Tebessüm ve gözyaşı. Kederli bir tebessüme eşlik eden gözyaşı. Hayatın oyunlarına, çaresizliklerine, hiç hesapta olmayan tuzaklarına başkaldıran birkaç damla gözyaşı.
İştar
Soğukta insanı ısıtmayan ocaksın sen
Rüzgarı tutmayan derme çatma kapısın
Savunucularının üstüne devrilen saray
Altında yatanı boğan bir yorgan
Götürenin üstünü kirleten zift
Taşıyanın üstüne boşalan su tulumu
Taş duvarı çatlatan kireç
Çökerten koçbaşı bir dost ülkeyi
Giyenin ayağına vuran çarık!
Gılgamış-Enkidu
Elimden tut kardeş, gel birlikte yürüyelim
Yüreğin savaş ateşiyle tutuşsun
Ölümü hiçe say, yaşamı yücelt!
Bir kişiden sorumlu kişi dayanıklı olmalı her şeye
Önde yürüyen kişi yoldaşını kollayıp gözetir
Sağlam bir ad bırakır kendinden sonrakilere.
Thebai üçlemesi 2
Oidipus, bu tragedyada gerçekleri sindirmiş, isyan ve inkârdan arınmış bir bilgeliği temsil eder. Acıları onu tüketmemiş, aksine olgunlaştırmıştır. Bu kabulleniş, trajedinin yıkıcılıgı karşısında ruhun nasıl dinginleşebileceğini hissettirir. Eser, vefa ve adalet kavramlarını da en saf haliyle işler. Sadakatin sadece sözde değil, zor zamanlarda gösterilen emekten doğduğunu öğretir. Duygusallığa yenilmeyen, hakikati ve vicdanı temel alan bir adalet anlayışı sunar. Zor durumlarda bile karakterinden ödün vermeden onurlu bir duruş sergilemenin mümkün olduğunu tüm gerçekliğiyle gösterir. Kitap, dua ve inanc atmosferiyle de birleşince okura şu hissi bırakır:
Bir insan vicdanını, vefayı ve adaleti rehber edindiğinde, ölümü bile bir yok oluş değil, ardında kalanlar için manevi bir mirastır.