Adbesa
@Adbesa
Life Goes On Enough...
Şu anda okuduğu kitap
Senden Önce Ben’i bitirdiğimde kitabı kapattım ama hissettiklerimi kapatamadım...
Başta sadece duygusal bir hikâye okuyacağımı sanmıştım. Ama Lou’yla birlikte ben de değiştim, Will’le birlikte ben de sorguladım. Okurken çoğu yerde durup kendime baktım; sevgiye bakışımın sandığım kadar net olmadığını fark ettim.
Ben hep sevmenin “iyileştirmek” olduğunu düşünürdüm. Bu kitapta ilk kez, gerçekten seviyorsam karşımda olanı değiştirmeye çalışmadan, onun seçimlerine saygı duyup duyamayacağımı kendime sordum.
Ağladım… ama sadece hikâyeye değil. Kendi korkularıma, kendi kabullerime, belki de hayatımda tutmak isteyip tutamadığım insanlara ağladım.
Şunu fark ettim: Bazı insanlar hayatıma kısa süreliğine girse bile bende bıraktıkları etki çok uzun sürüyor. Ve bazı hikâyeler gerçekten bitmiyor, sadece içimde başka bir yere taşınıyor..
Jojo Moyesun bu kitabına çok geç kalmışım..Filmini de izleyeceğim en kısa zamanda.
“şunları bir araya toplayayım.
Bir güzel muhabbet edelim” diye düşündüm.
Mutfak işinden de anlarım.
Donattım sofrayı.
Bayağı uğraştım.
Hepsinin, ayrı ayrı ne
yemekten, ne içmekten
hoşlandığını iyi bilirim.
Bayağı da para gitti.
Birinin yediğini öbürü yemez.
Ötekinin içtiğini beriki içmez.
Dört kişilik sofra kurdum.
Mumları da yaktım.
Bak hepsi, Erick Satie severdi.
Hatırladım.
Müziği de ayarladım.
Geldiler.
20 yaşında ben,
35 yaşımda ben,
40 yaşımda ben ve
bugünkü ben dördümüz.
Birden yirmi yaşımı, otuz beş yaşımın karşısına oturttum.
Kırk yaşımın karşısına da, ben geçtim.
Yirmi yaşım, otuz beş yaşımı tutucu buldu.