Aydan Nemetova
@6746n
Şu anda okuduğu kitap
Duygu şimdiki zamana muhtaçtır; o an geçtikten sonra sayfa kapanır ve hikâye sürer, öykü ise biter.
Reklam
Entrikalar, dedikodu, yapılması akıldan bile geçmemiş şeylerin allanıp pullanarak anlatılması, bu kıyafetler giyinmiş, zavallı hayvanların ruhlarının bilinçsiz bilincinden çekip çıkardıkları doyum, incelikten yoksun cinsellik, cilveleşen maymunları hatırlatan şakalar, korkunç bir şekilde, zerre kadar önem taşımadıklarını bilmeyişleri... Bütün bunlar, düşlerin istemsizliğinde, arzunun ıslak kırıntılarından, duyguların çiğnenip atılmış artıklarından yoğrulmuş, iğrenç, korkunç bir hayvanı canlandırıyor gözümde.
Mutlu insanlar onlar, çünkü salaklığın büyüleyici hayal gücü bahşedilmiş. Ama ya benim gibi, yanılsamasız düşleri olanlar...
Əsəri oxumağa başlayan zaman,baş qəhrəmanın anasının ölümünə görə kədər hiss etməməsi mənə əvvəlcə qəribə gəldi. Lakin əsəri oxuduqca anladım ki, o, hissləri ilə yaşayan biri deyil. O, hadisələrə emosional reaksiya verməkdənsə, sadəcə mövcud vəziyyəti qəbul edən bir insandır.
Onun törətdiyi qətl isə məni xüsusilə təəccübləndirdi. Çünki indiyə qədərki davranışları belə bir addımı atacağını düşündürmürdü. Bu hadisə daha çox ani bir impulsun, ətraf mühitin və anın təsirinin nəticəsi kimi görünür. Baş qəhrəman nə nifrətdən, nə də məqsədli bir şərdən doğan cinayət törədir sadəcə “belə oldu”.
Həbsxanadakı həyatın təsviri isə məncə, olduqca təsirli verilib. Onun azadlıqdan məhrum olması belə daxili dünyasında kəskin bir dəyişiklik yaratmır. O, həbsxanada da eyni dərəcədə sakit, eyni dərəcədə laqeyd və reallıqla barışmış vəziyyətdə qalır. Bu da onun xarakterinin dəyişməzliyini göstərir.
Məhkəmə səhnələrinə gəldikdə isə, burada əsərin əsas mesajı açıq şəkildə ortaya çıxır. Baş qəhrəman törətdiyi qətldən daha çox, cəmiyyətin gözlədiyi kimi davranmamağına görə mühakimə olunur. Anasının dəfnində ağlamaması, dini inanclara laqeydliyi, emosional reaksiyalar göstərməməsi onun əleyhinə sübut kimi təqdim edilir. Bu məqamda əsərin niyə “Yad” adlandırıldığını daha aydın dərk etdim.O, cəmiyyətə yad olduğu üçün günahkardır. Məncə,baş qəhrəman nə pisdir, nə də yaxşı.O, sadəcə səmimidir. Hiss etmədiyi bir şeyi saxtalaşdırmır, cəmiyyətin qəbul edəcəyi maskanı taxmır. Onun problemi vicdansız olması yox, “normal” görünmək üçün yalan danışmamasıdır. Məhz bu dürüstlük onu cəmiyyətin gözündə təhlükəli edir.
Nəticə olaraq, belə başa düşdüm ki,bəzən insanı məhv edən onun etdiyi əməllər deyil, cəmiyyətin qoyduğu yazılmamış qaydalara uyğun gəlməməsidir. “Yad” fərqli olana qarşı dözümsüz bir
