Ali söğüt
@Ali_000
Mutluluğun iyi edemediğini iyileştirecek ilaç yoktur.
65 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Artık Gerçeklere Dönmenin Zamanı!Edebiyat
Hayatımda okuduğum en iyi kitabı, Sefiller'i bitirdikten sonra, bu kitaba asıl konu olan kişinin, Jean Valjean'ın doğuşuna tanık olmak istediğim için hemen okudum Claude Gueux'u.
Victor Hugo, Valjean karakteri için toplumsal sorumlulukları ve hayırseverliğiyle tanınan bir iş adamı olan eski mahkûm Eugene François Vidocq'un hayatından esinlendi. Vidocq, aynı zamanda Bir İdam Mahkûmunun Son Günü ve Claude Gueux için yaptığı araştırmalarda Hugo'ya yol göstermiştir.
Claude Gueux, Jean Valjean gibi ekmek hırsızlığından girer hapishaneye. Aslında iki karakterin de hapishaneye girmesine neden olan olay arasında bir fark yoktur. Jean, ablası ve yeğenleri için, Claude ise sevdiği kadın ve onun oğlu için girmiştir. Yani kendi hayatları değil sevdiklerinin hayatlarını öncelikli hale getirmişlerdir. Bir diğer ortak yanları ise şudur: İkisi de hapishaneye girdikten sonra, hayatlarında olan insanları bir daha görememişlerdir. Sert duvarlarla karşılaşırlar. İkisi de geride bıraktıkları insanlar hakkında en ufak bir bilgi almak için çırpınırlar ama sonuç onların istediği gibi gitmez.
Biri forsa, diğeri atölye mahkumu iki sefil karakter...
İkisinde de vicdan denen o ağır yük ve bu yükün getirmiş olduğu sorgulama azabı.
Ekmek ve yemek bir insanın yaşaması için temel işlevlere sahiptir. Claude hem içeri girerken hem de içerde yaşamak için bu iki temel işleve ulaşamadığından dolayı cezalandırılır. Kimse ona neden bunu yaptın diye sormak yerine ona kendi nefretlerini ve bencilliklerini kusarlar.
İçerde ona kötü muamele yapan ve sırf Claude ile yemeğini paylaşıyor diye Albin'i başka yere yollayan Müdür Mösyö D'yi öldürür Claude. Hapishanede tek otorite haline gelmek istediği için yapar bu kötülüğü Mösyö D. Bundan sonra ise idam cezası ile yargılanır Claude.
Kral vekili ise ''kamusal
Vicdan MahkemesiEdebiyat
Büyük, çok büyük Fransız yazar Victor Hugo’dan okuduğum üçüncü kitap. Hakkında ne yazılsa az kalır. Öylesine derin ve öylesine büyük ki, kitaplarının her bir sayfasını dikkatli ve yavaş okuyarak tadını çıkarmaya çalışıyorum. Çünkü bence hızlı okunup geçilmemesi ve detaylarda boğunulması gereken bir yazar.
Victor Hugo’da, dinsel eleştiriyi, okuduğum kitaplarının hepsinde gördüm. Bir İdam Mahkumunun Son Günü’nde, Notre Dame Kamburu’nda ve şimdi okuduğum Sefiller’de. Eleştiriyi tam ve yerinde yapan, halkın ruhen nasıl sömürüldüğünü anlatan ve bunu inceden de olsa hicveden büyük yazar Victor Hugo.
Sefillerde aslında bir sürü karakter var. Çok katmanlı bir karakter ve hikaye yapısına sahip. Ama odaklanılması gerekenler; Jean Valjean, Mösyö Bienvenu, Mösyo Madeline, Javert, Fantine, Cosette ve Marius’tur. Bunların özelinde ilerler Hugo. Okuyucu her ne kadar yeni bölümlere geçip, içinde bulunduğu hikayenin başka yöne kaydığını düşünse de Hugo, zeki hayal gücü ile tüm bölümleri birleştirir. Daha sonra kendimizi mükemmel bir romanın içinde buluruz.
Kitap, iyiliği ve yardım etmeyi hayatının merkezine alan bir piskopos, Digne Piskopos’u, Mösyö Bienvenu ile başlar. Eline geçen bütün paralarla ya da zihninde olan fikirlerle her şeyi insanlığın hizmetine sunmaya çalışan ve oldukça mütevazi hayat süren bir Piskopos. En ince ayrıntısına kadar düşündüğü yardıma muhtaç insanlara elinden gelenin de fazlasını yapan, Tanrının iradesine her zaman boyun eğen, insanların içinde barındırdığı barbarlığı bir türlü kabul edemeyip her zaman doğru yolu göstermeye çalışan...Hayata geliş amacına uygun olarak ve kendine vazife gördüğü şekilde hırsız, katil, yoksul her insana Tanrının lütuflarından bahseden ve bu yolla kendi ruhunu da tatmin eden bir karakter piskopos.
Daha sonra ise on dokuz yıl