Geceleri ben ağır, çok ağır bir taşın altında uyurum.
Gündüzleri hafif, çok hafif bir yaprağın ucunda yaşarım.Gece beni taş ezer.Gündüz beni rüzgar devirir.Kanadıkça kanarım.
Hayallerimi o yüzden kanla yazarım..
Uzaklara gitmek için denize açılan kör olmayı seçmiştir herhalde.Bir daha görememeyi yani ..”Bilesin kavuşmak yoktur İslamlıkta / Kavuşan kısmı ancak gavurdur!” diyor şair.Sevgiliden ayrılmak bir iman teslimiyetidir belki de...
İnsan hayatın bir yerlerinde ölüyor aslında.Ruhuyla arasına yaşamak kadar uzun bir mesafe giriyor.Ölüyor insan ve yeniden diriliyor.Umut etmek için diriliyor , başlayabilmek için diriliyor, doğru dürüst bir tek cümle kurabilmek için diriliyor işte. Sonra... Sonrası karanlık.