Cemre
@7cemre
7 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Tekrar odamdaki yatağıma döndüğümde tek istediğim, içimden gelen bir ses duymaktı. Sadece bir ses. Ne olursa! Mide gurultusundan bir şiire kadar. Hepsi kabulümdü. Kendimi dinlemeye, duymaya çalıştım saatlerce. Elimden geleni yaptım. Ama hiçbir şey. Tek bir ses, tek bir fısıltı bile gelmedi kulaklarıma. Ne yapmak istediğini bilmemek kadar acı verici bir şey daha yoktur. Ne istediğini bilememek insana verilmiş en yırtıcı işkence türlerindendir...
Sayfa 248
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Evet, ben hep sonuncuydum.
Büyüdüğüm zaman görecekti onlar. Amazon yöresinde bir orman satın alacaktım, gökyüzüne değen bütün ağaçlar benim olacaktı.
Sayfa 33 - Can yayınları
"Yani şu an burada, bu otobüsün içinde olmamalıydım. Ne bileyim ben... Dünyayı gezmek, gidip köylerde fotoğraf çekmek istiyorum."
Sayfa 11
Son Not
İster acıklı, ister mutlu; ister uzun, ister kısa... Film bitiyor bir gün. Olması gereken, olması gerektiği 'zaman'da oluyor... O 'an' 'ışık'lar yanıyor. Perdedeki görüntüler son'a eriyor. Seyrettiklerimiz hayal oluveriyor.
'Işık' ve 'ışıklar' var, artık.
Sayfa 11
"Günaydın " dedi Küçük Prens.
"Günaydın " dedi çiçek.
Sayfa 79
