‘İnsanlar bazen anlamsız şeyler yaparlar’
Ne kadar basit ama bir o kadar derin bir cümle olduğunu farkettim okurken…
Bi duraksadım …
Yakınımdaki insanların anlamsız davranışları karşısındakendimi ne kadar çok yaraladığım anların acısı geldi çöktü yüreğimin ortasına…
Sonra birden yitirdiğini bulmuşcasına,unuttuğu aklına gelmişcesine içine gene o eski ağıt geldi sardı.Sıcacık ,dost,dopdolu.’’O iyi insanlar ,o güzel atlara bindiler çektiler gittile.’Bir kere,iki,üçdört,beş,yüz kere,bin kere söylüyor,içini bir ağlamanın,doya doya ağlamanın,kırgınlığın korkunç bir öfkeden geri kalmışlığın yumuşaklığı,hüznü,ağlamak isteği dolduruyor,bu erişilmez duyguyu kaçırmamak için de durmadan sözleri arka arkaya söylüyor,bir kaçırırsa, bir daha bu erişilmez tada varamayacağını sanıyordu.
Şu koskoca evrenin en acı çeken yaratığı benim,insanlar çok acı çekiyorlar.En beteri ölüm acısını çekiyorlar .Ben daha ilerinin ,acı olmayanın ,acısızlığın acısını çekiyorum.