Bir insanım ben
Hayvandan farkım kayboluşumdur
O arar yemek için birini
Ben yerim gece gündüz kendimi
Acımdır farkında olmak kendimin
Bu yüzden yerim bendimi
Olabileseydim keşke bir kafeste maymun
İçebilseydim o göğün suyundan özgürce
İçeceğim kendi kanımı istemsizce
Yiyeceğim etimi sessizce
Bazen bir şey içinde kendimizi unutmayı başarırız; ama dünya içinde kendimizi nasıl unutabiliriz? Bu olanaksızlık o acının tanımıdır. Bu acının yakaladığı kimse hiçbir zaman iyileşmeyecektir, evren tamamıyla değişse bile. Değişmesi gereken yürekdir, oysa yürek değişmez; onun gözünde, var olma’nın da tek bir anlamı vardır: Acısına gömülmek – gündelik bir nirvanaya varma talimi onu gerçeksizliğin algısına yüceltene dek…