Muhterem konuklarım,
Karanfillere bağladım umudumu.
Sinemdeki yaram belli olmasın diye.
Güvercinlerimin kanadı kırık, atım mı?
Atımı ürküttüler.
Kanadı kırık güvercinlerimi yeryüzünün dört bir tarafına uçurdum.
Atım yaralı ve ürkek.
Bu masaya ilkin bir şiir yazmak için oturdum.
Atımın zülfüne gam düştü, güvercinlerimin kanatları kırık kaldı, karanfilim umutlarımla beraber soldu gitti.
Siz, ben ve masam kaldık.
Bizden de şiir olmaz gayrı.
-Nur HİMMETOĞLU