Öykü kitabı okumayı sevenlere güzel bir önerirler geldim bugün. Sibel Dülger'in kaleminden çıkan #yokuştakiev kitabı 9 farklı kadının 9 öyküsünden oluşuyor.
Ben her öykü kitabını sevemiyorum dostlar. Süslü cümleler kuracağım diye ne anlatmak istediği anlaşılmayan, sonu yarım bırakılan ama başı anlaşılmadığı için kişinin tamamlayamadığı bir çok öykü kitabı okudum bugüne kadar.
Ama bu kitap öyle değil. Cümleler sade ve anlaşılır, duygu aktarımı, o duygu geçişleri ve bunun okuyucuya yansıtılması çok başarılıydı. Okurken beni zorlamayan ve iyi ki okudum dediklerim arasında yer aldı kendisi.
Kitapta genel olarak yaşamla mücadele eden, her zorluğa göğüs germeye çalışan kadınların hikayesi anlatılıyor. Bu zorluklara rağmen yıkılsa bile tekrar ayağa kalkmayı bilen güçlü kadınlar...
Her öyküyü tek tek anlatmayacağım. Merak etmenizi istiyorum bu defa.
Hepsinin verdiği mesaj ayrı ve çok kıymetliydi. Gönül rahatlığıyla tavsiye ederim, okuyun mutlaka dostlar...
İçimdeki Müzik – Sharon M. Draper
“Bir insanın sesi çıkmıyor diye söyleyecek sözü yok sanmayın.”
İçimdeki Müzik, serebral palsi nedeniyle konuşamayan Melody’nin hikâyesini anlatıyor. Ancak kitap aslında engellilikten çok, insanların önyargılarıyla ilgili. Melody konuşamıyor olabilir ama etrafındaki birçok insandan daha derin düşünüyor, daha fazla hissediyor ve daha çok şey biliyor.
Bu kitabı okurken en çok şu soru üzerinde düşündüm: İnsanları gerçekten ne kadar tanıyoruz? Bir kişinin görünüşüne, konuşmasına ya da fiziksel yeterliliklerine bakarak onun potansiyelini ne kadar kolay sınırlandırıyoruz?
Bir psikolojik danışman gözüyle bakınca kitap; empati, kapsayıcılık, özel gereksinimli bireylerin eğitimi ve aidiyet duygusu üzerine güçlü mesajlar veriyor. Melody’nin yaşadığı dışlanma, birçok çocuğun okul ortamında yaşadığı görünmez yalnızlığı da hatırlatıyor.
Kitabın en etkileyici yanı, okuyucuyu acındırmaya çalışmaması. Aksine Melody’nin zekâsını, mizahını, öfkesini ve hayallerini görmemizi sağlıyor. Böylece onu “engelli bir çocuk” olarak değil, sadece “bir çocuk” olarak tanıyoruz.
Puanım: 9/10
Kitap bittiğinde aklımda kalan cümle:
“Herkesin içinde duyulmayı bekleyen bir müzik vardır.”
Reklam
Sokaksız, efendisiz ve kapısız bir dünya...
Beni çoktan unuttuğumuz köklerimize, tam 9.000 yıl öncesinin Çatalhöyük’üne götüren büyüleyici bir yolculuğu bitirdim bugün: Sonsuz Suyun Kıyısında. Arkeolojiye ve gizemli tarihe biraz bile ilginiz varsa, bu kitap sizi ilk sayfadan yakalayacak cinsten.
Beni en çok etkileyen şey, hikayenin tamamen gerçek bir arkeolojik kazıdan ve o kazıda bulunan sıra dışı bir mezardan ilham alması oldu. Kucağında sıvanmış bir erkek kafatasıyla gömülen bir kadın... Binlerce yıl önce orada ne yaşandı? Bu nasıl bir inanç, nasıl bir bağlılık ya da aşktı?
Yazar, bu gizemin etrafına öyle atmosferik ve ritmik bir dünya örmüş ki, avcı-toplayıcılıktan yerleşik hayata geçişin o ilkel ama mistik havasını içinizde hissediyorsunuz.
Biblu’nun hikayesi, tarihin en erken dönemlerinde kadının o güçlü, kurucu rolünü de çok naif bir şekilde hatırlatıyor bize. Ağır ve sıkıcı bir tarih anlatısı kesinlikle değil; tam aksine su gibi akan, tempo kaybetmeyen bir kurgu.
Kitap bitti ama benim aklım hâlâ o damların üzerinde, kerpiç evlerin gölgesinde kaldı. Tavsiyemdir!
Dönemi anlama noktasında kitabı çok beğendim. Özellikle dip notları harika hazırlanmış.
Bir Türk Ailesinin Öyküsü-İrfan Orga’nın kitabını okuduğumda, Cumhuriyet dönemine geçişte, kültürel olarak İslam’a bağlı olan bir ailenin dönüşüm sürecini görmüştüm. Kültürel olarak değil, inanç olarak İslam’ı kabul etmiş bir ailenin geçiş döneminide okumak istiyordum.
9 yıl sonra bu kitapla gerçekleştirmiş oldum.
Toplumun bir kısmı yeni sisteme hazır iken, diğer kısmı yeni sistem altında zorbalanmışın kanıtı bu anılar.
Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı “Romain Gary”
9/10
Gerçek adı Roman Kacew olan Romain Gary’nin “Bu kitap otobiyografik bir ilham kaynağı ama bir otobiyografi değil.” diye betimlediği kitabı.
Romain Gary’den okuduğum ilk kitap bu. Her şeyden önce insanların genel olarak otobiyografik bir eser olarak bahsetmelerine rağmen aslında tam da yazarın dediği gibi bu kitabın sadece otobiyografi olduğunu söylemek bence büyük bir haksızlık. Çünkü çok detaylandırılmış belli zaman aralıklarına rağmen; atlanmış, üzerinde fazla durulmamış yıllar, yaşamına dair merak ettiklerinizle ilgili yanıt bulamayacağınız sayısız soru bırakıyor zihnimizde.
Gary’nin kitabında yaşamından çarpıcı olayları okurken aslında ustaca saklanmış psikolojik tespitlerine de tanıklık ediyorsunuz. İnsanları, tavırları, karşılaştığı durumları o kadar net, sade bir şekilde anlatıyor ki… Savaşı anlattığı en dramatik olaylarda bile mizahı büyük bir ustalıkla kullandığı kalemiyle sizi gülümsetebiliyor yazar.
Mükemmeliyetçi, savaşçı, çok çalışkan, cesur, güçlü, ve sevgi dolu bir anneyi tanıyoruz önce. Ancak onun oğluna duyduğu büyük tutkunun, yaşamına dair biçtiği kusursuz rollerin, Gary üzerinde yarattığı baskıyı da hissediyorsunuz sarsıcı bir şekilde. İnsanların çoğunun aksine Gary kendi hayallerini gerçekleştirme arzusundan ziyade annesinin ona biçtiği kusursuz kariyer, mükemmel hayat için sürekli çabalayan, savrulan, yorulan ama hep bir yolunu bularak ayakta kalmayı başaran masal kahramanlarını anımsattı bana. Onu çoğu kez mucizevi bir şekilde ayakta tutan, kendisinin tanımıyla aralarındaki bu göbek bağı.
Bir defa geldiğimiz bu dünyada herkesin kendisi için hayaller kurabilmesi gerektiğine inanıyorum ben. Bu nedenle çok sarstı beni Gary’nin hayatı. Hayatta ulaştığımız nokta ne olursa olsun oraya varmayı kendimizin
Puan vermedi·124 syf.·
2026 74. kitabı
Yavru penguen Paytak'la ailesi, arkadaşları ve ait olduğu penguen sürüsünün hikâyesi. Buzulların eriyip kopmasıyla türlü tehlikeler atlatan penguen sürüsü yeni bir yere göç etmek zorunda kalıyor. Bu süreçte Paytak çok cesur davranıyor ve özellikle arkadaşlarına öncülük ediyor. Bu yüzden kitabın sonunda sürünün en yaşlısı Paytak'ın adını Yürekli olarak değiştiriyor. Maceraları sırasında balina ve albatros gibi farklı hayvanlarla da tanışıp dost oluyorlar. İnsanların da hem iyi hem kötü olabildiklerini görüyorlar. Öyle harika muhteşem bir hikâye değildi ama okunmaz bir kitap da değil. Özellikle penguen seven çocuklar sevebilir. 8-9 yaş üzeri için uygun denebilir. Penguenlerin yaşamıyla ilgili epey bilgi veriyor. Heyecanlı kısımları olsa da aşırı aksiyonlu değil. Bazı kısımları sıkıcı sayılabilir. Özellikle penguenlerin karakter özelliklerine göre isimlendirilmesi ve bunun vurgulanması çok klişeydi. Önce penguenlerin insanları, sonra da insanların penguenleri kurtarması güzeldi; penguen sürüsü aynı olmadığından iyilikler daha da anlamlıydı. Sonunun umutlu bitmesi de güzel. Genel olarak okunabilir. Ama çok macera arayan çocuklara hitap etmeyebilir. Hayvansever, hassas çocuklar için daha uygun bir alternatif.
Reklam
Reklam