Şahin Hacıoğlu
@Araf19
"...Bir avuç toprak biraz da suyum ben,
Neyimle övüneyim işte buyum ben.
Gâh çıkarım gökyüzüne seyrederim âlemi,
Gâh inerim yeryüzüne seyreder âlem beni..."
Öğretmen (Mamoste)
Lisan (BAÜ)
İstanbul (Konstantinapolis)
Digor (Çocukluğumun Başkenti), 1 Eylül
38 okur puanıMayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sessizliğin Sesi...Edebiyat
Sabahattin Ali'nin kendine has üslubuyla Anadolu insanini en saf hâliyle anlattığı ve okuru en tutkulu haliyle yakaladığı hikâyelerinden oluşan bir eser.
Sabahattin Ali gökyüzü gibidir kimine güneşli kimine bulutlu.
Ben Sabahattin Ali'yi her okuduğumda masmavi bir gökyüzü altında sonsuz huzura gider gibi oluyorum.
Reklam
Sessizliğin Sesi...Edebiyat
" Genç adamın bütün üzüntüsü , bütün gönül kırgınlığı, bütün kırılan ümitleri bu ufak ayak hareketlerinde kendini gösteriyordu. Vücudunun her tarafına hâkim olan, yüzünün en ufak bir ürpermesiyle bile içindekileri dışarı vurmayan gözleri sonsuz bir derinlik ve sükûnet içinde yumuşak bir ışıkla parlayan bu adam, farkında olmadan kendinin sağ ayağının bu minimini ve sinirli kımıldamasıyla boşaltıyordu. Ömrümde hiçbir insan yüzü, hiçbir ağlayış bana bu kadar acı, bu kadar manalı görünmemişti. "
YolculukEdebiyat
Puslu Kıtalar Atlası İhsan Oktay Anar'ın Uzun İhsan Efendi ve oğlu Bünyamin aracılığı ile bizi hayal dünyasında gezintiye çıkardığı bir kitap. Anar'ın kurgu tekniği ve olay geçişleri çok başarılı bu da kitabı sürükleyici kılıyor.
Ayrıca olayların anlatıldığı dönemlere ait ayrıntıların veriliş şekli üslubun ustalığını gösteriyor yani bol ve lezzetli baharatlı bir yemek gibi.
Gözünüzü kapatıp kendinizi olayların içinde hayal edip okursanız damağınızda unutamayacağınız bir tat bırakabilir.
YolculukEdebiyat
"...İnsanların dünya karşındaki kayıtsızlığını da işte tam bu anda kendi zihninde yakaladı ve babasının sözlerine bir anlam vermeyi başardı: Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazen o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir âlem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı. Oysa Uzun İhsan Efendi, Dünya'nın şahidi olmasının gerçek bir ibadet olduğunu sık sık söylerdi."
Reklam