Onların kızdığı çekip gitmem değil, biliyorum: Beceremem sandılar. Tutunamam sandılar. Yaban elde perişan olurum, burnum sürtülür, döner gelirim sandılar. Gecemi gündüzümü bilmedim de öyle çalıştım. Dil bilmez, yol bilmez, iz bilmezken, hepsini bildim de çalıştım..
Kardeşini artık tanımadığını düşünüyor. Belki de hiç tanımadı. İnsanın yalnızca kardeşi olduğu için birini tanımış sayılmayacağını, bazı huylarını bildiğimiz insanları bütünüyle tanıdığımızı sandığımızı, ama günün birinde hiç beklenmeyen şeyleri yapanların da o bizim huylarını bildiğimizi, kendilerini tanıdığımızı sandığımız insanlar arasından çıktığını düşünüyor..
Bazı hikayeler bir kerede anlatıldığında ya da bir kerede dinlendiğinde daha cılız bir etki bırakır insanın üstünde; bazı hikayelerse, parça parça gün ışığına çıktıkça neredeyse özel bir güç, gerçeküstü bir nitelik, insanın var oluş nedenlerine uzanan bir derinlik kazanır.