Alara Can
@Alara97
AYBU MED'22
Ankara
408 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Aristoteles'in bakış açısından trajik kahraman, mutluluktan felakete geçmek zorundadır; fakat bunun, kahramanın kötü ve ahlaksız olmasından veya iyi olup da haksız yere felakete uğramasından değil, ama kendisine ait bir "yargı hatası" yüzünden olması gerekir. Zira kahraman çok kötü biri olsaydı, bizde hiçbir acıma uyandırmazdı; ahlaken çok iyi biri olsaydı, bu kez kaderi ya da başına gelen felaket acımadan ziyade, öfke ve nefret uyandırırdı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zira tragedya, alımlayıcısında korku ve acıma duyguları yaratmak suretiyle, onu tutkularından arındırma ve ruh dinginliğine ulaştırmada ahlaki içeriği diğer sanat dallarına göre daha yüksek olan bir sanattır.
Bununla birlikte, bu noktada komedya sözcüğün tam anlamıyla kötü karakterlerden ziyade gülünç karakterleri betimler. Gülünç olan soylu olmayanın bir türü olup, bir acıya veya zarara yol açmayan bir kusur ya da şekil bozukluğundan meydana gelir.
Görme ve işitmenin bizatihi kendisi haz verir; fakat insanlar aşina oldukları bir şeyi bir taklit ürününde görüp tanıdıkları zaman, bundan ayrıca bir öğrenme hazzı duyarlar. Çünkü burada daha önceden bilinen bir şey, yeni bir ışık altında görülüp, onun anlamı ortaya çıkarılır.
Şiir sanatı, Aristoteles'e göre, kökenini, ayrı ayrı her biri insan doğasında temellenen iki nedene borçludur. Bunlardan ilk ve en önemli "doğal" neden, insanların doğuştan getirdikleri bir taklit içgüdüsüne sahip olmalarıdır.