Alper'in dudaklarında biraz alaycı, biraz mutsuz bir gülümseme oluştu. "Yaşananlar ve yaşanması gerekenler asla aynı olmuyor," dedi. Ardından başını göğsüne yaşlamış olan Gökçe'ye baktı. "Sen, aslında her şeyin en iyisini yaşamalıydın."
******
Alper, bahçede birkaç adım attı. Çevresindeki herkes koşuştururken o öylece durdu ve yağmur damlalarını hissetti.
Bir yerde duymuştu: Eğer iyi biri ölüme kavuşuyorsa o şehir yas tutar ve ağlar.
İstanbul, bu gece Gökçe için ağlıyordu.
Alper, gökyüzüne baktı ve İstanbul'la beraber ağladı.