Abstractist
@Abstractist
Soyut düşünceler..
53 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Yapay zeka ve ilim1000Kitap
Bence kıyametin en çarpıcı alametlerinden biri olan “ilim azalması” hadisi, günümüzle birebir örtüşüyor.
“Kıyamet yaklaşınca ilim ortadan kalkar, cehalet coğalır"
Bu hadisi ilk okuduğumda teorik gelmişti. Ama şimdi, özellikle yapay zekânın hayatımıza girmesiyle birlikte bu sözün nasıl ete kemiğe büründüğünü net bir şekilde görüyorum. Çünkü artık insanlar öğrenmeye değil, sadece sonuca odaklı. Bilmek değil, hızlıca iş görmek önemli hâle geldi. Derinlemesine anlamak değil, yüzeysel çıktı almak değerli.
Eskiden bir mesele öğrenilmek istendiğinde kitaplar okunur, hocalara gidilir, tartışılırdı. Bugünse “prompt” yazılıyor, 5 saniyede cevap alınıyor. Ama bu cevaplar düşünceyi, zihinsel çabayı, sorgulamayı ortadan kaldırıyor. İnsan artık bilgiyle temas etmiyor, sadece onu tüketiyor. Bu da bana göre ilmin zahiren var olması ama batınen ortadan kalkmasıdır.
Örnek vereyim:
Diyelim ki bir öğrenci Python öğrenmek istiyor. Eskiden döngü nedir, koşul nedir, algoritma nasıl kurulur diye saatlerce araştırır, anlamaya çalışırdı. Şimdi ise “Python ile quiz uygulaması yap” diye yazıyor, sonucu alıyor, geçiyor. Kodun ne yaptığını bilmiyor, ezberlemeden kopyalıyor. Kodu kullanıyor ama kodlamayı öğrenmiyor. Bilgi var ama ilim yok.
Bu durum sadece teknolojik alanda değil; ilahiyat, felsefe, tarih gibi düşünce temelli alanlarda da geçerli. İnsanlar bir ayetin tefsirini anlamaya çalışmıyor, sadece “X konuda ayet var mı?” diye soruyor. Ayet varsa ne âlâ, yoksa geçiyor. Yani din bile yüzeysel tüketiliyor.
İşte bu yüzden ben akademiyi seçiyorum.
Çünkü bana göre ilmin azalmasına karşı küçük de olsa bir direniş göstermenin en anlamlı yolu bu: okumak, yazmak, sorgulamak, üretmek. Akademi bana bunu veriyor. Paper okumak, yazı yazmak, düşünmek… Bunlar sadece akademik faaliyet değil; bu çağın
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kâinat bir cevelan, bir seyr ü seferdir... gidiyor, geliyor
Ben bir cenazeyim: hayatımın, insanlığın ve kâinatın cenazesi başında duruyorum.
Kimsin?
Herkes “kendini geliştir” diyor.
Ama kimse şunu sormuyor:
Hangi “kendini”?
Henüz kim olduğunu bile tanımlamamış bir insan, neyi geliştirebilir?
Daha çok bilgi, daha çok çevre, daha çok başarı…
Ama içimiz hâlâ eksik.
Çünkü zihin büyürken, ruhla bağımız koptu.
Çoğu insan “bir şey olmak” için yaşıyor,
Ama çok azı bir şey hissetmek için.
Ve bu yüzden yorgunuz:
Başarıyoruz ama tat almıyoruz.
Koşuyoruz ama nereye gittiğimizi unuttuk.
Asıl gelişim, içimizdeki gürültüyü susturabilmektir.
Olaylara değil, kendi iç çöküşlerimize tarafsız bakabilmektir.
Kendini geliştirmek, bazı şeyleri düzeltmek değil;
Bazı yanlarını olduğu gibi kabul edebilmektir.
Bu çağ hız çağı değil.
Bu çağ, dönüp kendine bakma cesareti olanların çağı.
Ve bazen en büyük ilerleme,
hiçbir yere gitmeden bir cümlede kalabilmektir:
“Ben kim olmaya çalışmadan da değerliyim.”