ah dost…!
-en ağır çığlık susmanın içinde büyür-
her gidişte
geri dönmeye çalışan bir yol durur.
-insan
en çok kendi öfkesinde kaybolur-
.
ah dost…!
gitmek bazen bir yolculuk değil
birinin yüreğinden çıkmaktır.
bazıları gider
ama ihtimali kalır; belki döner!..
ve insan bazen bir ihtimali sever
sen bir hoşça kal dersin
o bir ömür bekler.
.
-insan sevdiğini kaybedince
biraz da kendini kaybeder-
.
ve ben Ey Sevgili…!
seni kaybetmemek için
kendimi kaybettim.
ve sen bir merhaba dedin
ben bütün ömrümü
sana cevaba vakfettim
.
sen gittin…
şehir küçüldü
sokaklar sustu
göğün mavisi düştü