-Aklına gelen her yalanı söyledin o çocuklara. Az önce bir yolcu treni durdu istasyonda.Abutalip'in çocukları yolcu treninin durduğunu görünce "Baba! Babacığım! Babamız geldi!." diye ok gibi fırladılar. Var sen anla neler olduğunu. "Baba! Nerdesin baba!" diye vagondan vagona koştular. Trenin altında kalacaklar diye ödüm koptu. Vagondan vagona, trenin bir ucundan öbür ucuna koştular. Ama hiçbir vagonun kapısı açılmadı. Küçüğünü yakalayıp kucağıma almış, öbürünü de elinden tutmuştum ki tren hareket etti. Durmadan bağırıyordu yavrular. "Babamız trende kaldı, inemedi! İnemedi!" diye. Öyle ağlaştılar öyle ağlaştılar ki, yüreğim parçalandı, aklım başımdan gitti.
Küçüğün durumu çok kötü. Haydi, çabuk git, yatıştır onları. Yolcu treni durunca babalarının geleceğini sen söyledin onlara! Babalarının inmediğini, trenin gittiğini görünce ne hâle geldiklerini bir görseydin bir görseydin! Niçin babalar çocuklarını, çocuklar babalarını bu kadar çok sever!
Niçin, niçin bu acılar?