Ada
@Adacokuk
Çukurova Tıp
15 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
Bu kitabı şu ana kadar okuduğum mindblowing kitaplar kategorisine koyarım. İnsanı içten yakalayan, düşündüren tarzda bir kitap. Her ne kadar bilim kurgu adı altında yazılsa da içinde derin bi felsefe de var. Hayatımızı yaşarken hani bir an düşünürüz ya geçmişte şimdiki aklımla olsaydım o zaman her şey farklı mı olurdu diye, işte tam anlamıyla bunu düşündürüyor. Kitap ilerledikçe olay “bilim kurgu” olmaktan çıkıp kimlik, kader, özgür irade gibi konulara kayıyor.
Jeff Winston 1963 ile 1988 arasındaki yılları üst üste yaşıyor. her bir hayatında farklı işler yapıyor, oynadığı bahislerle servet elde ediyor, bir aile kuruyor kızı oluyor ya da ünlü bir yazar oluyor ama en sonunda 1988e geldiğinde yine aynı gün ölüyor ve sil baştan tekrar 18 yaşında olarak 1963te uyanıyor. Bu döngüyü düşünmek bile insanı çok sarsıyor çünkü bir şekilde sıfırdan kurulmuş bir hayat ve kazanılmış başarılar var. Sonra bir anda her şeye reset atılıyor ve o hayata tekrar sıfırdan başlanıyor.
Kitabın duygusal yönü de beni çok etkiledi. Jeff ve Pamelanın her döngülerinde ne olursa olsun birbirlerini bulmaları çok güzeldi. Sonu da ayrı güzeldi kısaca bu da çook beğendiğim kitaplar arasına girdi.
Jane Eyre
Uzun soluklu kitaplar bittikten hemen sonraki boşluğu yaşıyorum şuan. Bundan önce uğultulu tepeleri okudum ve şöyle diyebilirim ki Brontë kardeşler kitabı bitirince baştaki olayları düşünürken sanki yıllar önceki olayları düşünürmüş gibi bir his bırakıyor insanda. Böyle uzun yılları anlatan kitaplarda karakterlerin gelişimi de net olarak gözlemlenebiliyor. Baş karakter Jane Eyre’nin hayatının daha en başında nasıl şanssızlıklar içinde hayata tutunduğunu ve yine hayatının daha en başında aldığı derin yaraların aslında hayatı boyunca onu nasıl etkilediğini de görüyorsunuz. Öksüz ve yetim kaldıktan sonra yengesinin yanına verilen ve orada hanedeki diğer çocuklardan farklı olarak kötü muamele gören, daha sonrasında yengesinin başından savmak için yatılı okula verdiği Jane’in hikayesi beni gerçekten etkiledi. Okul yıllarında zorluklar yaşada da kendini eğitip öğretmen olması ve sonrasında aslında dünyanın bu okuldan daha büyük olduğunu farkedip yeni bir iş araması, kozasından çıkması onun hayatının dönüm noktası oldu.
Aslında bu da gösteriyor ki hayatımızda bazı anlar vardır risk almak, kabuğu kırmak gerekir; belki uğrunda acı çekmek vardır ama emeğin karşılığı eninde sonunda alınır.
Mürebbiyelik yapmaya başladığı mâlikanenin sahibi olan Mr. Rochester’a aşık olur ve olaylar gelişir. Bundan sonrası için spoiler vermeyeceğim.
Kitap çok akıcı. Okuduğum süre boyunca sürekli merakımı uyanık tuttuğu için elimden bırakamadım. Hayatın zorluklarını, mücadeleyi ve aşkı bu kadar güzel anlatan bu kitaba rastladığım ve bana kattığı şeyler için çok mutluyum.
Teşekkürler Charlotte Brontë…
Toplumun insandan beklediği belli davranış biçimlerinin aksine tutkuları ve duygularıyla hareket eden bir insanın yaşadıklarını anlatıyor kitap. İrene adlı karakterimiz hayatı boyunca refah içinde yaşamış, her istediğini elde etmiş bir karakter hatta öyle ki artık herhangi bir şeye karşı istek duyamamazlık raddesine gelmiş. Mutlu bir evliliği, işinde başarılı bir kocası, iki çocuğu ve hizmetçilerle dolu bir evi var. Böyle bir insan hayattan daha ne isteyebilir ki?
Fakat kitaptaki bir söz bu düşünceyi çürütüyor:”tokluk açlıktan daha az kışkırtıcı değildir.” İrene’de hayatının tehlikesiz ve güvenli oluşundan dolayı macera arayışı başlar. Tanıştığı genç bir piyanistle aşk yaşar ve olayı bilen bir kişi ona şantaj yaparak bütün hayatını sorgulamasına neden olur. İhanetinin bedeli öyle bir noktaya gelir ki her kapı çaldığında ya da eve gelen her mektupta dehşet döngüleri yaşamaya başlar. Hatta artık yaşamaya değer bir insan olmadığını düşünmeye başlar.
Kitap insanı ister istemez empati yapmaya yönlendiriyor. Okuduğum süre boyunca İrene’ın yerinde olsam ne yapardım diye düşünürken buldum kendimi. Karakterin yaşadığı ikilemi, şüpheyi, korkuyu, suçunu itiraf etmeye çalışıp edememesi ve bu süreçte çektiği eziyeti onunla özdeşleşmiş gibi sonuna kadar yaşadım diyebilirim.
Kısacası yine mükemmel bir Zweig novellası bitirmiş oldum:)
Kitap cidden çok güzeldi. Tarih derslerinde sürekli duyduğum Fransız devriminin gerçekte nasıl bişey olduğunu gördüm. O zamanlarda zengin ve soyluların nasıl halkı ezdiğini, yaptığı haksızlıkları çok iyi görüyor ve o olayları cidden yaşıyorsunuz. İhtilale hazırlık dönemi ve yapılan entrikalar da etkiledi beni. En beğendiğim yanı ise Dickens’ın kitaptaki verdiği en ufak bir bilgiyi bile olay örgüsünde kullanmasıydı. Sonu da tahmin ettiğim gibi güzel ama hüzünlü bitti.
Kötülük insanın doğasının bir parçasıdırPsikoloji
Kitap tek kelimeyle MÜTHİŞTİ. Başlarda anlatım şekli biraz garip geldi bu da çocukların kendi aralarındaki diyaloglardan kaynaklanıyor ama okudukça alıştım.
3. Dünya savaşı sorasında İngiltere olası bir atom bombası saldırısına karşı belli çocukları korumak için uçağa bindirir. Ama havadayken uçağa yapılan bir saldırı sonucu uçak pasifikte bir adaya düşer ve çocuklar dışında yetişkinlerin hepsi ölür. Bundan sonra hikaye çocukların hayatta kalmak için nasıl gruplaşma gösterdiğini anlatır. Ama asıl anlatılan bundan sonra çocukların içindeki vahşetin nasıl ortaya çıktığıdır.
Benim kitabı okuduğum süre boyunca aklımda Marina Abramovic’in Rhythm 0 performans gösterisi geldi. Yani anafikir eğer insanın yaptığı eylemlerin bir bedeli olmazsa, içindeki kötülük ortaya çıkar ve kaos olur.