Bireylerin kaderine ilgisiz doğa, parlak ilkbahar giysisini giyiyor ve onun yattığı mezarlığın etrafında tüm güzelliği ile süsleniyor. Ağaçlar yapraklarla dolanıyor, dalları birbirine giriyor; kumlar gür yaprakların altında şakıyor, sinekler çiçeklerin arasında vızıldıyor; ölümün kucağında hepsi sevinç ve yaşam soluyor vs akşamleyin, ay gökyüzünde parıldarken, ben de bu hüzünlü yerin yakınında düşüncelere dalarken dostumuz sessiz mezarını örten çimenlerin altında gizli cırcırböceklerinin yorulmak bilmez ezgilerini neşeyle sürdürdüklerimi işitiyorum.