Apocalypse
@Apocalpys
Color my life with the chaos of trouble
Ön lisans
İzmir
15 Ekim
13 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Her şey geçip gidiyor...
Dazai’nin okuduğum ilk romanıydı.
Elime aldığımda beklentim yüksekti fakat ilerledikçe hevesim kırıldı.
Böylesine derin bir konu, güçlü içsel çatışmalarla çok daha çarpıcı işlenebilirdi.
Ne var ki anlatım temposu zayıf kaldı
duygusal yoğunluğu ve sürükleyiciliği yakalayamadı.
Evet, okunabilir ama okumadığınızda da hayatınızda büyük bir boşluk hissetmezsiniz.
Benim için bu kitap potansiyelini heba eden bir eser olarak kaldı
Reklam
aşkın gölgesinde, zincirin pasında bir ağıt
Samipaşazade’nin okuduğum ilk eseri oldu Sergüzeşt
Beklediğimden çok daha derin, çok daha sarsıcı bir hikayeydi.
Yazarın dili sade ve akıcıydı.
Daha çocukken pazarlarda satılan bir can. Oyuncak yerine zincirle tanışmış, ninni yerine azarla büyümüş bir yürek. Bütün hayatı, başkalarının kararlarıyla şekillenmiş ve sonra bir gün sevmeyi öğrenmiş. Ama ne gariptir… sevmesi bile suç olmuş.
Dilber sadece bir karakter değil. O içimizdeki susmuş çocuk, bastırılmış kadın, susturulmuş insan. Her gün görüp göz yumduğumuz haksızlıkların vücut bulmuş hali.
Ruhun ölmüş senin..
Ruhumun paramparça olduğu bir dönemde okudum bu kitabı.
Her şeyin içimde sustuğu, dışarıdaki hiçbir sesin beni yerimden kıpırdatamadığı bir vakitte, Kendime Düşünceler elimdeydi.
Bu kitap acının geçeceğini vaat etmez. Onun yerine acının ne olduğunu anlamana yardım eder. Çünkü acı, bastırıldığında değil dürüstçe görüldüğünde hafifler. Aurelius’un her cümlesi, bir yaraya doğrudan değil çevresinden dokunur. Çünkü bilir bazı yaralara doğrudan dokunmak onları daha çok kanatır. Bu yüzden onun kelimeleri usul usul iner kalbe. Gürültüsüz, gösterişsiz ama derin.
Ben bu kitabı bir felsefe metni gibi değil, bir iç sığınak gibi okudum. Her bölümü kendi dağınıklığımla yeniden yazılmış gibiydi. Sabır, öfke, ölüm, insanın kendini kandırma biçimleri
hiçbiri yabancı değildi bana. Ve tüm bunların içinde en çok şu düşüncesi içimde yankılandı
“İnsanı sarsan şey başına gelen değil onun hakkındaki düşünceleridir”
O an anladım Ben olaylarla değil onlara yüklediğim anlamlarla yıkılmıştım…
Birey tek başına var olabilir mi? insan insanla mı var olur?
Martin hakkında yazılacak çok şey var aslında ama birkaçına değineceğim uzun uzun yazmayacağım hepsini.
Kitapta toplum, birey olma, aşk, ideolojiler, sınıfsal farklar, güç istenci ve daha fazlası var.
Her başlık için onlarca makale, roman , aforizma yazılır. Sadece birey ve toplum üzerinde minik bir inceleme yapacağım.
İnsan aşılması gereken bir şeydir.
Martin bunun yarım kalmış acı dolu bir örneği. O başta bataklıktaydı, sürü insanının yaşadığı sıradanlığın içindeydi. Kendi iradesiyle ve yorulmak nedir bilmez çalışkanlığıyla oradan çıkmaya çalıştı. Okudu, düşündü, kendini zorladı bu başlı başına takdire şayan bir güç istenci göstergesiydi.
Ama Martin’in trajedisi, kendini gerçekten aşamamasında yatıyor. O bir üstinsan olmayı arzuladı belki ama cesareti yetmedi. Kendini topluma göre tanımladı; Ruth’un onayı, o sahte burjuva çevrelerinin hayranlığı onun için hala değer ölçüsüydü. Oysa gerçek değer dışarıdan gelen onayla ölçülmez.
Ve son olarak Martin’in intiharı bana göre üstinsan olma yolunda yarıda kalan bir hamlenin trajik sonuydu. O nihai yalnızlığını göze alacak kadar güçlü olsaydı, üstinsan olma yolunda epey yol alacaktı. Ama bunu başaramadı ve kendi yaşamını bu noktada sonlandırdı.
Canım Ahmedim ne yazsam az ne yazsam eksik kalacak. Yıllar önce ilk basım kitabını çöpün kenarında bulmuştum yollarımız öyle kesişti Ahmedimle.
Leyla’sına kavuşamamış, sürgün edilmiş hem sevdasından hem memleketinden hayatın sillesini yemiş Ahmedim.
“Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamdan,
Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni..”
Reklam