Ada
@Adacokuk
Çukurova Tıp
15 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
Kollarını göğsünde bağlamış, Serra heykellerinden birine bakıyordu. Jeff onun birkaç metre ötesinde durdu, aklında binlerce birbiriyle çakışan duygu ve anı vardı. Sonra Pamela beklenmedik bir biçimde ona döndü ve “Ne düşünüyorsun?” dedi. Jeff, Pamela onunla bir konuşma başlatırsa ne yapacağına ya da ne diyeceğine kendini hazırlamamıştı, her ne kadar kısa bile olsa çok iyi tanıdığı o delici, yeşil gözlerle bir kez daha karşılaşacakları andan başka birşey düşünmemişti bile. Hayır, diye hatırlattı kendine sonra, bu gözleri tanımıyordu, artık ona karşı kapanmış ve her zaman da kapalı kalacak olan bir ruhu saklıyorlardı. Bahçedeki bu kadın sadece tek bir ömrünü biliyordu -yakında bitecek ve bir daha tekrarlanmayacak bir ömür- ve Jeff’in burada bir rolü yoktu.
Sevdiği kadının herkesin en güzeli olduğunu, tutkulu bakışların hep ona çevrildiğini görmek, gözlerinin arılıkla saklanan ışığının yalnız kendisine geldiğini bilmek; sesinin ayrımlarını, yürekte insanların oyalanmalarına karşı yiyip bitirici bir kıskançlık duyulsa bile, görünüşte hafif ya da alaylı sözlerinde, değişmeyen bir düşüncenin kanıtlarını bulacak ölçüde tanımak bir genç adam için ne büyük bir sarhoşluktur.
Tek bildiğim halk gerçekten istediğinde doğru adamların ortaya çıkacağı; zira liderler hareketleri doğurmaz, hareketler liderleri doğurur.
Yetenekli bir çocuğun hak ettiği eğitimi alıp almayacağı hangi aileye doğduğu gibi bir tesadüfe bağlıyken “demokrasiyi savunma” laflarımız zırva kalıyor.
İçgüdüsel duyguları ayakta tutan kökler öyle çoktur ki, kendisinden umut kesilmesi fazla pahalıya mâl olan bir annenin uyandırdığı saygılı dehşete öyle çok bağ saklar ki, sevgimizin yüce yanlışlığı, yaşam içinde daha çok yol alıp da onu kesin bir biçimde yargılamamıza dek sürdü. O zaman da çocukların öç alışları başlar; geçmişteki umut kırıklıklarından doğmuş, getirdikleri çamurlu molozlarla kabarmış ilgisizlikleri mezara dek uzanır.