Abstractist
@Abstractist
Soyut düşünceler..
53 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
İnsan bu dünyaya gözlerini açar, büyür ve her biri kendi eşsiz hayat felsefesini inşa eder. Bu felsefeler, renk renk iplikler gibi farklı yollar izlese de, kâinatın engin dokusunda ve dünya sahnesinde mutlaka kesişen bir noktaları bulunur. Aslında hepimiz, farkında olmadan birbirimizle derin bağlar kurarız; ancak modern zamanların gürültüsü ve hızında, bu ortak paydaları hissetme yetimiz körelebilir. Bu, ne yazık ki çağımızın bir gerçeği. Artık ne o eski dünyanın samimi bir aradalığı var ne de ruhumuza iyi gelecek nasihatleri bulabildiğimiz duraklar. Etrafımızı saran hedonistik yaklaşımlar ve geçici zevkler, bu içsel keşfe ayırdığımız alanı daraltıyor.
Ancak bu gözlemlerim beni asla umutsuzluğa sürüklemiyor. Tam aksine, aklıma Hz. Peygamber o eşsiz hadisi şerifi geliyor: "Hikmetli söz müminin yitiğidir. Nerede bulursa onu almaya daha lâyıktır." [Tirmizî, İlim 19; İbn Mâce, Zühd 15] Bu hadis, adeta karanlıkta parlayan bir fener gibi, bilgelik arayışımızın ne denli kıymetli olduğunu hatırlatıyor.
İşte tam da bu noktada, hikmetin peşinden gidenlerin, zorluklarla yoğrulan ruhların hikayeleri anlam kazanıyor. Ana kahramanımız Angelika da onlardan sadece biri. O, hayatın acımasız cilvelerinden geçerek, adeta bir sınavdan çıktı. Peki, gerçekten kaçtı mı? Yoksa kaçtığını zannederken, aslında İlahi bir himayeye mi sığındı? Bu derin soruyu, kendi iç dünyanızda yanıtlamanız için size bırakıyorum. Zira bu hikaye üzerine ne kadar düşünsem az kalıyor; gerçekten de ruha dokunan, düşündüren ve ilham veren bir derinliği var.
Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkumunun Son Günü eserini okuduktan sonra, zihnimde dolaşan düşünceleri tarif etmek zor. Kitap baştan sona mahkumun gözünden anlatılıyor; onun zihninde, korkularında, hayallerinde ve kaçınılmaz sonla yüzleşmesinde sıkışıp kalıyorsunuz. Hugo’nun yazımı öylesine samimi ve derin ki, zaman zaman hikayeyi okuduğumu unutup mahkumun kendisi gibi hissettim.
Sonu özellikle çarpıcıydı çünkü giyotinin gölgesine kadar götürüldüğümüz halde idamın kendisini net bir şekilde görmüyoruz. Bu, okuyucuyu daha da rahatsız ediyor, çünkü son dakikalarındaki belirsizlik insanın boğazında düğüm oluşturuyor. "Sonunda ne oldu?" sorusu zihnime kazındı ama belki de Hugo’nun amacı tam olarak buydu: idamın kendisini değil, bu süreçteki insanın ruh halini göstermek. İnsanın yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide nasıl parçalandığını hissettiriyor....
Tavsiye ederim, gerçekten keyif verdi...
Yazar, birçok kriptoloji yönteminden bahsediyor, işin felsefesine iniyor, ne nasıl geliştiğini anlatıyor. Arada, o zamanda kriptonun nerelerde kullanıldığını hikâye üzerine anlatıyor. Gerçek olaylardan esinlenerek, kitabın içerisinde anlatılan yöntemleri soru olarak sormuş; çözümünü sizden bekleyen sorular var. Keyifli bir kitap. Matematik ve şifrelemeyi seven kişiler için tavsiye ederim.
Bir zamanlar ruhumda derin acılar vardı; hâlim pek iyi değildi. O vakitlerde bu kitaplarla tanıştığımda, elbette ki başlangıçta büyük zorluklar yaşadım. Özellikle mantık, kelâm, felsefe ve matematik
