Alimmss
@Alimms
Seni bilmem, fakat ben maddelerin fevkinde bir manevi bağa, insanları birbirine yaklaştıran bir hisse inanıyorum. Düşün, dünyada birbirini severek, birbirine yakın olmak hisleri de olmasa yaşamanın manası kalır mı?
Bir anda kesildi sesi, artık bir şey söyleyemez
oldu. Çılgın kızı durdurmak için tek çabasıydı
bu, sonra bir köle gibi yürüdü arkası sıra.
Düşünceleri ne denli bulanık, karışık olursa
olsun, ona eşlik etse de etmese de Aglaya’nın
oraya gideceğini biliyordu. Öyleyse ne olursa
olsun, ona eşlik etmek zorundaydı. Genç kızın
ne kadar kararlı olduğunun farkındaydı.
Böylesine bir heyecanı, taşkınlığı durdurmak
onun yapabileceği bir şey değildi. Konuşmadan
yürüyorlardı. Yol boyunca aralarında tek sözcük
etmediler.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Prens için o sabah ağır önsezilerin etkisi
altında başladı; elbette bu durum hastalığıyla
açıklanabilirdi, ama çok belirsiz bir hüzün vardı
içinde ve ona en büyük acıyı veren de buydu.
Gerçi ağır, üzücü, apaçık gerçekler vardı
önünde, ama hüznü düşüncelerinin,
hatırladıklarının üzerindeydi. Kendi kendini
avutamayacağını biliyordu. O gün kendisi için
çok önemli, kesin bir şeyin olacağı önsezisi
yavaş yavaş yer etmeye başlamıştı içinde.
Hem sonra, gerçekten mutsuz olabilir
mi bir insan? Ah, mutlu olmaya gücüm varsa,
hüzün ve felaketin ne anlamı olabilir? Biliyor
musunuz, bir ağacın yanından geçeceksiniz, onu
göreceksiniz ve mutlu olmayacaksınız ha, işte
bunu aklım almaz! Sevdiğiniz bir insanla
konuşacaksınız ve mutlu olmayacaksınız! Ah,
anlatamıyorum... kötü durumda bir insanın bile
adım başı göreceği öylesine çok güzel şey
varken mi mutlu olamayacaksınız? Bir çocuğa
bakın, güneşin doğuşuna bakın, bir otun boy
atışına bakın, sizi seven insanların gözlerinizin
içine bakışına bakın...
Zerdüşt, kalbinde böyle çözümsüzlük ve
acılıklarla denizi geçiyordu. Fakat mutluluk
adalarından ve dostlarından dört günlük bir ara
ile ayrılınca, bütün acılarını yenmişti. Yine zafer
kazanmış ve sağlam bir durumda yazgının
üstündeydi. O zaman neşeli, vicdanına şöyle
seslendi: "Gene yalnızım ve yalnız olmak
istiyorum; temiz gök ve açık denizle yalnız.
Etrafımda yine ikindi oluyor.
Prens alçak sesle,
— Sesinizi çıkarmadan geçip gidin yanımızdan
ve mutluluğumuz için bağışlayın bizi! dedi.