Çocukluğum
Maksim Gorki 
Çocukluğum
Yaşanılan şeyler çok ağır, yarım kalmış çok fazla hayat var ve bir çocuğun şahit olmaması gereken bir sürü korkunç, kanlı olayın ardına atılmış olan Maksim Gorki var. Saygı duyduğum en büyük yazar o artık. Bu kitabı okurken kalbin sürekli acıdı, bitmiş hikayelere ve her sayfada başka bir hikayenin bitimine tanıklık ederken kalbim sıkıştı durdu... Çingene, Natalya Yenge, Horoşoye Delo, bahçede oynayan üç kardeş (albay çocukları), nine, anne...
Gerçek bir hayata dair bir kitap olduğu için eleştirecek bir şeyim olmadığı gibi buna puan vermek benim haddime de olmaz! Yine de herkesin okumasını tavsiye ederim, bu yüzden 10/10 olacak şekilde puanladım.
Burda hiçbir karakter yok, herkes gerçek insanlar, belki de bu yüzden canım çok acıdı! Çünkü Dede'nin o değişen ifadeleri, tutarsızlığı, yaşlandıkça günahlarının bedelini yavaş yavaş ödemesi, onun dışında kitapta her zaman olan kadın düşmanlığı/kadına şiddet, çocuklara şiddet, maddi-manevi çatışmalar, Maksim'in annesinin onu asla düzgünce yanında tutamaması vb. Beni çok yıprattı okurken çünkü çok üzüldüm, canımdan can gitti. Allah'ım herkesin yardımcısı olsun, önce bütün çocukların, sonra bütün kadınların ve iyi olan herkes.
Şimdi de 'Ekmeğimi Kazanırken' kitabını okumak istiyorum ama henüz bende yok, almayı bekleyeceğim aynı zamanda kendimi o sırada toplayıp daha neşeli bir şey okumaya çalışacağım.
Maksim Gorki Çocukluğum
Yaşanılan şeyler çok ağır, yarım kalmış çok fazla hayat var ve bir çocuğun şahit olmaması gereken bir sürü korkunç, kanlı olayın ardına atılmış olan Maksim Gorki var. Saygı duyduğum en büyük yazar o artık. Bu kitabı okurken kalbin sürekli acıdı, bitmiş hikayelere ve her sayfada başka bir hikayenin bitimine tanıklık ederken kalbim sıkıştı durdu... Çingene, Natalya Yenge, Horoşoye Delo, bahçede oynayan üç kardeş (albay çocukları), nine, anne...
Gerçek bir hayata dair bir kitap olduğu için eleştirecek bir şeyim olmadığı gibi buna puan vermek benim haddime de olmaz! Yine de herkesin okumasını tavsiye ederim, bu yüzden 10/10 olacak şekilde puanladım.
Burda hiçbir karakter yok, herkes gerçek insanlar, belki de bu yüzden canım çok acıdı! Çünkü Dede'nin o değişen ifadeleri, tutarsızlığı, yaşlandıkça günahlarının bedelini yavaş yavaş ödemesi, onun dışında kitapta her zaman olan kadın düşmanlığı/kadına şiddet, çocuklara şiddet, maddi-manevi çatışmalar, Maksim'in annesinin onu asla düzgünce yanında tutamaması vb. Beni çok yıprattı okurken çünkü çok üzüldüm, canımdan can gitti. Allah'ım herkesin yardımcısı olsun, önce bütün çocukların, sonra bütün kadınların ve iyi olan herkes.
Şimdi de 'Ekmeğimi Kazanırken' kitabını okumak istiyorum ama henüz bende yok, almayı bekleyeceğim aynı zamanda kendimi o sırada toplayıp daha neşeli bir şey okumaya çalışacağım.ÇocukluğumAlıntı
Merhaba okur dostlar,
Öncelikle kısaca yazardan bahsetmek isterim Maksim Gorki’nin asıl adı Aleksey Maksimoviç Peşkov dur.Kendisi edebiyatta sosyalist gerçekçi yaklaşımın öncüsü olarak kabul edilir.Kendisi Rus asıllıdır. Romanın konusu isminden anlaşılacağı üzeri yazarın çocukluğundan bahsetmektedir. 5 yaşında babasını 11 yaşında ise annesini kaybetmiştir. Hem yetim hem öksüz kalan Gorkiyi dedesi ve ninesi büyütmüştür. Otobiyografik roman seviyorsanız ve Gorkinin çocukluğunu merak ediyorsanız okumalısınız. Kitap akıcı sıkmıyor yazarın kendi dilinden çocukluğunu anlatıyor tamamen… O zorlu geçen çocukluğunu…
Maksim Gorki Çocukluğum
Maksim Gorki Çocukluğum
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
DİRENEN KADINLAR DÜNYADA HER YERDE...Alıntı
Puan vermedi·178 syf.·
2026 23. kitabı
Onlarla birlikte ve onlardan sonra direnen anne-babalar; "Benim kızım son olsun" diyen ailelerin hak mücadelesi de her yerde. Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu tam da bu dirençten doğdu. 2010 yılında, Münevver Karabulut cinayetinin ardından toplumda yükselen o haklı öfke ve "artık yeter" çığlığı, dağınık sesleri bir araya getirdi. Bir grup kadının ve evladını kaybetmiş ailelerin omuz omuza vererek başlattığı bu hak mücadelesi, bugün Türkiye’nin en dirençli barikatına dönüşmüş durumda. Mahkeme kapılarında bekleyen babaların, adliye önlerinde kızının fotoğrafını göğsüne bastıran annelerin ortak sesi ve de yol arkadaşı onlar.
Bu mücadelenin dijital bir hafızası da var: Anıt Sayaç. anitsayac.com Türkiye’de kadına yönelik şiddetten ölen kadınların anısını yaşatmak için kurulan ve her gün güncellenen bir sayaç bu. Siteye girdiğinizde karşınıza çıkan o isimler, aslında duran bir saat değil, işleyen sistemin acizliğinin bir felaketin dökümü. Sayaç attıkça umut eksiliyor, hayatlar tane tane tükeniyor. Benim bu kitaba başladığım gün o hafızaya iki isim daha kazındı maalesef.
Platformdaki istatistiklere baktım; 219 kişi okumuş, 24 kişi inceleme yazmış kitaba. 5 kişi ise belli ki kalbi elvermediği için yarım bırakmış. Bugün 2026 yılındayız ve hâlâ kadın cinayetlerinde bir arpa boyu yol gidilememiş oluşunun utancıyla bu yılın ilk incelemesini ben yapayım dedim. Önemli olan bu kitabın bize ne vermek istediği...
Beni en çok sarsan kısmın "Olgular" bölümü olduğunu kitabı okurken alıntılar arasında belirtmiştim. Orada o vahşetin perde arkasını, cinayetlerin aslında nasıl "önlenebilir" olduğunu görüyorsunuz. Kimsenin yaşamı bir polisin, bir hâkimin ya da herhangi bir mertebedeki kişinin vicdanına veya ahlakına bırakılamaz. **Devlet, kadını yaşatmayı
İnsanlar ArasındaMaksim Gorki'nin otobiyografik üçlemesinin ikinci kitabı olan "İnsanlar Arasında", ilk kitap olan Çocukluğum'un bıraktığı yerden bayrağı devralıyor. İlk kitapta Aleksey’in ev içindeki aile yaşantısına ve anılarına tanık olmuştuk; kitabın sonunda dedesi onu "Madalyon değilsin ki seni boynumda taşıyıp durayım. Var git insanların arasına karış," diyerek çalışması için evden göndermişti. Bu ikinci ciltte ise Aleksey’in ayakkabıcıda başlayıp devam eden o zorlu çalışma serüvenine, yani hayata tutunma çabasına eşlik ediyoruz. Bir nevi Aleksey, gerçekten de "ekmeğini kazanıyor." Evet ekmeğini kazanıyor, tam bu noktada bu incelemeyi yazmamın asıl sebebine gelmek istiyorum: Başlık sorunsalı.
Kitabın orijinal adı "V lyudyah" yani "İnsanlar Arasında" olmasına rağmen, Türkiye'de Can Yayınları dışındaki neredeyse tüm yayınevleri bu ismi görmezden gelmiş. İçeriğe sadık kalınması gerekçesiyle kitabın adını "Ekmeğimi Kazanırken" diye çevirmişler. Gördüğüm kadarıyla Türkiye’deki okurların bir kısmı kitabın orijinal adından bihaber. AVM içerisindeki kitabevine her gittiğimde görevli abi ne okuduğumu sorar kitap nasıl şöyledir böyledir vs. kitaplarla içli dışlı biri kısaca. Son gidişimde sorduğunda İnsanlar Arasında’yı okuyorum dedim, hangi yazar olduğunu sordu ben de Gorki olduğunu söyledim. Şaşırdı, çok da severim hiç duymadım diye. Ben de Ekmeğimi Kazanırken olarak duymuş olabilirsin abi dediğimde hee tabi duydum, okudum çok güzel kitaptır dedi.
YANİ AMA NEDEN YANİ
Çocukluğum kitabı tam olarak şu cümleyle bitiyor: "Ve ben de insanların arasına karıştım."
Bu kitabımız ise tam olarak şu cümleyle başlıyor: "İnsanlar arasındayım."
Gorki ne kadar güzel düşünmüş, iki kitap arasında muhteşem bir köprü kurmuş ve içeriği ilk kitabıyla kusursuzca bağlayan bir başlık seçmiş. Ayrıca her ne kadar
Maksim Gorki'nin otobiyografik üçlemesinin ikinci kitabı olan "İnsanlar Arasında", ilk kitap olan Çocukluğum'un bıraktığı yerden bayrağı devralıyor. İlk kitapta Aleksey’in ev içindeki aile yaşantısına ve anılarına tanık olmuştuk; kitabın sonunda dedesi onu "Madalyon değilsin ki seni boynumda taşıyıp durayım. Var git insanların arasına karış," diyerek çalışması için evden göndermişti. Bu ikinci ciltte ise Aleksey’in ayakkabıcıda başlayıp devam eden o zorlu çalışma serüvenine, yani hayata tutunma çabasına eşlik ediyoruz. Bir nevi Aleksey, gerçekten de "ekmeğini kazanıyor." Evet ekmeğini kazanıyor, tam bu noktada bu incelemeyi yazmamın asıl sebebine gelmek istiyorum: Başlık sorunsalı.
Kitabın orijinal adı "V lyudyah" yani "İnsanlar Arasında" olmasına rağmen, Türkiye'de Can Yayınları dışındaki neredeyse tüm yayınevleri bu ismi görmezden gelmiş. İçeriğe sadık kalınması gerekçesiyle kitabın adını "Ekmeğimi Kazanırken" diye çevirmişler. Gördüğüm kadarıyla Türkiye’deki okurların bir kısmı kitabın orijinal adından bihaber. AVM içerisindeki kitabevine her gittiğimde görevli abi ne okuduğumu sorar kitap nasıl şöyledir böyledir vs. kitaplarla içli dışlı biri kısaca. Son gidişimde sorduğunda İnsanlar Arasında’yı okuyorum dedim, hangi yazar olduğunu sordu ben de Gorki olduğunu söyledim. Şaşırdı, çok da severim hiç duymadım diye. Ben de Ekmeğimi Kazanırken olarak duymuş olabilirsin abi dediğimde hee tabi duydum, okudum çok güzel kitaptır dedi.
YANİ AMA NEDEN YANİ
Çocukluğum kitabı tam olarak şu cümleyle bitiyor: "Ve ben de insanların arasına karıştım."
Bu kitabımız ise tam olarak şu cümleyle başlıyor: "İnsanlar arasındayım."
Gorki ne kadar güzel düşünmüş, iki kitap arasında muhteşem bir köprü kurmuş ve içeriği ilk kitabıyla kusursuzca bağlayan bir başlık seçmiş. Ayrıca her ne kadarkitap yorumuDuygu ve Düşünce
Yazarın bir daha asla hiçbir kitabını okumam “Türkleri tepelemek”sözüyle Türkleri aşşağılamış aldığıma pişman oldum böyle bir kitabın kitaplığımda hiç yeri olmamalıydı Çocukluğum Maksim Gorki
Çocukluğum Maksim GorkiYoksulluk sadece maddi değil, sevgisizlik olarak da hissedilir!1000Kitap
Babam öldüğünde, çocukluğum da onunla birlikte toprağa verildi. Hayat beni erken yaşta sert ellerle yoğurdu. Dedemin evinde sevgi bir lüks, şiddet ise sıradan bir gündelik dildi. Küçük bedenimden çok ruhum dayak yedi. İnsanların birbirine ne kadar acımasız olabildiğini orada öğrendim. Korku, evin duvarlarına sinmişti; yoksulluk ise sadece sofrada değil, kalplerdeydi.
Bu karanlığın içinde beni ayakta tutan tek şey büyükannemdi. Onun sesi, masalları ve bitmeyen merhameti olmasaydı, insanlara karşı içimde bir sevgi kalmazdı. Bana insanın yalnızca kötülükten ibaret olmadığını öğretti. “İnsan, acıya rağmen insan kalabiliyorsa güçlüdür” diye düşündüm hep. Çünkü ben acıyı tanıyarak büyüdüm.
Çocukluğum, oyunlarla değil; kavga sesleri, gözyaşları ve suskunlukla geçti. Ama her yaşadığım şey, bana insanları anlamayı öğretti. “İnsanlara bakmayı öğrendim; acı bana bunu öğretti.” Kötülüğün içinde bile iyiliği ayakta tutanların varlığına inandım. Eğer iyi insanlar olmasaydı, dünya çoktan karanlığa gömülürdü. Annem öldü.
Bir gün fark ettim ki artık çocuk değilim. Yaşadıklarım beni büyütmüştü. O evden çıktığımda ardımda sadece anılarımı değil, çocukluğumu da bıraktım…
Annemi toprağa vermemizden birkaç gün sonra dedem: Ee Lexsey, madalyon değilsin ki seni boynumda taşıyıp durayım… Var git insanların arasına karış…
Ve ben de insanların arasına karıştım.
Çocukluğum
Çocukluğum