Afazimsi
@Afazimsi
54 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Seneler…
İtiraf etmeliyim ki, ilk başlarda kitabın içine girmekte zorlandım; belki yarısına kadar ilgimi çekmeyen, bana tamamen yabancı bir kültürün ve dönemin belgeleri gibiydi. İçinde kaybolmuş hissettim. Tam olarak hangi sayfada ya da yazarın hangi yaşında birbirimizi yakaladık bilmiyorum ancak o noktadan sonrası su gibi aktı. Kendi hislerimden parçalar; benzer umutlar ve umutsuzluklar, anlık mutluluklar, zamanın hızlanması ile gelen geçmişe duyulan özlem, ideallerin rafa kaldırılışı, geleceğin belirsizliği ile daha da belirginleşen acizlik hissi ve korku...
İncelememde hakim olan kasvet ve karamsarlık kitaba da hakim. Fakat bu sizi okumaktan geri bırakmasın.
Alev Alatlı'nın Kabus ve Rüya romanları ile Seneler'in aynı döneme denk gelmesi; bendeki yozlaşma hissini perçinledi. İki farklı milletten iki farklı kadın yazarın dünya görüşleri, yozlaşmayı bu kadar yalın aktarmaları, geleceğe endişeyle bakmaları beni de bugünü ve geleceği sorgulamaya sevk etti.
Son yüzyılların gözbebeği Avrupa'nın kendi içinden kopan çığlık sesiydi benim için. Tıpkı Alev Alatlı'nın Türk toplumu için yaktığı ağıt gibi.
Siz de okuyun, okurken düşünün. Umarım beğenirsiniz.
Reklam
'Sana.. Beni hiç tanımamış olan sana..'
Bir kadının bir erkeği böyle sevebilmesi mümkün müdür? Tüm hayatı boyunca onu beklemesi, herşeye rağmen onu suçlamaması ve kalbinin derinliklerine onu hiç gömmemesi. Tutku, aşk, sadakat, acı, mutluluk.. tüm bu duyguları içtenlikle işlemiş mektubuna. Bir kadının ilk aşkı her zaman kalbinde yaşar ama kalbinin her daim ona sadık kalması çok da sık rastlanan bir durum değildir. Bu kitabı okurken sadakatin tadı bambaşka.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Seneler önce okuduğum, çok beğendiğim ama hatırlamadığım bir kitaptı. Yeniden okumak o kadar iyi geldi ki.. ikizini bulmak isteyen birine yol gösteriyor.
İnsan ölüm bilinciyle yaşamadan yaşamanın tadına varamıyor. Mutluluğun ve nefes almanın kıymetini anlamıyor. Kitap bunu o kadar güzel anlatmış ki.. ölüm bilinciyle yaşamanın, her yeni günün bir mucize olduğunu anlamanın dileğiyle..
Hepimiz aslında bi parça tutunamayan barındırıyoruz içimizde. Okurken anlıyor insan bunu. Olric hepimizin yanında, onun sesine kulak vermeyen biziz. Hepimiz biraz Selim Işık, hepimiz biraz Turgut Özbeniz.
Bir çırpıda okunup bitecek bir kitap değil Tutunamayanlar. Sindirerek okumak gerek. Her cümlenin satır arasını okumak. İnsan satır arasını okumaya başlayınca kendini sorguluyor ; kararlarını, yaşamını, mutluluğunu, mutsuzluğunu görüyor. Kitap dağınıktı belki başlarda zorlandım o yüzden ama bitirince anladım ki asıl dağınıklık bizim içimizde.
