Bruce Davy Jones
@Akoooo
We want breads but roses too.
19 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Hayattan çok az şey istedim -ama o, o kadarını bile esirgedi benden. Azıcık güneş, kırlar, bir lokma ekmek bir lokma huzur, canımı fazla yakmayacak bir yaşama bilincim olsun ve bir de ne kimseye muhtaç olayım ne el âlem bana muhtaç olsun. Bu kadar bile esirgendi benden, hani yüreğimizin katılığından değil de, paltomuzun düğmelerini açmaya üşendiğimiz için dilenciyi başımızdan savarız ya, işte o şekilde.
Reklam
Yaşamayı bilmeden yaşayan bizlere (benim ender benzerlerime ve bana), her şeyi reddetmekten başka hayat tarzı, dünyayı seyretmekten başka yazgı kalıyor muydu? Dinle yaşamanın ne olduğunu bilemiyorduk, inanca akıl yoluyla ulaşılamayacağına göre bilemezdik de; insanın bir kenara atılabileceğine inanamıyor, bu açıdan düşününce kendimizi nereye koyacağımızı da bilemiyorduk; bu durumda sahip olduğumuz ruh, hayatı estetiğin gözüyle seyretmekte işe yarayabilirdi ancak. Böylece, dünyaların cafcaflı görüntüsüne yabancı, ilahi olana ilgisiz, insanı hor gören bireyler olarak, kendimizi, boşu boşuna, beyin sinirlerimize uygun düşen karmaşık bir Epikürosçuluğun bağrında serpilmiş amaçsız duygulara bıraktık.
Nice limanlara yanaşacak gemiler var elbette, ama hiçbiri hayatın ıstırap vermez oldugu limana varmayacak, her şeyi unutabileceğimiz bir rıhtım da yok.
Kaç gece daha yalvarılır bir mucize için?
Kaç gece daha bir şans ister insan gökten?
Kaç gece daha sorgulanır hayat?
Kaçıncı gece bu uyuyamadığım
Dikmişim gözlerimi, sert sert bakıyorum
Sorma nedenini, ben ne şanslı doğanım
Ne şanslı ölen.
El içlerimdeki nasırlarımdan tanı bahtımı
Bana sorma mutsuzluğumun sebebini
Ben ne pesimistim, ne sevda çiçeği
Saymadım kaç yüze gülüp kaçtığımı
Saymadım kaç defa çelme takıldığını
Ve zor günlerim oldu mapushane uçlarında
Dört tarafından kilitlenmiş kafamda,
Prangalar zincirli tüm fikirlerimde
Kaç gece yalvarırsın bir pivot arasında?
Yalvardım tanrıya, bir defa yüzüme gül diye
Yaş oldu kırk, yolun yarısı çoktan geçer
Ne bahtıma var yeni yazı, ne yarınıma gülen
Bir umuttur insanın dayandığı
Bir kara topraktır unutup baktığı
Ne aşktır, ne maldır ne de mülktür dilediğim
Seyran edip şu dünyada gezer iken
Bir kayadır ayağımın takılmadığı
Bir yoldur bacaklarımın kırılmadığı
Genel itibarıyla distopik romanlarda karakterler direkt olarak böyle bir dünyanın içinde var olurlar. Fakat bu romanda karakterler distopik bir dünyaya doğmayıp, halihazırda tanıdığımız, bildiğimiz dünyadan distopik evrene bir geçiş aşamasında yer alıyorlar.
Bilindiği üzere iyi ya da kötü olsun her işin her zaman en baskıcı, en zorlayıcı kısmı düzenin değiştiği geçiş aşamasıdır. Romanda geçen Lydia Teyzenin de dediği gibi “Siz geçiş neslisiniz. En güç durumda olan sizlersiniz. Sizden sonra gelenler için daha kolay olacak”. Çünkü sonra gelenlerin özleyip yad edebileceği bir geçmişi olmayacaktır.
Roman; sevmek, sevilmek, nefret etmek, aşık olmak, denemek, başarmak, istemek ve yapmak gibi eylemleri; yani var olmayla beraber kazanılan öz hakları tatmış kadınların birden bunlardan koparılarak, irade ve özgürlüklerine son verilerek birer doğum makinesine, birer köleye dönüştürüldüğü, toplumun sınıflara bölündüğü ve ülke yönetiminin Gilead adı verilen teokratik ve totaliter bir rejime ait olduğu bir “geçiş aşamasını” bizlere anlatmaktadır.
Bu geçiş aşamasında kadınlar Eşler, Marthalar, Teyzeler, Damızlık Kızlar, Ekonokadınlar ve Gayri-kadınlar olmak üzere altı gruba; erkekler ise Komutanlar, Gözler, Muhafızlar ve Melekler olmak üzere dört gruba ayrılmıştır. (En azından ben böyle anladım)
Eşler, Komutan karılarıdır ve mavi elbise giyerler. En rütbeli kadın sınıfıdır. Marthalar, kısır ya da yaşlı olmasından ötürü doğum yapamayan kadınlar olup yeşil renk elbise giyerler. Ev işleri ile ilgilenen hizmetçi sınıfına aittirler. Teyzeler, Damızlık Kızlar’ın eğitilmesinden sorumlu olan öğretmen kadınlardır ve kahverengi renk elbise giyerler. Damızlık Kızlar, Gözler tarafından sürekli izlenen, okuması yazması yasak olan, isimlerinin kullanılmasına dahi izin verilmeyen, Kırmızı
Reklam