız mahsur kalıyorlar. Hem de yılın tatil zamanı noel arifesi. Biliyorsunuz hıristiyanlar noel dahil 5-7 gün arası tatil yapıyor. Yani onları kurtarmaya gelecek kimse yok. Aşırı aşırı heyecanlı ve korkunç bir durum. Küçük Jacob'a hayran olmamak mümkün değil, babası da babalık duygularını iyi ifade ediyor ancak yoksunluk sendromunda. Kitabın genelinde eroinin işleyişi ve eroin deneyimlerini okuyorsunuz. Deponun yarattığı dehşet hissi, eroin'in karakter tarafından ballandırılarak anlatılmasıyla katlanıyor. Cidden ama biraz fazla iyi anlatılmış Bir de ikili
Gülseren Alkan ). Ama ben çok beğendim. Bir korku okurunu tatmin edecek derecede buldum. Bu arada baskısının özellikle iç kapağının çok güzel olduğunu söylemem lazım.
John, bir baba, niteliksiz bir ressam ve bir eroin bağımlısı. 6 yaşındaki oğlu Jacob ile bir depoda mahsur kalıyor. Korku unsuru bir depoda mahsur kalmalarının yanında eroini seven ve onu yücelten bir babanın varlığı. Hatta sağlığının daha iyi olduğunu bile iddia edecek kadar bağımlı. Bence bu durum çok korkunç. Jacob ise tam gaz çocukluğunu yaşayan ve bazı süper güçlere sahip olduğuna bir de iblislere inanan bir çocuk. Babasıyla birlikte depoya gittiğinde depo kapısı bir kazayla üstlerine kapanıyor ve emniyet çıkışları da işe yaramıyor. 3x3 metrelik bir depoda binlerce eşya arasında yiyeceksiz ve ışıksız mahsur kalıyorlar. Hem de yılın tatil zamanı noel arifesi. Biliyorsunuz hıristiyanlar noel dahil 5-7 gün arası tatil yapıyor. Yani onları kurtarmaya gelecek kimse yok. Aşırı aşırı heyecanlı ve korkunç bir durum. Küçük Jacob'a hayran olmamak mümkün değil, babası da babalık duygularını iyi ifade ediyor ancak yoksunluk sendromunda. Kitabın genelinde eroinin işleyişi ve eroin deneyimlerini okuyorsunuz. Deponun yarattığı dehşet hissi, eroin'in karakter tarafından ballandırılarak anlatılmasıyla katlanıyor. Cidden ama biraz fazla iyi anlatılmış Bir de ikili
Feksefi bir roman olan Biri, Hiçbiri, Binlercesi'yle herkese merhaba. Eserin ana karakteri Moscarda; babasından kalan bankanin geliriyle, babasından kalan evde, babasının evlendirdiği güzel eşi Dida ile rahat bir hayat sürmektedir. Bir gün eşi burnunun sağ tarafa doğru biraz eğri olduğunu söylemesiyle Moscarda'nın dünyası alt üst olur. Kendisi bu durumu daha önce fark etmemiştir ve önce insanın aynada gerçek kendisini göremeyeceğini düşünür. Çünkü insan aynaya bakarken yapmacık bir poz takınır ve kendisini diğer insanların gördüğü gibi göremez. Ardından kebdisine yabancılaşır. Eşi ona Genge diye hitap eder ve Genge'nin kendisinden farklı biri olduğunu düşünerek eşini Genge'den kıskanır. İnsanların tanıdıkları kişiden farklı bir kişi olduğunu kanıtlamak için delice şeyler yapmaya başlar ve bu bilinçli bir delilik halidir. Her insan kendi gerçekliğini var eder bu nedenle herkes ona baktığında farklı bir Moscarda görmektedir. Bir odada üç kişi varsa aslında (3x3) dokuz kişi vardır. Çünkü gerçeklik görecelidir. "Kendime özgü bir şekilde inşa etmesem sizi tanıyabilir miyim?... Sadece şekil verdiğimiz şeyleri tanıyabiliriz...hiçbir şey herkes için aynı değildir. Herbirimiz sürekli değişir, değişiyoruz da zaten." Enfes, düşündürücü bir eserdi, okunmalı. Kitapla kalın.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Cehennem'i Nasıl Hayal Etmiştiniz?Edebiyat
Öncelikle şunu kabul edelim ki: Ortaçağın, hele din konusunda dogmatik anlayışın içinde doğmuş olan Dante, Hıristiyan dininin tüm dinlerinin zirvesinde olduğuna inanan bir kişiydi. Bunu aklınızdan silmeyin ki ileride Cehennem'de kimlerin olduğunu duyduğunuzda küfür etmeyin.
O zaman Cehennem'de kimlerin olduğuna bir bakalım.
Sokrates, Platon, Aristoteles ve sayamadığım bir sürü filozof, Attila, İlyada, Truva atı ekibi, ve bir sürü Yunan savaşçı(sanırım Yunanlara karşı ayrı bir kin besleniyor.)
Homeros, Hz. Muhammed(ileride açıklama ekleyeceğim.), Hz. Ali... Vatan hainleri, katiller, düzenbazlar, oburlar, hırsızlar... Lucifer ve Yahuda.
Dante eserin amacını şöyle açıklar: "Eserin meydana getirilmesinde güdülen amaç, bu dünyada yaşayan insanları içinde bulundukları sefaletten kurtararak mutluluğa ulaştırmaktır." Beni mutluluğa ulaştırıp ulaştırmadığını bilmiyorum fakat kitabı bitirene kadar aklımda hep şu soru döndü: "Bu kişiler Cehennem'de ise peki Cennet'te kimler var?"
Cehennem'e yolculuğumuz başlasın. Dante karanlık ve vahşi bir ormanda kaybolmuştur. Bu orman sembolik bir anlam taşıyor. Dante, Tanrı'yı unutmuş, günah işlemiştir. Şimdi de bu günahlar ormanından kurtulmak için çırpınıp durmaktadır.
Cehennem iç içe geçmiş ve gittikçe daralan dokuz sarmal daireden oluşmaktadır. Bu dairelerde günahlarıyla nam salmış pek çok tarihi kişilik vardır. Hadi Cehennem'i tanıyalım.
Korkaklar Avlusu
Cehennem'in bu ilk kesiminde korkaklar, yani ne Cehennem'i ne de Cennet'i hak etmiş kişiler bulunmaktadır.
Birinci Daire: Limbus
Burası Limbus'tur. Hıristiyanlıktan önce ya da sonra vaftiz edilmeden ölenlerin, acı çekmeden, ümitsizlik içinde yaşadıkları yer.
İkinci Daire: Şehvet Düşkünleri
Şimdi asıl Cehennem'deyiz. Buradaki ruhlar, ölümlü hayatlarında aşk