Anıl topçu
@Aniltopcu
İnsan bir cümledir arşla ferş arasında.
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni/Yazar/Editör
DEU/TDE Öğretmenliği , İU/Felsefe , AU/ Radyo Televizyon
Kocaeli
19 Ağustos
95 okur puanıEkim 2023 tarihinde katıldı
Denizin ve İnsanın Ezeli DansıEdebiyat
Ege'nin mavi sonsuzluğunda, dalgaların efsaneler fısıldadığı koylarında, güneşin taşları ısıttığı, zeytinliklerin gümüşi yapraklarla dans ettiği o kadim topraklarda dolaşır durur Halikarnas Balıkçısı'nın ruhu. O, kelimelerin büyücüsü, denizin âşığı, mitolojinin modern kâhini, Cevat Şakir Kabaağaçlı... "Deniz Gurbetçileri"nde dolaşan kaleminin izini takip etmek, bir anlamda Akdeniz'in tuzlu rüzgârlarını tenimizde hissetmek, dalgaların sesini kulaklarımızda duymak gibidir.
Kitap, Ege kıyılarına serpilmiş balıkçı köylerinde yaşayan insanların hikâyelerini anlatıyor. Ama bunlar sıradan hikâyeler değil – her biri, denizle insan arasındaki o ezeli aşkın, mücadelenin, kimi zaman dostluğun, kimi zaman düşmanlığın destanları. Balıkçıların tekneleri, onların sadece ekmek tekneleri değil, aynı zamanda kaderlerinin taşıyıcıları, kimliklerinin uzantıları, ruhlarının barınakları.
"İnsan deniz için doğar, ama karada ölür; bu, kaderimizin en büyük çelişkisidir." Halikarnas Balıkçısı'nın satır aralarından süzülen bu düşünce, kitabın tüm karakterlerinin ortak yazgısını yansıtır. Onlar, karayla deniz arasında sıkışmış gurbetçilerdir. Ayakları karaya bassa da, ruhları hep denizdedir. Denize açıldıklarında ise, karaya olan özlemleriyle yanarlar. İşte böyle bir ikilem içinde yaşar Balıkçı'nın kahramanları – iki âlem arasında, iki özlem arasında, iki aşk arasında.
Yazar, Ege'nin o berrak güzelliğini öyle canlı bir dille betimler ki, sayfalar arasında dolaşırken sanki denizin tuzunu dudaklarınızda hissedersiniz. Onun kaleminde kayalıklar, adalar, koylar canlanır; denizin dibindeki mağaralar, batık hazineler, yosunlar ve mercanlar, karakaburga balıkları, barbunlar, sardalyalar, kalamarlar şenlikli bir karnaval alayı gibi geçer gözlerinizin önünden. Doğa, Balıkçı'nın eserinde sadece bir
Dostoyevski'nin İzdüşümüEdebiyat
Gökyüzünün hiç kararmadığı, gündüzle gecenin birbirine karıştığı o garip saatlerde, St. Petersburg'un ıssız sokaklarında yapayalnız dolaşan bir adam... Onun adımları kadar yavaş akıyor zaman. Binalarla konuşuyor, köprülere sırlarını fısıldıyor, kanalların durgun sularında kendi yalnızlığının yankısını dinliyor. Şehirle kurduğu bu tuhaf dostluk, ruhundaki boşluğu doldurmaya yetmiyor elbette. İnsan kalbi nihayet insan sıcaklığına muhtaç – çünkü bir şehir ne kadar sevse de seni, seni ancak bir gölge gibi sevebilir.
Dostoyevski'nin "Beyaz Geceler"i, yalnızlık içinde boğulan bir ruhun çığlığıdır. Dört gece ve bir sabah süren bu kısa roman, bir ömre sığabilecek hüznü, bir anda parlayıp sönen umut kıvılcımlarını ve insanın içindeki o dinmek bilmeyen bekleyişi anlatır. Dünya edebiyatının en büyük psikologlarından birinin elinden çıkmış bu incelikli öykü, kendini "hayalperest" olarak tanımlayan isimsiz kahramanımızın gözünden akıp gider.
"İnsan, en derin yalnızlığını kalabalıkların ortasında hisseder." İşte bu aforizma, hikâyemizin kahramanının tam da durumunu özetler. Petersburg'un caddelerinde, sokaklarında her gün binlerce insan görür, ama hiçbiriyle gerçek bir bağ kuramaz. Bu yüzden kendi hayal dünyasına çekilir, orada binalar eski dostları, sokaklar sırdaşları olur. Ta ki bir gece, köprünün korkuluklarına yaslanmış, suya doğru hıçkırarak ağlayan genç bir kızla karşılaşana dek.
Nastenka. İsmi bile bir şiir gibi dudaklardan dökülüyor. Sarı saçlarını rüzgârda savuran, gözlerinde hem hüznün hem umudun dansını barındıran bu genç kız, kahramanımızın beyaz gecelerini anlamlı kılacak olan melektir. Onunla geçirdiği dört gece, romanın iskeletini oluşturur. Bu gecelerde iki yalnız ruh, birbirlerine hayatlarını, hayallerini, acılarını anlatır. Birbirlerinin yarasına merhem,
Puan vermedi·51 syf.·
2025 8. kitabı
