Abdullah Akın
@Abdullahakn
Dum vita est spes est
18 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Genelde gidenin öyküsünü biliriz. İkinci Dünya Savaşı ile alakalı birçok hikâye, anı vardır. Bunlar köyünden, toprağından gelen gençlerin öyküsüdür. Bu ise kalanın öyküsü. Kaldıkça azalan, eksilen insanların öyküsü. Cengiz Aytmatov bu kitabında insanı o kadar gerçekçi ele alıyor ki, normalde katı şekilde eleştireceğimiz günah ve suçlarda bile bir haklılık payı arıyorsunuz.
Reklam
Okurken sanki izliyor izlenimi yaratıyor. Karakterle bağ kuruyorsunuz. Rutine bağlamış, kendi hayalleri yerine ebeveynlerinin gerçekleştiren öğrenciler. Birisi gelip kafalarını gömmüş bu deve kuşlarının hayatına giriyor. Carpe diem sözü ile farkındalık yaratıyor. Gençler bu süreçte yaşadıklarını fark ediyorlar. Ve her başarının cezasız kalmadığı gerçeği ile kitap bitiyor
Bu kitap, alışkanlık üzerine farkındalık yaratmak ve sistemin işleyiş biçimini basitçe anlatması bakımından oldukça etkili bit yol izliyor. İlk başta sistemi ; kimlik, davranış, alışkanlık üzerine kuruyor. Bunun tersinin de mümkün olduğunu anlatıyor. Kitabın omurgasını; işaret, istek, davranış, ödül adımları kuruyor. Hepsini tek tek doğru kullanma ile bir alışkanlığı nasıl kazanıp, çıkacağınız gösteriyor. Bunu yaparken; bilimsel veriler, psikolojik tezler, istatistik veriler kullanarak ikna edici bir dil kullanıyor. Bir çok yönden örnek oluşturacak insan ve olayı önümüze referans noktası olarak koyuyor. Bu konuda bilgi edinmek isteyenler için oldukça işlevsel. Yer yer sık tekrara düşmesi ve konuyu haddinden fazla uzatması rahatsız edebiliyor. Okurken daha konsantre şekilde verilebilirdi izlenimi oluşturuyor.
Dünyada hiçbir şeyi olmayan bir çocuğun her şeyi sahiplenmesi: taşı, kayaları, antik bir inancı ve sadece uzaktan gördüğü beyaz gemiyi. Babası ile kurduğu tek bağ o gemi. Terk edilmiş olsa da bir çocuğun babasına ulaşma isteği o gemi. Bir babaya ihtiyacı olduğunu sessiz çığlığı.Kendisini seven, sahip olduğu tek insan, kahramanı olarak gördüğü dedesi. Diğer insanlar ne kadar öyle görmese de. Mecburen iyi bir insan. İyi olmak istediği için değil de iyi olmak zorunda kalmış bir insan. Bunun yanında nenesi, halası ve Oruzkul. Bu insanlar ile kurulamayan bağlar. Biz yetişkinler için insanlar gri varlıklardır, bir çocuk için siyah ya da beyazdır. Hikâye, hayatın sıradan akışında bile kötülüğü oldukça güzel işliyor. Kötülük için çok büyük eylemlere gerek yok. Sırf yapabiliyor diye birisinin bir şey yapması da kötülüktür.
Aslında bu bir çaresizlik hikâyesi. Çaresiz bir ihtiyar, çaresiz bir çocuk ve çaresiz bir eş. Bu çaresizlik duygusu insana aslında ne kadar aciz olduğunu gösteriyor. Bu çaresizlik içinde mecbur olduğunuz insanlara karşı öfke duyuyor, ancak kopamıyoruz. Şu söz geldi aklıma: "Sen haklısın Musa ancak karnımızı Firavun doyuruyor." Buradaki Firavun Oruzkul elbette. Oruzkul güce tapan bir insan. Çocuğu olmasını bile evlat sevmek için değil, kendinde eksiklik, ahrazlık olmasın diye istiyor.
Hikâye kendine ait bir mit oluşturuyor. Bu mitin detayları ince ince işliyor. Kendinizi bir destanın içinde buluyorsunuz. Bu mite o kadar çok bağlanıyorsunuz ki, normalde oldukça doğal olan bir olaya bile öfke ve nefretle bakıyorsunuz. Bu mit çocuk için de oldukça kritik. Kimsesiz bir çocuk için tek gerçek, sahip olduğu tek kutsal. Bu kutsal öylesine delik deşik ediliyor ki, bir çocuğun hayalleri yıkılmıyor, gerçeklik ile bağı yıkılıyor. Bu eylemin içinde bulunan insanları
Bu kitabı bu konuda nükleer enerji ve çernobil hakkında 101 kitabı olarak düşünebilirsiniz. Teknik bilgili konusunda oldukça yüzeysel. Bu konuda alt altyapısı olan birisi için basit gelecektir. Kazanın yaşandığı kente olan yolcusunu da anlatması kitabı bilimsel yapıdan uzaklaşıyor. Yer yer bir gezi yazısına dönüşüyor. Bazı yerlerde o bölgede yaşayan ve çalışan insanlar empati kurmamızı sağlıyor. Bir giriş kitabı olarak oldukça başaralı lakin bu konu hakkında teorik bilginiz varsa sıkıcı gelecektir
