Z. Aydemir
@80_sade
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Amacınız bir aşk ve entrika kitabı okumaksa harika bir kitap! Ama on katı ucuz olan Harlequin serilerinden bir şeyler okumanız daha mantıklı. Aslında “Muhteşem Yüzyıl” sebep oldu bu kitabı almama. Ne kadarı doğru ne kadarı çarpıtılmış diye düşünüp elimi uzattım takoz gibi kitaba. Bilseydim boşuna uğraşmazdım.
Gerçi, dizide de adı geçen tanıdık simalarla kitapta karşılaşınca, içimi bir heyecan kaplamadı değil. Meğer bizim Sümbül Ağa zenciymiş!
Her iki hikayede de – Hürrem ve Muhteşem Yüzyıl – uzman tarihçilerin görüşünün alındığı söyleniyor. Kimleri kaynak olarak kullanmışlar bilemiyorum ama hikayedeki karakterler birbirlerinden çok farklı. Hürrem’in taktikleri, müslüman olması, doğumları, Mahidevran, Hatice ve İbrahim…
Kitapta Hürrem’le Süleyman’ın aşk yuvaları gayet müstehcen şekilde anlatılıyor. Yani o kısmı yazarımızın uydurması. Yoksa hiçbir tarihçinin padişahlarımızın hangi aşk oyunlarını sevdiğini bildiğini sanmıyorum (Tööbe tööbeee).
Karar verdim; tarihi bir roman okuyacaksam bu işin ehli olan birinden tavsiye alacağım. Hele bu yazarın diğer kitaplarının bulunduğu raftan bile geçmeyeceğim.
Ertuğrul Fırkateyni faciası, Osmanlı İmparatorluğu’nun Japonya’yla ilişkileri, Abdülhamid, Mustafa Kemal, Japon Kara Ejder teşkilatı ve Kuvayı Millliye… Yumi/İstanbul’da Bir Geyşa, bütün bu tarihi kişilik ve olayları, çarpıcı anlatımıyla bir araya getiriyor.
Yakın tarihimize ilişkin şaşırtıcı gerçekleri roman kurgusuyla aktaran Erdal Güven, yönünü Batı’ya döndüğü söylenen Mustafa Kemal’in de aslında tıpkı Abdülhamid gibi Doğu’ya açılmaya, özellikle de Japonya’yla dostluğa çok önem verdiğini belirtiyor.
Fırtınalı yıllarda yaşanan tutkulu ve engel tanımayan bir aşka da tanıklık edeceğiniz, heyecanla okunan, sürükleyici, şeftali çiçeği yumuşaklığında bir roman…
Ve İstanbul tarihi bir aşka tanıklık etti…
“Mayumi parmaklarını Nureddin’in dudaklarının üzerine koyup susturdu. ‘Önceki gece son dansımı yaptım Nureddin. Bundan sonra karşında geyşa Mayumi yok, Japon kız Yumi var.”
Kitabın ortalarına geldiğimde beynimi saran tek düşünce “Bu kadın amma da karakter israfı yapmış!” oldu. Bunca karakteri bir hikayede kullanmak, yılbaşı sofrası kurmak gibi. O kadar çok çeşit ve o kadar fazla miktar olur ki, insan o gece tıka basa kusana kadar yese de, yılbaşını izleyen bir hafta boyunca o geceden arta kalanları yer.
Bu kadar çok karakter olmasının en kötü tarafı, kitabın içine giremiyor oluşunuz. Hani okurken kendinden bir parça bulursun ya da baş karakterle kendini özdeşleştirirsin ya… Bu kitap ona izin vermiyor. Sürekli karakter, mekan, zaman değişikliği var. İnsan kalabalığı yetmemiş, işin içine cinleri de katmış!
Bunca karakter arasına bir de Kundera adında bir kafede buluşan bir entel grubu sokuşturup, her bir karaktere isim yerine sıfat vermiş. Sırf kafa karışsın maksat. Alkolik Karikatürist, Alkolik Karikatüristin Hayatla Kavgalı Karısı, Gizli Gay Köşe Yazarı, Olağanüstü Yeteneksiz Şair, Aşırı Milliyetçi Filmlerin Gayri Milliyetçi Senaristi, Aşırı Milliyetçi Filmlerin Gayri Milliyetçi Senaristinin Kız Arkadaşı…
İnanılmaz yorucu bir okuma oldu benim için.
Hikayeye gelince, 19 yaşında bir kızın kürtaj olmak için doktor muayenehanesine gitmesiyle başlıyor. Kitabın içinde neler yok ki. Kendince dini yorumlamalar, Ermeni-Osmanlı/Türk ilişkileri, aile içi şiddet, ensestlik…
Yazdıkça anlıyorum; ben cidden zaman kaybetmişim bu kitabı okurken. Neyi anlatmaya çalışmış ki?! Türk-Ermeni ilişkilerini mi? Babası belli olmayan bir genç kızın sorunlarını mı? Babasız bir çocuğu büyütmenin zorluklarını mı? Erkeksiz bir ailede olan biteni mi? Öte tarafla nasıl ilişkiler geliştirebileceğimizi ya da ne bileyim entel takılan bir grubun neler konuştuğunu mu?
Sizin anlayacağınız daha kafamda bir karakteri oturtamadan yenisi geldi, sonra bir başkası, bir başkası
