Ayten Ekşioğlu
@AY0006
İnsan
İnsanları anlarım biraz. Azıcık bir şey. Her yıl, her her gün daha az, daha az, daha az. Neden? Zordur insanları anlamak. İnsanlar insanlardır. İnsan eğlenmektir, oyundur, fantezidir, büyücülüktür.Evet. İnsan ıstıraptır, hastalıktır, budalalıktır, incitmektir, insanlar insanları incitirler, öldürürler, kendi kendilerini öldürürler. Nerde kalır o zaman oyun, eğlenmek, fantezi, büyücülük? Psikiyatriden nefret ediyorum. İnsanları seviyorum. Deli insanlar, güzel insanlar, yaralı insanlar, hasta insanlar, kırılmış insanlar, incinmiş insanlar, onları seviyorum, seviyorum onları. Neden? Neden insanlar eğlenceyi, oyunu, fanteziyi ve büyüyü yitirdiler? Nasıl? Evet. Para değil mi?
Reklam
Bağımlılık
Yapabileceğim bir şey yok. Hiçbir şey yardımcı olamaz.
Utançlarımın üstüne daha fazla utanç ekleyebilirim sadece.
Bisiklete binme ve orman şelaleleri hayalleri bana göre değil.
Bana düşen, her zamankinden daha şiddetli ıstırap çekmek için bir pis, aşağılık suçu diğerinin üstüne koymak. Ölmek istiyorum. Ölmek zorundayım. Hayatın kendisi tüm suçla rın kaynağı.
Toplum
Hiç kimse bir başkasını tamamen fethedemez ve bir köle bile bir kölenin hakir karşılık verişinin altından kalkar, bu yüzden yapabileceğimiz tek şey, o anda ve orada, tek bir zar atışıyla her şey üstüne bahse girmek;
ya hep ya hiç bahsi. Hayatı sürdürebilmek için başka bir yol yok. İnsanlar onur ve sadakate övgüler yağdırır ancak insan çabasının yegane odak noktası bireydir. Bireyin ötesinde de bir başka birey vardır. Toplumun esrarengizliği; okyanus olan toplum değil, bireydir.
Ümitsizlik
Ben Tanrı'dan bile korkardım. Tanrı'nın sevgisine değil, gazabına inanırdım. İnanç. Bu yalnızca Tanrı'nın kırbacını yemek üzere mahkemeye çıkıyormuşum gibi bir histi. Cehennemin varlığına inansam da cennet benim için yoktu.