İştar
Soğukta insanı ısıtmayan ocaksın sen
Rüzgarı tutmayan derme çatma kapısın
Savunucularının üstüne devrilen saray
Altında yatanı boğan bir yorgan
Götürenin üstünü kirleten zift
Taşıyanın üstüne boşalan su tulumu
Taş duvarı çatlatan kireç
Çökerten koçbaşı bir dost ülkeyi
Giyenin ayağına vuran çarık!
Gılgamış-Enkidu
Elimden tut kardeş, gel birlikte yürüyelim
Yüreğin savaş ateşiyle tutuşsun
Ölümü hiçe say, yaşamı yücelt!
Bir kişiden sorumlu kişi dayanıklı olmalı her şeye
Önde yürüyen kişi yoldaşını kollayıp gözetir
Sağlam bir ad bırakır kendinden sonrakilere.
Thebai üçlemesi 2
Oidipus, bu tragedyada gerçekleri sindirmiş, isyan ve inkârdan arınmış bir bilgeliği temsil eder. Acıları onu tüketmemiş, aksine olgunlaştırmıştır. Bu kabulleniş, trajedinin yıkıcılıgı karşısında ruhun nasıl dinginleşebileceğini hissettirir. Eser, vefa ve adalet kavramlarını da en saf haliyle işler. Sadakatin sadece sözde değil, zor zamanlarda gösterilen emekten doğduğunu öğretir. Duygusallığa yenilmeyen, hakikati ve vicdanı temel alan bir adalet anlayışı sunar. Zor durumlarda bile karakterinden ödün vermeden onurlu bir duruş sergilemenin mümkün olduğunu tüm gerçekliğiyle gösterir. Kitap, dua ve inanc atmosferiyle de birleşince okura şu hissi bırakır:
Bir insan vicdanını, vefayı ve adaleti rehber edindiğinde, ölümü bile bir yok oluş değil, ardında kalanlar için manevi bir mirastır.
Thebai Üçlemesi 1
Antik Yunan'ın en çarpıcı tragedyalarından biri olan Kral Oidipus, insanı kader ve irade noktasında sorgulamalara iten, her karakteri farklı bir perspektif ile anlamayı gerektiren derin ve trajik bir eser. Oidipus, kehanetin gerçekleşmemesi için yola çıkan, sevdiklerine zarar vermemek için onlardan vazgeçen, kaderinden kaçmak için mücadele eden ama kaçarken aslında kaderine koşar adımlarla gittiğinin farkında olmayan bir karakter. Onu hakikatine yaklaştıran ise onun erdemleri yani adil olması, dürüstlüğü, cesareti..
Oidipus’un bilmeceyi çözerek thebai şehrini kurtarması, onun zekâsını gösterir ancak bu, kehanetin gerçekleşmesine giden yolu da açmıştır. Daha öncesinde öldürme eyleminde bulunması ise sadece kişisel bir suç değil, aynı zamanda eski düzenin yıkılması ve yeni bir düzenin kurulması için atılan sembolik bir adımdır. Yani bir şeylerin yıkılışı yeni bir şeylerin kuruluşuna zemin hazırlar, diyebiliriz. Burada baba figürü otoriteyi simgelemiş olabilir.
Bu eserde insan tepkilerini evrensel olarak ele alabiliriz. Örneğin, İokaste'nin gerçeği sezdikçe yaşadığı korku, hakikat karşısında bilinçli olarak kör kalma arzusunu temsil eder. Kreon'un olaylar karşısında soğukkanlı davranması ise, gücümüzün yetmeyeceği durumlar karşısında kendimizi yıpratmanın manasız olacağını gösteriyor olabilir.
Tragedyanın en etkileyici ve trajik sahnesi ise Oidipus un gerçeği öğrendiği an'dır. Aslında kör kâhinin her şeyi görmesi(bilmesi) ama gözleri gören Oidipus’un gerçekleri görememiş olması, sonrasında ise gözlerini kör etmesi,
"Hakikati gördüm, artık görecek bir şeyim kalmadı" der gibi.
Olay örgüsü hakkında bilgi vermemeye çalışsam da eserin girişinde, yaşanacak olaylar okuyucuya söyleniyor zaten. Yani sonunu bilerek okuyorsunuz. Her bir karakter, olaylara farklı bir bakış açısıyla