Ruhum sanki bayram yeriydi; neşe içindeydim! Sonra çevreme bakındım, her şey her zamanki gibiydi… gri ve koyu renkli. Bana her şey aptallık gibi göründü. İnsan bazen duygularını aptallık derecesine vardırır da yolunu şaşırır ya, öyle bir şey. Başka bir şeyden de olmaz; kalbin aşırı gereksiz, budalaca ateşinden olur hep.
Dönsek mi bu aşkın şafağından,
Gitsek mi ekâlîm-i leyâle?
Bizden daha evvel erişenler,
Ağlar bugün evvelki hayâle...
Dönmek mi? Ne mümkün geri dönmek,
Düştüyse gönüller bu melâle?
Bir eldir ufuklardan uzanmış
Zulmet bizi çekmekte visâle...
Ahmet HaşimEserlerinden Seçmeler (s.96)
(Ekâlîm-i leyâl: gecelerin diyarları
visâl: kavuşma, sevgiliye ulaşma
zulmet: karanlık
melâl: derin hüzün, iç sıkıntısı)