Ada
@Adacokuk
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Toplumun insandan beklediği belli davranış biçimlerinin aksine tutkuları ve duygularıyla hareket eden bir insanın yaşadıklarını anlatıyor kitap. İrene adlı karakterimiz hayatı boyunca refah içinde yaşamış, her istediğini elde etmiş bir karakter hatta öyle ki artık herhangi bir şeye karşı istek duyamamazlık raddesine gelmiş. Mutlu bir evliliği, işinde başarılı bir kocası, iki çocuğu ve hizmetçilerle dolu bir evi var. Böyle bir insan hayattan daha ne isteyebilir ki?
Fakat kitaptaki bir söz bu düşünceyi çürütüyor:”tokluk açlıktan daha az kışkırtıcı değildir.” İrene’de hayatının tehlikesiz ve güvenli oluşundan dolayı macera arayışı başlar. Tanıştığı genç bir piyanistle aşk yaşar ve olayı bilen bir kişi ona şantaj yaparak bütün hayatını sorgulamasına neden olur. İhanetinin bedeli öyle bir noktaya gelir ki her kapı çaldığında ya da eve gelen her mektupta dehşet döngüleri yaşamaya başlar. Hatta artık yaşamaya değer bir insan olmadığını düşünmeye başlar.
Kitap insanı ister istemez empati yapmaya yönlendiriyor. Okuduğum süre boyunca İrene’ın yerinde olsam ne yapardım diye düşünürken buldum kendimi. Karakterin yaşadığı ikilemi, şüpheyi, korkuyu, suçunu itiraf etmeye çalışıp edememesi ve bu süreçte çektiği eziyeti onunla özdeşleşmiş gibi sonuna kadar yaşadım diyebilirim.
Kısacası yine mükemmel bir Zweig novellası bitirmiş oldum:)
İrene içten içe, bu hastalığın artık görülebilir bir acı, somut bir dert olarak dışa vurmasını diliyordu. İnsanın ağrısı, sancısı olduğunda hiç olmazsa bağırabilirdi ama o sürekli trajik bir biçimde komedi oynamak zorundaydı. Sinirleri yay gibi gerilmişken gülümsemesi, neşeli görünmesi gerekiyordu. Bu sahte neşenin ne çabalara mal olduğunu, kendine hakim olmak için her gün nasıl kahramanca bir güç harcadığını kimseler anlamıyordu.
“İçte tutulan gözyaşları akıtılanlardan daha acıtıcıdır.”
Korku cezadan çok daha beterdir. Çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir.