Merve Avcı
@AhMer0406
Merve Avcı
, bir kitap okuduPuan vermedi·160 syf.·
6 günde okudu
·Okunma: 25 Aralık 2025 20:55
·2025 110. kitabı
Reklam
“Mercimek Çorbası Anlatıyor”u görür görmez içim ısındı. Okudukça o sıcaklık daha da yayıldı içime. Tıpkı bir kase mercimek çorbası gibi samimi, sade ama sıcacık bir kitap. Çocukların dilinden konuşan, onların kalbinden seslenen öykülerle dolu. Her sayfasında başka bir anı, başka bir tat var.
Evlerde, okullarda, yolculuklarda, sofralarda hep bir şekilde hayatımıza dokunan mercimek çorbasının anlatacak çok hikayesi varmış meğer.
Her öyküsünü ayrı ayrı sevdim; çünkü her biri insana hem çocukluğunu hem de paylaşmanın güzelliğini hatırlatıyor.
Ruhsan Çarpadan’ın Taşıyamadığım Yük kitabını bitirdiğimde içimde uzun süre dağılmayan bir sessizlik kaldı. Her biri sadece bir öykü değil, insanın içini sızlatan birer yüzleşme gibiydi. “Kamburu olmayan var mı delikanlı? Sadece benimki görünüyor.” cümlesiyle sonlara geldiğim bu yolculukta her satır, içimde taşıyıp da adını koyamadığım duygulara dokundu.
Kitaptaki her öykü, yüreğin en derininde gizlenmiş yükleri fark ettiriyor. Yoksulluğun, pişmanlığın, özlemin ve sevmenin ağırlığını bir arada taşıyor. Kimi zaman bir annenin fısıltısı oluyor, kimi zaman bir vedanın sessizliği… Özellikle “Derdi Annem” öyküsünde kalbim paramparça oldu. “Bir kalbin varken sev kızım, sonra donacak kalbin, artık çarpmayacak.” cümlesi boğazıma düğümlendi; öyle içli, öyle tanıdık bir sızı bıraktı ki satırlarda, sanki kendi annem
Taşıyamadığım Yük, bize aslında hepimizin bir yerlerde bir yük taşıdığını, bazen de o yükün kendimiz olduğunu hatırlatıyor.
“Yazmak dert yanmaktır, biliyor musunuz? Birlikte yanacağız. Usul usul.” diyor yazar bir öyküsünde. Ben de bu kitapla birlikte yandım; usul usul, derinden. Her cümlesinde bir kalp izi, her hikâyesinde bir yara izi var bu kitabın.
Kısacası; Taşıyamadığım Yük, sadece bir öykü kitabı değil, insan ruhunun en kırılgan yerlerine dokunan güçlü bir ses. Ru 
Ruhsan Çarpadan ’ın kalemine, yüreğine sağlık.
Ruhsan Çarpadan ’ın kalemine, yüreğine sağlık.
Serkan Karaismailoğlu’nun kaleminden çıkan Biomortem, bana sadece bir hikâye değil, hayat ve ölüm arasındaki o ince çizgide yürüdüğümü hissettirdi. Bilimin soğuk gerçekliğiyle insanın duygusal karmaşasını öyle ustaca harmanlamış ki, her sayfada hem düşündüm hem içsel bir yolculuğa çıktım. Falin’in hikâyesiyle birlikte yaşamın değerini, ölümün kaçınılmazlığını ve bilimin ışığında bile kalbin sesinin nasıl yankılandığını hissettim.
Yazarın bilgiyle duyguyu bu kadar incelikle harmanlayabilmesi hayranlık uyandırıcı. Kurgu sadece bir bilimsel anlatı değil; varoluşun, aşkın, kaybın ve yeniden doğmanın derin bir sorgulaması. Her cümlesinde “ölüm gerçekten bir son mu?” sorusu yankılandı içimde. Kitap bitti ama bıraktığı etki hâlâ zihnimde dolaşıyor.
Uzun zamandır bir kitap beni bu kadar sarsmamıştı. Biomortem, beynin koridorlarından geçerken kalbe dokunan, okuru hem bilimsel hem ruhsal olarak besleyen bir başyapıt. Kaleminize sağlık, 
Serkan Karaismailoğlu böyle bir hikâyeyi bize armağan ettiğiniz için minnettarım.
Serkan Karaismailoğlu böyle bir hikâyeyi bize armağan ettiğiniz için minnettarım.