Aleyna yaşar
@Aleynayasar
“Otuz kağıt aylıknan avrat mı sevilir miş ?”
“Yaşamla ölüm arasında bir kütüphane var,”dedi. “ Bu kütüphanedeki raflar sonsuza kadar gider . Her kitap yaşamış olabileceğin başka bir hayatı yaşama şansı sunar sana. Farklı seçimler yapmış olsan, şu an nasıl bir hayatın olacağını görürsün… Pişmanlıklarını telafi etme şansın olsaydı, bazı konularda farklı davranır mıydın ?”
“Yıllar ne çabuk geçiyor!” Sonra yine soruyordum kendime :” Bu yıllar boyunca ne yaptın ? Yaşamının en güzel yıllarını neye harcadın ? Yaşadın mı sen yaşamadın mı ? Görüyor musun ne kadar soğudu dünya ? Daha yıllar geçecek , arkasından hüzünlü yalnızlık gelecek, onların arkasından da keder ve bezginlik , can sıkıntısı … Hayal dünyan solacak ; hayallerin , umutların kararacak , ölecek , ağaçların sararmış yaprakları gibi dökülecek …
Hayatta ne zaman mutlu olsam , bunun en iyi günlerim olduğunu hatırlatacak bir mutsuzluk habercisi daima karşıma çıkmıştır . Ya bizim kültürümüz bunlardan çok fazla yetiştiriyor ve ihraç edilemez olduklarından başımıza kalıyorlar ya da dünkü mutsuzluklarını şimdiki zamanda yenmeye uğraşmayanlar, başkalarının mutluluklarını da sınırlayarak teselli buluyorlar.
“En acıtıcı yara , asıl yanılanın insanın kendisi olduğunu anlamasıdır . İzi hiç silinmeyen tek yara, kendine ihanet eden bilinç tarafından kanatılmıştır! En güç affedilen hata , insanın kendisine ait olanlardır aslında …”