Anıl Haznedar
@AHaznedar
İnstagram @haznedaranil
“To Sherlock Holmes she is always the woman.”
Irene Adler…Duygularıyla değil de mantığıyla hareket eden, sadece gören değil aynı zamanda gözlemleyen bir adamın aşık olma ihtimali nedir?Ama hayır, bence burada çok daha başka bir şey söz konusu.Sherlock’un hissettiği duygulara aşk diyemeyiz.Aslında gerçekte aşk var mıdır onu da bilmiyorum.Rasyonel dedektifimizi bu kadına çeken şey aşk değildi, zekasıydı.Öyleki, şeytani zekasıyla usta dedektifimizi bile alt etmeyi başarmış bir zeka.Biz erkekleri de kadınlara çeken şey aslında onlarda gördüğümüz bir özellik değil midir?Zeka,cinsellik,güzellik ya da başka bir şey.Ama muhakkak görünenin altında yatan bir sebebimiz vardır.Her erkek gibi Bohemya Krali Wilhelm Ormstein da kendini Irene Adler’in o karşı koyulmaz büyüsüne kaptırıp kadının dalgarında boğulmak üzereyken, olağanüstü yeteneklerini kullanarak en çaresiz vakalara bile çözüm olan dedektifimizin kapısını aşındırır.Kralımız bu genç kadınla ilişki yaşamış, ona bazı tehlikeli mektuplar göndermiş ve şimdide o mektupları yeni aşkıyla evlenmeden önce geri alma niyetindedir.Şu aptal erkekler dimi…Bir kadının sıcaklığını hissetmeye başladıkları anda her şeyi unutuyorlar.Dilleri bir anda çözülüyor söylenmemesi gereken şeyleri bir çırpıda anlatıyor ve yapılmaması gereken hatalar en doğru şeylermiş gibi hissediyorlar.Bence bu yüzden dünyayı kadınlar yönetmeli.Çünkü ne olursa olsun akılları duygularının önünde oluyor.Laf aramızda bu özelliklerini hiç sevmiyorum .Sanırım buna kimse itiraz etmez çünkü edecek olan olursa şunları örnek gösterebilirim:
Kesin nedeni bilinen 3 savaş vardır.
1- Truva Savaşı(MÖ),
2-Atilla'nın(MS.434-453) karısı için Savaşı(galya seferi),
3-Cengiz(Timuçin) Han'ın (MS.1162-1227) karısı için Savaşı(merkitlerle savaşı),
Kadınlar yüzünden çıkmış savaşlar değil
Kusursuzluk.Orantı.Fi...
Kitabın ismi ne kadar da ilgi çekici değil mi.Kitabın yazarı Akilah, Fi'yi; Deneyimin içinde kaybolmak yerine korkmadan deneyime sahip olmanın yolculuğudur diyerek açıklıyor.Gerçekten de kitabın dehlizlerinde kaybolduğunuzda bunu anlamaya başlıyorsunuz.Kendi dünyamıza baktığımızda yani kitabın dışındaki gerçek yaşama,günümüze döndüğümüzde aslında kitapda anlatılanların ne kadar da bizi anlattığını farkediyoruz.Güzelliğin lanetlendiği, zekanın yağmalandığı, iyinin kurban edildiği ve kasaba kurnazlığıyla yönetilen bu gezegende hayatın ne kadar da bizden taraf olmadığını anlıyoruz.Sistemin gerçeklerini görüp yine de onun şeytansılığına karşı koymaya çalışıyoruz.Acaba biz tam da burada mı yanlış yapıyoruz.Belki de sisteme direnmek yerine onun damarlarında akan bir kan olmaya başlasak hayat bize de kalbe giden yollarını açacaktır.Çevrenizdeki başarılı insanlara bakın; ultra başarılı insanlardan bahsediyorum.Hangisi sisteme dahil olmadan bulundukları noktalara gelebildiler.Sistemin dışından gelmiş olmaları bir şeyi değiştirmez.Artık onlar da bu bütünün bir parçası.Peki neden bu kadar sistemin içerisinde olmaya kafayı takmış durumdayız.Çoğu insan için bunun tek bir cevabı vardır; geçim sıkıntısı.Onlar sadece varlardır.Onlardan başka bir şey olmalarını beklemeyiniz.Kimileri de bir şeyler yapmaya çalışırlar ve yukarısı gibi bir dertleri yoktur.Tek istedikleri fark edilmektir.Fark edilen biri tarafından fark edilmek.Varlıklarının başka biri tarafından onaylanmasına ihtiyaçları vardır.Bu bence biliçaltımızın bize bir oyunudur.Dış dünyaya göstermiş olduğumuz her reaksiyon bilinçaltımızdan geliyor.İçinde doğduğumuz toplum neye inanmamızın doğru olduğunu düşündüyse ona inanarak yaşıyoruz.Dinsellikten bahsetmiyorum ama dinsellik de aslında bunun bir
Hiç tek başınızayken evinizde yalnız olmadığınızı hissettiğiniz bir an oldu mu? Bazen öyle bir hisse kapılırsınız hani ve tüyleriniz diken diken olur. Ama bir süre sonra bu his geçer; çünkü evinizde yalnız olduğunuzu biliyorsunuzdur. Türk yaşam biçimine baktığımız zaman genellikle apartman dairelerinde yaşarız ve birileri görmeden yabancı birinin evimize giremeyeceğine inanırız. Bu yüzden de böyle bir his anında evimizde kimse olamayacağını düşünerek odaları kontrole gerek duymayız. Peki ya şehirden uzak bir yerde hani o gürültü ve karmaşadan uzakta yaşamak hayalimize dalarak, müstakil, çok odalı en az iki katlı bir villada yaşadığınızı düşünün. O zaman da bu hisse kapıldığınızda odaları tek tek kontrol etmek istemeyecek misiniz. Hayır, hem de gerçekten birinin evinizin içinde sizin özel alanınızda bir yabanının olabileceği endişesiyle zangır zangır titreyerek kontrol edeceksiniz. İşte bu kitap böyle başlıyor. Ama tek bir fark var; bu sefer evinize gelen kişinin yabancı olmadığını biliyorsunuz. Evinize geken kişi kocanız aynı zamanda oğlunuzun babası. Onu karşılamaya iniyorsunuz aşağıya ama bir şeyler hayatın olağan akışına uygun değil. Garip bir his. Sesleniyorsunuz... Yüzünü size dönen adamın kocanız olmadığını görüyorsunuz. Ne yapacaksınız? Ve o adam size sevgilim diye hitap ediyor, kocanız gibi davranıyor hatta onun giysilerini giyip eve girerken onun gibi davranıyor. Başka bir çareniz yok. Belli ki bu adam bir manyak ve siz onun karısı rolünü oynamak zorundasınız. Çünkü 6 yaşındaki oğlunuz yukarıda odasında uyumaktadır. Evet Wulf Dorn bu işi iyi biliyor ve abartılı bir dil kullanmıyor. Zekice yazılmış bir roman. Nefes kesici bir gerilim.
