Nermin Babaoğlu Akpak
@AkpakNermin
Hacettepe Üniversitesi Türk Dil Bilimi
9/10
Beğendi
·2026 12. kitabı
Lev Tolstoy’un 
İvan İlyiç'in Ölümü adlı eseri, ölümden çok hayatın nasıl yaşandığını sorgulayan etkileyici bir romandır. İvan İlyiç, toplumun gözünde başarılı bir insan olmasına rağmen ölümle yüzleştiğinde hayatını gerçekten isteyerek mi yaşadığını sorgulamaya başlar. Romanın en çarpıcı yönü, ölüm korkusundan ziyade anlamsız yaşanmış bir hayatın yarattığı pişmanlığı anlatmasıdır.
Kitaptaki en dikkat çekici karakterlerden biri, İvan’a içtenlikle yardım eden hizmetkâr Gerasim’dir. Herkes ölüm gerçeğinden kaçarken, Gerasim onu doğal karşılar ve İvan’a samimiyetle yaklaşır. Bu yönüyle Tolstoy, gerçek insanlığın ve bilgeliğin statüde değil, dürüstlükte saklı olduğunu gösterir.
Eserin ilginç yanı, 
Lev Tolstoy ’un kendi yaşamındaki varoluşsal sorgulamalarını da yansıtıyor olmasıdır. Bu nedenle roman, yalnızca bir karakterin ölüm hikâyesi değil, aynı zamanda insanın kendisiyle yaptığı derin bir hesaplaşmadır. Kitap bittiğinde geriye şu soru kalır: “Gerçekten kendi hayatımı mı yaşıyorum, yoksa bana biçilen rolü mü oynuyorum?”
İvan İlyiç'in Ölümü adlı eseri, ölümden çok hayatın nasıl yaşandığını sorgulayan etkileyici bir romandır. İvan İlyiç, toplumun gözünde başarılı bir insan olmasına rağmen ölümle yüzleştiğinde hayatını gerçekten isteyerek mi yaşadığını sorgulamaya başlar. Romanın en çarpıcı yönü, ölüm korkusundan ziyade anlamsız yaşanmış bir hayatın yarattığı pişmanlığı anlatmasıdır.
Kitaptaki en dikkat çekici karakterlerden biri, İvan’a içtenlikle yardım eden hizmetkâr Gerasim’dir. Herkes ölüm gerçeğinden kaçarken, Gerasim onu doğal karşılar ve İvan’a samimiyetle yaklaşır. Bu yönüyle Tolstoy, gerçek insanlığın ve bilgeliğin statüde değil, dürüstlükte saklı olduğunu gösterir.
Eserin ilginç yanı, Lev Tolstoy ’un kendi yaşamındaki varoluşsal sorgulamalarını da yansıtıyor olmasıdır. Bu nedenle roman, yalnızca bir karakterin ölüm hikâyesi değil, aynı zamanda insanın kendisiyle yaptığı derin bir hesaplaşmadır. Kitap bittiğinde geriye şu soru kalır: “Gerçekten kendi hayatımı mı yaşıyorum, yoksa bana biçilen rolü mü oynuyorum?”
Reklam
“Peki doğru söyle, ne kadar dururdun ayakta,
seni içeri almam için?”
“Sen ne kadar dayanabilirdin beni ayakta bekletmeye?”
Alice Miller duygusal hastalıklar hakkında şöyle yazmıştı: ‘’Hastalığın nedeni, travmanın kendisi değil, onu ifade edememenin getirdiği bilinçsiz, bastırılmış umutsuzluktur.''
