Gözlerin uzak bir şehre benzer
ama gülüşün...
O her şeyi unutturan bir yangın.
Adımı bile hatırlamam bazen,
sadece senin sesin çınlar içimde,
bir gülüşle doğar her sabah.
Gülüşünde kaybolmak,
bir yaz akşamı gibi hafif,
bir çocuk düşü kadar temiz.
Ne acı kalır içimde,
ne de geçmişin yükü.
Bir tebessümüne sığınırım,
dünyanın en sessiz köşesinde.
Ne zamandır yorgunum
Ama sen gülünce,
Sanki her şey yeniden başlar.
Zaman durur,
sözler susar,
ve ben,
sessizce kaybolurum,
dudaklarının kenarında başlayan o kıvrımda.
Bilmezsin belki,
Ama senin gülüşünde,
Saklı bir sığınak var.
Dünyadan kaçmak değil bu,